Ο ελέφαντας και το ποντίκι

Αν ο ασφαλής κόσμος είναι το απόλυτο αγαθό, αν το σύμπαν συνωμοτεί για να
διώξει τις τοξίνες, αν οι μηχανές δουλεύουν για να μας κάνουν χαρούμενους και
η λέξη «ατύχημα» έχει αντικατασταθεί από την «ανευθυνότητά» μας, κάποιος
πρέπει να πάρει και το μέρος του κινδύνου; Έστω και για λόγους τυπικούς.

«Elephant» The White Stripes (Virgin)

Η Μεγκ και ο Τζακ Γουάιτ, οι White Stripes, διασκευάζουν ώς και Μπερτ Μπάκαρα, σε ένα έργο ήδη… κλασικό

Γίνεται να μην προσέξεις έναν ελέφαντα; Όταν ρίχνει όλο αυτό το βάναυσο βάρος
του πάνω σε υπολογιστές και στρογγυλοκάθεται πάνω σε θεοποιημένα κομπιούτερ;
Αδύνατον! Τέτοια απαξίωση, για να λέμε την αλήθεια, στο πανίσχυρο σύστημα του
προγραμματισμένου ήχου, δεν είχε δείξει κανείς ώς τώρα, όσο οι White Stripes,
που υπογράφουν εδώ το πιο θορυβώδες ακουστικό άλμπουμ. Τον Ελέφαντα! Ήπιο και
εσωτερικό. Θυελλώδες και ικανό να ξεκινήσει επανάσταση, να βγάλει τον κόσμο
στους δρόμους. Απλά μαθηματικά (με μπόλικη λογοτεχνία) και μη μπερδεύεστε με
ψευτο-αναλύσεις. Ο Τζακ, κιθάρα, και η Μεγκ Γουάιτ, ντραμς, (αδέλφια ή πρώην
εραστές – δεν θα μάθουμε στα σίγουρα, αφού τους αρέσει να παίζουν μ’ αυτό –
ακούστε το τελευταίο κομμάτι) έχουν την ικανότητα να γράφουν καλά τραγούδια,
πράγμα βασικό (το βασικότερο) αλλά όχι αυτονόητο. Διαθέτουν επίσης κάτι από
εκείνο τον τσαμπουκά του ροκ του Ντιτρόιτ, αλλά κυρίως την ευφυΐα να αντλήσουν
κατευθείαν από τις πηγές της κάντρι και των μπλουζ (εξ ου και η «μπλουζ πανκ»
ετικέτα, που τους κόλλησαν και βέβαια δεν τα λέει όλα) και αν σε αυτά
προσθέσεις χαρακτήρα και στυλ σαν τους απροσδιόριστους τύπους «κάντρι»
παρακμής που μπαινοβγαίνουν σε ταινίες του Ντέιβιντ Λιντς – καταλήγεις στον
Ελέφαντα, τέταρτο και θεόρατο έργο τους στη σειρά.

Α, και κάτι ακόμη σοβαρό: η ηχογράφηση, από το πρώτο μπάσο που ανοίγει την
αυλαία στον απροσδόκητο κόσμο του Τζακ και της Μεγκ, μέχρι τις τελευταίες
κουβέντες του Well, It’s True That We Love One Another, έγινε στα λονδρέζικα
στούντιο Τοe Rag, με μουσικό εξοπλισμό του 1963! Το παλιό είναι το νέο
καινούργιο. Καμιά αμφισβήτηση επ’ αυτού, όταν η Μεγκ χτυπάει τα ντραμς σαν
άνθρωπος των σπηλαίων και ο Τζακ παλεύει με την κιθάρα, βγάζοντας ήχους
άγνωστους στην ανθρωπότητα, με την έκπληξη που θα ένιωσε και ο πρωτόγονος
φίλος μπροστα στον τροχό. Στο κάτω κάτω οι White Stripes λένε πως το θέμα στο
Elephant είναι ο «θάνατος της αγαπημένης», αλλά όλοι ξέρουμε μετά για την
ανάσταση. Κάτι πολύ καλό δηλαδή έχεις να περιμένεις. Το καλύτερο. Jolly
GooooooD!

«It’s You, It’s me» Kaskade (Hitch Hike)

Με «σπουδές» στις μεγαλύτερες σχολές του χάουζ από τα κλαμπ του Σικάγου μέχρι
τα στούντιο του Σαν Φρανσίσκο, ο Ράιαν Ράντον – ο Κασκέιντ δηλαδή – εξελίχθηκε
σε έναν από τους ικανότερους κυνηγούς στο σαφάρι της μουσικής που δεν
τελειώνει ποτέ. Σκεφθείτε, βουνά από γυαλιστερά μαύρα βινύλια, μουσικές να
αναβλύζουν από παντού σαν σιντριβάνια σε αρωματισμένους κήπους, το ένα να
φέρνει το άλλο, και ο Κασκέιντ να γνωρίζεται με τους άλλους «κυνηγούς» της Om
Records, που εκτιμούν τη δίψα για μουσική, σαν τον λαχνό που κερδίζει. Συνεπώς
στα βήματα του Μιγκέλ Μιξ και των Zero7, ο Κασκέιντ περνάει στην παραγωγή και
ιδού ο καρπός It’s You, It’s Me με φωνητικά της Τζόσλιν και των Ρομπ
Γουάναμεϊκερ και Έιμι Μισέλ και «χάουζ» γλυκό και χαλαρωτικό, ή μυστηριώδες
και υποσχόμενο, ακόμη ένα σαφάρι.

«4 Seasons 4 Love» Red Fish (Protasis)

Έτσι όπως οι εποχές έχουν εξαφανιστεί (άνοιξη το λέτε εσείς αυτό;), έτσι και
το ντουέτο του Κόκκινου Ψαριού, ντε Παρί, αποφεύγει τους διαχωρισμούς και
συμφωνεί να ενδώσει σε τζάζι πειρασμούς και τριπχόπ γλυκύσματα, με ευωδιές
κάπου κάπου από λάτιν, στις «τέσσερις εποχές αγάπης». Εκείνος (Ντι Στέφανο)
ασχολείται με τις μηχανές, τα κομπιούτερ, τον προγραμματισμό, εκείνη (Ντέιζε
Μικαΐλ) τραγουδάει και παίζει κιθάρα, αρμονικά ακολουθώντας το κάρμα τους.
Κάρμα, που καθόλου φιλικό δεν υπήρξε για το ορίτζιναλ Ρεντ Φις, αυτό που
γεννήθηκε 2000 χρόνια πριν σε ένα γιαπωνέζικο ποτάμι με όνειρό του να γίνει
κάποτε χρυσόψαρο. Και κατέληξε μπαρμπουνάκι στο τηγάνι. Ωραίες μουσικές για να
ακους ιστορίες.

Όνομα και διεύθυνση

* Όλοι χρειάζονται κάτι απο μας. http:
//www.save-the-elephants.org/ Και οι ελέφαντες.

* Στο κόκκινο βασίλειο τωνν White Stripes ( http: //www.whitestripes.com) το
παράδοξο καραδοκεί. Όνειρο ή πραγματικότητα;

* Η Om Records έχει φανατικό κοινό για τις μουσικές και το στυλ της.
Έχει και τον Μαρκ Φαρίνα επίσης. Ήταν το 1995 όταν έπαιξε τα πρώτα βινύλια στο
πικάπ ( http: //www.omrecords.com)