Τσεκ Πόιντ και…

Ζακ Λακαριέρ

Όταν ακούει κανείς «οδός Ερμού» φαντάζεται έναν εμπορικό δρόμο – ο Ερμής ήταν
θεός του εμπορίου. Τα γυρίσματα της τύχης τα έφεραν, όμως, έτσι τα πράγματα,
ώστε η οδός Ερμού στη Λευκωσία να είναι στην καρδιά της Νεκρής Ζώνης. Τώρα που
οι άνθρωποι άρχισαν ξανά να επικοινωνούν στην Κύπρο, το βιβλίο του Ζακ
Λακαριέρ «Λευκωσία, Η Νεκρή Ζώνη» αποκτά ξεχωριστή σημασία. Όταν ο Γάλλος
διανοητής επισκεπτόταν το 2002 τη Νεκρή Ζώνη, με ειδική άδεια του ΟΗΕ, δεν
φανταζόταν ότι θα είχαμε τόσο γρήγορες εξελίξεις. Το βιβλίο του, πάντως,
εκδόθηκε ακριβώς με την υπογραφή εισόδου της Κύπρου στην Ε.Ε. (Εκδ. Ολκός) και
αποτυπώνει ανάγλυφα (με περιγραφές και με φωτογραφίες) το πώς το Τσεκ Πόιντ
του Λήδρα Πάλας δεν έχει τίποτα να… ζηλέψει από τον τελευταίο Ευρωπαίο
συγγενή του, το βερολινέζικο Τσεκ Πόιντ Τσάρλι.

…το στοίχημα του Μπλαν

Την Τρίτη που θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου (από τους Βασίλη Αλεξάκη, Τίτο
Πατρίκιο, Τηλέμαχο Χυτήρη) στο Μουσείο Μπενάκη (8 μ.μ.) θα μνημονευθεί
οπωσδήποτε ο στίχος του Σεφέρη από την «Κίχλη», «Τα σπίτια που είχα μου τα
πήραν». Οπωσδήποτε, θα επισημανθεί και ο προφητικός λόγος του ιστορικού Πιερ
Μπλαν, στον πρόλογο του βιβλίου: «Ας στοιχηματίσουμε ότι το κορνεϊγικό δίλημμα
της Τουρκοκύπριας Νεσιέ Γιασίν («Η δική μου πατρίδα έχει μοιραστεί στα δύο.
Ποιο από τα δύο κομμάτια πρέπει να αγαπώ;») δεν θα εξακολουθεί να ισχύει σε
ένα νησί που θα έχει ξαναγίνει ευτυχισμένο, “μακάριο”». Και όλοι θα μείνουν να
περιμένουν αν το τείχος θα καταρρεύσει το ίδιο εύκολα όσο και το άλλο, του
Βερολίνου, που φαινόταν αιώνιο. Και αν Έλληνες και Τούρκοι θα νιώσουν την
άγρια χαρά των Γερμανών, ανάμεικτη με μια απορία 29 χρόνων. Λέτε η κατά
Χόλμπρουκ «πιο περίπλοκη διαμάχη στον κόσμο» να βρει την ευρωπαϊκή της λύση
τόσο απλά; Τόσο σοφά; «Μακάρι»…