Οι πληβείοι των αποδράσεων

ΕΙΝΑΙ «ΕΚΕΙΝΟΙ». Οι έγκλειστοι. Οι «εντός των τειχών». Κάθε χρόνο, τέτοιες
μέρες, κάνουν το σκατό τους παξιμάδι για να αποδράσουν από μία πύλη (και μια
πόλη) υψίστης ασφαλείας.

Οι τυχεροί έχουν πεθερικά σε χωριό. Οι άτυχοι κάνουν φύλλο και φτερό τα
φυλλάδια των ταξιδιωτικών γραφείων για να τους κάτσει η πιο συμφέρουσα
προσφορά. Πακέτο «διαμονή, ημιδιατροφή, τρεις διανυκτερεύσεις – πέντε κρίκοι –
ένα τάλιρο, για περάστε παρακαλώ». Οι – ως διάβημα – απονενοημένοι. Ανηλεώς
εξοστρακίζουν λάδι και λαδόξιδο για να εξοικονομήσουν μια ολίγη από
αιγαιοπελαγίτικες εισπνοές.

«ΕΚΕΙΝΟΙ». Οι εκδρομείς των ελαχίστων ημερών. Αγωνίζονται να
ρημαδοστριμώξουνε αποδράσεις που παραπέμπουν λιγότερο σε ταξίδι και
περισσότερο σε στιγμιαίο καφέ. Πάνε να ξεκουραστούν κι επιστρέφουν πτώματα.
Επενδύουν το σύμπαν και εισπράττουν το τίποτα. Κάνουν όνειρα. Και τα όνειρα
τους εκδικούνται.

ΕΙΝΑΙ «ΕΚΕΙΝΟΙ». Και είναι και οι «άλλοι». Όλοι όσοι εργάζονται για
«εκείνους». Τους υποδέχονται. Τους ταΐζουν. Τους ποτίζουν. Τους καθαρίζουν.
Τους φροντίζουν. Γίνονται οι αποδέκτες του στρες, της έντασης, της κούρασης,
της συσσωρευμένης οργής. Πώς να ξεσπάσεις στον διευθυντή σου που σ’ έκανε
ρόμπα μπροστά σε όλο το γραφείο; Θα ξεσπάσεις στο γκαρσονάκι επειδή άργησε το
χταπόδι στα κάρβουνα. Επειδή έφερε δυο και όχι τρία χταπόδια στα κάρβουνα.
Επειδή το χταπόδι στα κάρβουνα είναι κάρβουνο. Επειδή το χταπόδι στα κάρβουνα
έχει 9 ευρώ. Επειδή άλλο χταπόδι στα κάρβουνα ονειρεύτηκες κι άλλο χταπόδι στα
κάρβουνα σου επιτίθεται. Επειδή τελικά δεν ήθελες χταπόδι στα κάρβουνα, αλλά
σε επηρέασε το γκαρσόνι που σου είπε «έχουμε και χταπόδι στα κάρβουνα». Το
γκαρσονάκι. Που τσακίζεται σαν καρτούν, ισορροπώντας στον δίσκο τη μάνα του,
τον πατέρα του και το χταπόδι στα κάρβουνα.

ΟΙ ΡΕΣΕΨΙΟΝΙΣΤ. Γυρίζεις στις δύο το πρωί μετά τη μαγειρίτσα. Όρθιοι –
προ των αθλίων επάλξεων ενός μίζερου ξενοδοχείου – σου χαμογελούν. Σου δίνουν
το κλειδί. Οφείλουν να γνωρίζουν κάθε απάντηση σε κάθε ΟΥΦΟ ερώτηση. Ανέχονται
τις εκρήξεις σου. Χρεώνονται τα κερατιάτικα άλλων. Χάλασε το κλιματιστικό στο
δωμάτιο; Δεν φταίει ο ψυκτικός που είναι σπίτι του και χλαπακιάζει κοψίδια.
Δεν φταίει ο συντηρητής που έχει απενεργοποιήσει το κινητό του. Δεν φταίει –
στην τελική – ο ιδιοκτήτης που δεν φρόντισε να είναι όλα εντάξει πριν πλακώσει
ο κόσμος. Ο ρεσεψιονίστ. Αυτός μόνο φταίει. Και για τον κλιματισμό και για την
τηλεόραση που δεν πιάνει Mega και για το μπάνιο που δεν τρέχει ζεστό νερό και
για το πόμολο που σου ‘μεινε στο χέρι. Ο ρεσεψιονίστ. Αυτός είναι παρών, αυτός
θα την πληρώσει.

ΟΙ «ΑΛΛΟΙ»… Το μεσημέρι που οι «άλλοι» σουβλίζουν υπό τους ήχους των
Κονιτοπουλαίων, μια καθαρίστρια πεσμένη στα τέσσερα σφουγγαρίζει το δωμάτιο.
Στρώνει κρεβάτια. Αδειάζει κωλόχαρτα. Ξεβρωμίζει κατουρημένες λεκάνες. Δεν
έχει οικογένεια; Δεν έχει παιδιά; Δεν έχει Πάσχα; Ξέρω; Με νοιάζει;

ΓΚΑΡΣΟΝΙΑ. Ρεσεψιονίστ. Καθαρίστριες. Περιπτεράδες. Ταξιτζήδες. Συνοδοί
οργανωμένων γκρουπ. Οι «άλλοι». Οι παρίες με το προκάτ μειδίαμα. Οι πληβείοι
των αποδράσεων. «Εκείνοι». Οι «άλλοι»: Δυο όψεις – ένα νόμισμα.

Αλήθεια, ποιος κρετίνος μίλησε για «Πάσχα ΟΛΩΝ των Ελλήνων»;