Ποιος, επιτέλους, κατέδωσε την Άννα Φρανκ;

Φωτογραφία με ιδιόχειρο σημείωμα της Άννας Φρανκ. «Έτσι θα ήθελα να ήμουν πάντα. Ίσως έτσι θα είχα την ευκαιρία να πάω στο Χόλιγουντ», έγραφε στις 10 Οκτωβρίου του 1942

Το μυστήριο για το ποιος ήταν ο καταδότης της Άννας Φρανκ και της
οικογένειάς της παραμένει άλυτο, καθώς Ολλανδοί ιστορικοί καταρρίπτουν δύο
νέες θεωρίες. Το Ινστιτούτο Πολεμικών Αρχείων της Ολλανδίας αναψηλάφησε για
τρίτη φορά, τον περασμένο Ιούλιο, την υπόθεση της μικρής Εβραιοπούλας (που
πέρασε χρόνια κρυμμένη σε μια σοφίτα στο Άμστερνταμ) σε μια προσπάθεια να
αντικρούσει ισχυρισμούς σχετικών βιβλίων που κυκλοφόρησαν το 1998 και το 2002,
αντιστοίχως.

Ύστερα από έρευνες εννέα μηνών, οι ιστορικοί δεν ήταν σε θέση να αποκαλύψουν
ποιος ήταν ο άνθρωπος που είπε στους Γερμανούς ότι στη σοφίτα του κτιρίου,
στον αριθμό 263 της οδού Prinsengracht του Άμστερνταμ κρυβόταν η Άννα Φρανκ.

Στο ημερολόγιό της αναφέρεται πως το κορίτσι κρυβόταν επί 25 μήνες σε μια
αποθήκη καταστήματος εμπορευμάτων, με την οικογένειά της και με μία ακόμη
οικογένεια Εβραίων. Ήταν συνολικά οκτώ άτομα.

Εκπρόσωπος του Ινστιτούτου είπε πως στάθηκε αδύνατο να εξακριβωθεί ποιος έδωσε
την πληροφορία στους Γερμανούς, η οποία τους οδήγησε στο κρησφύγετο, στη
σύλληψη της νεαρής και τη μεταγωγή της σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως στις 4
Αυγούστου του ’44. Τόνισε όμως πως οι τρεις επικρατέστεροι ως ύποπτοι δεν
είχαν, τελικά, καμία ανάμειξη και πως ήταν αθώοι.

Φερόμενος ως ύποπτος ήταν ο συνεταίρος του Ότο Φρανκ, του πατέρα της Άννας, ο
Άντον Άλερς, ο οποίος ήταν ο μοναδικός της οικογενείας που επιβίωσε στο
στρατόπεδο συγκέντρωσης, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Αγγλίδας συγγραφέως
Κάρολ Αν Λι. Οι ερευνητές κατέρριψαν τους ισχυρισμούς της υποστηρίζοντας πως
το βιβλίο της βασίστηκε σε εικασίες και τονίζοντας πως «θα έπρεπε να είχε
εξετάσει την εγκυρότητα των πηγών της».

Δεν βρέθηκε επίσης κανένα στοιχείο και για την καθαρίστρια του εμπορικού
καταστήματος, τη Λένα Χάρτογκ, που να αποδεικνύει πως «γνώριζε ότι στη σοφίτα
του κρύβονταν Εβραίοι». Αλλά και για τον τρίτο «ύποπτο», τον Βίλεμ βαν Μάαρεν,
υπάλληλο του καταστήματος, η έρευνα δεν έφερε στην επιφάνεια κάτι καινούργιο.

Για χρόνια, η ολλανδική αστυνομία θεωρούσε ότι ο βαν Μάαρεν είχε τηλεφωνήσει
στους Γερμανούς και στην ολλανδική ασφάλεια ενημερώνοντας για το κρησφύγετο
των Φρανκ. Ακόμα κι αν διεξαγόταν μια ακόμη έρευνα ευρύτερης κλίμακας, το
Ινστιτούτο εκτίμησε πως «δεν θα κατέληγε σε καλύτερο αποτέλεσμα».