Πρόσωπα «Αισθάνομαι σχεδόν αντι-Αμερικανός»

«Αισθάνομαι πολύ περισσότερο Ευρωπαίος απ’ ό,τι Αμερικανός, ειδικά στη
σημερινή πολιτική κατάσταση. Ως Αμερικανός, ήμουν ανέκαθεν ένας ανατρεπτικός».

Κηθ Τζάρετ. Στη Στοκχόλμη θα του απονεμηθεί το «Νόμπελ» της μουσικής

Ο Κηθ Τζάρετ, για πολλούς ο μεγαλύτερος εν ζωή μουσικός της τζαζ, είναι μεν
Αμερικανός πολίτης, ωστόσο έχει και ευρωπαϊκές ρίζες. Πιθανόν ουγγρικές, λέει
ο πιανίστας, αν και η συζήτηση είναι ακόμη ανοικτή στην ευρύτερη οικογένειά
του: «Από τις ιστορίες που θυμάμαι μικρός, εξακολουθώ να αισθάνομαι
Ουγγαρέζος. Όταν ήμουν σε ηλικία που μπορούσα να εκτιμήσω τη μουσική του
Μπάρτοκ και του Κοντάλυ, ειδικά τα λαϊκά θέματά τους, τα είχα νιώσει πολύ
κοντά στην ψυχή μου. Αλλά θα μπορούσα να πω το ίδιο και για τις ιρλανδικές
μελωδίες…».

Ο Κηθ Τζάρετ ενώθηκε και πάλι με τον Γκάρυ Πήκοκ (κοντραμπάσο) και τον Τζακ
ΝτηΤζονέτ (κρουστά) για μια σύντομη ευρωπαϊκή περιοδεία, την οποία ξεκίνησαν
από το Παρίσι και θα τη συνεχίσουν στη Βαρσοβία, το Λονδίνο, τις Βρυξέλλες και
τη Στοκχόλμη. Στη σουηδική πρωτεύουσα ο 58χρονος Τζάρετ θα παραλάβει, στις 12
Μαΐου, από τα χέρια του βασιλιά Κάρολου Γουσταύου το επίζηλο Πολικό Μουσικό
Βραβείο 2003, που θεωρείται αντίστοιχο ενός Νόμπελ Μουσικής. Το βραβείο
απονέμεται συνήθως σε δύο νικητές, έναν της «σοβαρής» κι έναν της «λαϊκής»
μουσικής, αλλά φέτος θα απονεμηθεί μόνο στον Τζάρετ, από τους ελάχιστους
καλλιτέχνες που μπορούν να καταπλήσσουν τόσο στην τζαζ όσο και στην κλασική
και τη σύγχρονη μουσική. Φέτος κλείνουν επίσης 20 χρόνια από τη δημιουργία του
περίφημου τρίο (Τζάρετ-Πήκοκ-ΝτηΤζονέτ) και με την ευκαιρία αυτή η ECM
κυκλοφορεί αυτό τον μήνα το άλμπουμ «Up for it», μια ανθολογία περίφημων
κομματιών που ηχογραφήθηκαν ζωντανά το περασμένο καλοκαίρι.

Παιδί-θαύμα, ο Τζάρετ άρχισε να παίζει πιάνο σε ηλικία τριών ετών – «ήταν
παράξενο που μπορούσα να βρίσκω τις νότες πριν μου τις διδάξει κάποιος», λέει
στην ιταλική «Λα Ρεπούμπλικα» – και έξι χρόνων αυτοσχεδίαζε πάνω σε θέματα που
είχε ο ίδιος συνθέσει. Άκουσε και τον διπλό λευκό δίσκο του Άχμαντ Τζαμάλ
«Portfolio», ο οποίος τον καθήλωσε. Και από τον Μπετόβεν, τον Μότσαρτ και τον
Σοπέν, πέρασε σταδιακά στην τζαζ, που έγινε κομμάτι της ζωής του. Άκουγε Αντρέ
Πρεβέν, Έρολ Γκάρνερ, Ντέηβ Μπρούμπεκ, Όσκαρ Πήτερσον, αλλά πιστεύει πως ο
μοναδικός σύγχρονός του από τον οποίο διδάχθηκε ήταν ο Μάιλς Ντέηβις. «Η
μουσική που παίζω έχει πολλά να κάνει με τη χώρα μου, την Αμερική», εξηγεί
αυτός ο ιδιοφυής, υπερδραστήριος, χολερικός και τελειομανής μουσικός. «Εδώ
γεννήθηκα. Αλλά η υπόλοιπη αμερικανική κουλτούρα κατά βάθος δεν μου ανήκει.
Ιδιαίτερα τώρα, με αυτή την παράφρονα πολιτική του Μπους, αισθάνομαι σχεδόν αντι-Αμερικανός».