Με τη μάσκα του τρόμου

Με το πρόσωπο κρυμμένο, σαν όντα από άλλον πλανήτη. Όλα ίδια και όλα τρομαγμένα απέναντι στη νέα απειλή αφανισμού τους από έναν μολυσματικό ιό, που με τη μακάβρια ορμή της διάδοσής του μοιάζει με ιό – σύμβολο αυτής της εποχής, η οποία τραμπαλίζεται διαρκώς από την υπερβολή της διαφάνειας και της επικοινωνίας στην απόκρυψη, την απομόνωση, τη σκιά

Μολυσματικοί ιοί σκορπούν τον τρόμο. Η πιο άγρια εικόνα των ημερών είναι οι
άνθρωποι που κυκλοφορούν στις πόλεις με μάσκες στο πρόσωπο. Για να
προφυλαχθούν. Αλλά ούτε και αυτό συμβαίνει. Ο ιός εισχωρεί στον ανθρώπινο
οργανισμό και μετά σε άλλους οργανισμούς και ταξιδεύει σε πόλεις και ηπείρους
με ταχύτητα, με την ταχύτητα της προόδου και κάνει τους γιατρούς να σηκώνουν
τα χέρια ψηλά. Άδειασαν οι δρόμοι του Πεκίνου μας λένε οι ειδήσεις. Μήπως και
σταματήσει το κακό.

Την έκθεση, την επικοινωνία, τη διαφάνεια της εποχής την αντικαθιστά η
απομόνωση. Να κρυφτούμε, να μην επικοινωνούμε. Προς το παρόν δεν έχουμε
κρούσμα στη χώρα μας, αλλά είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα έχουμε, λένε οι
επιδημιολόγοι καλεσμένοι σε ενημερωτικές εκπομπές. Και σαν να μη φτάνει ο ένας
τρόμος, προκύπτει καινούργιος, για επικείμενο σεισμό, λένε οι σεισμολόγοι, από
εκείνο το περίφημο ρήγμα της Ανατολίας, που θα φέρει την καταστροφή, είναι
βέβαιο λένε, στη γείτονα χώρα, αλλά θα πιάσουν κι εμάς τα «σκάγια». Δεν
γλιτώνουμε ούτε από τους ιούς, ούτε από τους σεισμούς, ούτε από τα σκάνδαλα.
Παραδινόμαστε στη φαντασμαγορία του τρόμου. Καταναλώνουμε κολοσσιαίες
ποσότητες από το θέαμα του κακού, ενός μολυσματικού κακού, που κυριεύει
σώματα, δίκτυα και συστήματα, ολόκληρο το οικοδόμημα της σύγχρονης ζωής, της
κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης. Ο ιός της άτυπης πνευμονίας μοιάζει με
αναπαράσταση αυτού που μας συμβαίνει διαρκώς και σε διάφορες εκδοχές.
Τρομοκρατία και πόλεμος για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, επίθεση ιών και
μάχη της ιατρικής για την αντιμετώπισή τους, σκάνδαλα εγχώρια και διεθνή και
προσπάθεια να λειτουργήσουν οι θεσμοί που θα τα αποτρέψουν. Όσο πιο δυναμική
είναι η προσπάθεια για την προφύλαξη, για την αποστείρωση από το «κακό» τόσο
πιο επιθετικό προβάλλει αυτό. Μια μάχη πέραν της λογικής. Ή μήπως αυτή ακριβώς
είναι που καταργήθηκε;

Γιατί η ένταση του τρόμου ή της αηδίας παραλύει κάθε φορά τη σκέψη.
Προτιμούμε μια λύση άμεση που θα καταλαγιάσει τον φόβο ή φανταζόμαστε ότι θα
φέρει την κάθαρση, για να ανακαλύψουμε λίγο αργότερα ότι μια νέα μορφή «ιών»
απειλεί την υγεία ανθρώπων και συστημάτων. Αίφνης ενέκυψε νέα εθνική συζήτηση
για τα σκάνδαλα. Στο στόχαστρο πολιτικοί και τα σπίτια τους. Πώς τα απέκτησαν;

Καλεσμένος χθες το πρωί ο Χρήστος Πρωτόπαπας στην «Πρώτη ματιά» (ΝΕΤ)
συζητούσε με τον Γιάννη Πολίτη και τον Γιώργο Κύρτσο για το προφανές: χωλαίνει
ένα πολιτικό σύστημα που υποχρεώνει τους πολιτικούς για να εκλεγούν να
ξοδεύουν πάρα πολλά χρήματα. Το θέμα δεν είναι τα σπίτια, αλλά το χρήμα που
απαιτείται για να εκλεγεί κάποιος, που μετά θα αποκτήσει και σπίτι. Αλυσιδωτό
το κακό, παλαιό δε, όσο και οι εκλογές, όπως άλλωστε και τα σκάνδαλα, για τα
οποία κατηγορούνται κατά καιρούς πολιτικοί από την αρχαιότητα ήδη, όπως θύμισε
ο βουλευτής της Ν.Δ. Προκόπης Παυλόπουλος, αυτός καλεσμένος στην Άννα
Παναγιωταρέα, όπου γινόταν συζήτηση για το ίδιο θέμα.

«Τα συστήματα παράγουν τα ίδια τους τα ατυχήματα και κατόπιν τα ίδια
τους τα φρεναρίσματα προκειμένου να επιβιώσουν», θυμίζει ο Ζαν Μποντριγιάρ στη
«Διαφάνεια του κακού». Στη μιντιακή εποχή μας ωστόσο ο φακός της ενημέρωσης
καταγράφει μόνον τα σημάδια του φρεναρίσματος στην άσφαλτο της πολιτικής,
μπροστά στο μέγεθος των οποίων χάσκουμε ως έθνος. Καταναλώνουμε το θέαμα των
«ατυχημάτων» και προσβλέπουμε σε λύσεις μαγικές και άνωθεν, σε μέτρα που
λαμβάνονται κατόπιν εορτής και εν μέσω γαστριμαργικών ειδησεογραφικών θρίλερ,
όταν το ξέρουμε πια, πως το «κακό» δεν έρχεται από τον Άρη, άλλο αν
μεταμφιεζόμαστε σε αρειανούς εμείς, με τις μάσκες της αποστείρωσης στη μούρη –
από ιούς πνευμονίας, χρηματιστηριακής ψευδο-ευδαιμονίας κ.ο.κ. – κάθε τόσο,
νομίζοντας πως θα την γλιτώσουμε. Αλλά αυτός ο καινούργιος ιός είναι στ’
αλήθεια τρομερός, κολλάει και με την απλή επαφή.