…στο «Ιl Ρulcinella»

Πέρασε ο Στάμος, παιδικός φίλος του άνδρα μου, ένα βράδυ πρόσφατα και πάνω στη
συζήτηση περί ανέμων και υδάτων υμνούσε μια ιταλική τρατορία χαμένη σε ένα
στενάκι δίπλα στο αμερικάνικο σχολείο στο Χαλάνδρι. Μας έπεισε – τόσο
παθιασμένος ήταν. Το «Il Pulcinella» έχει σπιτική, ζεστή ατμόσφαιρα με καρό
τραπεζομάντιλα και απλό ντεκόρ.

Τα φαγητά: Τα πρώτα δεν ήταν τόσο δυνατά όσο τα δεύτερα, αλλά τα γλυκά ήταν,
Θεέ μου, σκέτος πειρασμός. Δοκιμάσαμε τον γαύρο μαρινάτο α λα Νάπολι. Αρκετά
κοντά στον δικό μας, μόνο που περιέχει και καυτερή πιπερίτσα. Παραήταν
ξιδάτος. Η σαλάτα με τη ρόκα και το καβούρι μάς ξεγέλασε λίγο, όχι από καμιά
έλλειψη νοστιμιάς ή παρουσίασης, απλώς επειδή ήταν λίγη. Το καβούρι όμως
βεριτάμπλ και η ρόκα φρεσκότατη. Και αυτή είχε μια παραπάνω δόση οξύτητας απ’
ό,τι συνηθίζω όμως.

Δοκιμάσαμε ένα από τα πολλά ζυμαρικά και ένα ψάρι πολύ καλό. Το ζυμαρικό ήταν
τα γνωστά ιταλικά gnocchi (νιόκι) από πατάτα, στη συγκεκριμένη περίπτωση
φτιαγμένα με μια εξαιρετική σάλτσα από ντομάτα και μύδια. Είναι εύκολο να
καταστρέψεις αυτό το πιάτο, να κάνεις τα νιόκι αντί για πανάλαφρα, σαν στόκο ή
πέτρες. Εδώ ήταν τρυφερά και ελαφρά σαν πούπουλα. Η σφυρίδα με σάλτσα ελιάς
ήταν πλούσια και μπόλικη χωρίς να είναι βαριά, με ιταλική φινέτσα αλλά σπιτική
στοργή. Την καταβροχθίσαμε με ζήλο. Τα γλυκά. Να σας πω, δεν περίμενα πολλά
από το «γνήσιο» κανόλι σιτσιλιάνα ούτε από τον «αυθεντικό» μπαμπά. Τόσα γλυκά
είναι τυποποιημένα στα εστιατόρια της Αθήνας, που δεν ξέρεις τι τρως, ούτε από
πού προήλθε.

Ίσως έχω ιδιαίτερη αδυναμία στην απλή και όχι περίτεχνη κουζίνα και σίγουρα
περνάω καλύτερα σε μαγαζιά που έχουν άνετη ατμόσφαιρα και χαλαρό κέφι. Το τεστ
για μένα γίνεται με μια απλή ερώτηση: θα ξαναπήγαινα για να διασκεδάσω σαν
κοινή θνητή και όχι σαν «επαγγελματίας»; Η απάντηση: Si, si, si!

«Il Pulcinella»: Καζαντζάκη 5, Χαλάνδρι. Τηλ. 210.6849.606