Ζάπινγκ σε πρόσωπα και επαγγέλματα

Πάει έρχεται, ξαναπάει ξαναέρχεται ο Γρηγόρης Αρναούτογλου στον «Όμορφο κόσμο», τον λόγο δεν έχουμε καταλάβει ακόμη

Μια σκούπα από έναν Έλληνα οδοκαθαριστή, που ζει στο Αννόβερο, καταλήγει στα
χέρια ενός ψαρά από τη Λήμνο και εκείνος προσφέρει μια σημαδούρα, εργαλείο
χρήσιμο της δουλειάς του, η οποία καταλήγει στα χέρια ενός πωλητή ξηρών καρπών
στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος αφού πει δυο τραγούδια και παίξει φυσαρμόνικα
προσφέρει ένα μικρό φτυαράκι από αυτά που χρησιμοποιεί για να βάζει τους
ξηρούς καρπούς στα σακουλάκια, το οποίο καταλήγει στα χέρια ενός ταξιτζή στη
Λάρνακα της Κύπρου, που με τη σειρά του προσφέρει ένα ρολόι, που αυτό
καταλήγει στα χέρια του τραγουδιστή Σπύρου Ζαγοραίου και αυτός δίνει τον χρυσό
του δίσκο από το σουξέ του «ντε λα μαγκέν ντε Βοτανίκ» για να καταλήξει σε
έναν μάγκα από τον Βοτανικό, που είναι σουβλατζής, ο οποίος προσφέρει ένα
καλαμάκι για σουβλάκι, που αυτό με τη σειρά του μεταφέρεται στον Βόλο, σε έναν
μανάβη που δίνει ένα καφάσι κ.ο.κ.

Ένα ατελείωτο ζάπινγκ σε πρόσωπα και πόλεις, μια αλυσίδα από εικόνες
και πρόσωπα, που ξετυλίγεται με αγχωτική ταχύτητα και για λόγους ακατανόητους,
συνθέτουν την εκπομπή «Όμορφος κόσμος» (Mega) που παρουσιάζει ο Γρηγόρης
Αρναούτογλου, με γλυκό χαμόγελο και εμφανή προσπάθεια να αναδείξει το
παράδοξο, συχνά χωρίς αποτέλεσμα. Τον ξεπερνά το απλοϊκό κέφι των ανθρώπων που
συναντά, οι οποίοι δεν πτοούνται από την κάμερα. Ο υπέργηρος στραγαλάς στην
παραλία του Λευκού Πύργου δίνει τη δική του παράσταση κι ας την σκηνοθέτησε η
εκπομπή. Εκείνος «κλέβει» τον φακό με τη φωτογενή του άνεση. Ο σουβλατζής από
τον Βοτανικό κάνει την πλάκα του και δεν τον νοιάζει προφανώς αν την κάνει και
η εκπομπή.

Ο κεντρικός άξονας της εκπομπής είναι η παρουσίαση των διαφορετικών
επαγγελμάτων σε διαφορετικούς τόπους. Μοιάζει να φέρνει κοντά τους ανθρώπους
του μόχθου και του μεροκάματου, να ενώνει ο φακός όσα θα ήταν απίθανο να
συναντηθούν διαφορετικά. Ταξιδεύει ο Γρηγόρης Αρναούτογλου όπου του ζητήσουν,
συναντά οποιονδήποτε, με «συνδετικό κρίκο» ένα αντικείμενο, σαν άλλοθι για το
ταξίδι, για να το «μεταφέρει» σε κάποιον και από εκείνον κάτι άλλο σε έναν
τρίτο.

Η εκπομπή διανθίζεται με στιγμιότυπα από κινηματογραφικές ταινίες, οι
οποίες υποτίθεται ότι «χρωματίζουν» με χιούμορ την ατμόσφαιρα ή τις ατάκες των
προσώπων που παρουσιάζονται, ίσως για να συμπληρώσουν το κενό αφήγησης και
περιγραφής με συνειρμούς που γεννούν στον θεατή.

Πάντως η παραγωγή ξοδεύεται στο μοντάζ και την κάλυψη χιλιομετρικών αποστάσεων
και παραμένει ανερμάτιστη έτσι όπως στέκεται στον αφρό, ούτε περιγραφική, ούτε
διεισδυτική. Μια εκπομπή που απλώς αποθεώνει το ζάπινγκ.

Μοναδικό της προσόν είναι ότι προσεγγίζει τους καθημερινούς ανθρώπους με
τρυφερότητα, για λίγο, ίσα να αναδείξει μια στιγμή τους και μόνο, χωρίς να
επιχειρεί η επίμονη κάμερα να τους εκθέσει, όπως συμβαίνει πάντα στους άμαθους
του φακού.

Ένα κομμάτι του μωσαϊκού της καθημερινότητας, ένα βήμα για να
παρουσιαστούν οι άνθρωποι του μεροκάματου, απ’ όπου κι αν προέρχεται αυτό, από
τα δίχτυα του ψαρέματος ή από τις πίστες, μια λεπτομέρεια από το περίτεχνο
ψηφιδωτό της ζωής; Όλα μαζί και τίποτε από όλα αυτά ο «Όμορφος κόσμος» είναι
απλώς ένα τηλεοπτικό «καρτ ποστάλ» σε μια εποχή που την επικοινωνία έχει
αντικαταστήσει η κάμερα, μια φευγαλέα «συνάντηση» σαν να σκουντάμε σ’ έναν
περαστικό ώμο κάπου στον δρόμο, μόνο που επαναλαμβάνεται χωρίς εκπλήξεις, κάτι
που η αληθινή ζωή, τα πραγματικά ταξίδια και οι πραγματικές συναντήσεις το
προσφέρουν πάντα. Με λίγα λόγια πρόκειται για μια εκπομπή χωρίς νόημα, ή μήπως
ακριβώς αυτό είναι το νόημά της;