Νόνικα Γαληνέα στο «Κόβεντ Γκάρντεν»!

«Ήταν ένα όνειρό μου που έμεινε στην άκρη. Σαν απωθημένο. Τώρα, λοιπόν, αισθάνομαι σα να ολοκληρώνονται κάποια πράγματα, που είναι αποτέλεσμα πολλής δουλειάς μιας μακράς πορείας – φέτος συμπληρώνω 40 χρόνια στο θέατρο», λέει η Νόνικα Γαληνέα -εδώ με την κόρη της Αμαλία Μουτούση και το σκηνογράφο – σκηνοθέτη Γιάννη Κόκκο έξω από το «Κόβεντ Γκάρντεν» του Λονδίνου

Στις 25 Ιουνίου, στην καρδιά του Λονδίνου, στο «Κόβεντ Γκάρντεν» μαζί με την
Αμαλία Μουτούση και υπό την σκηνοθετική και σκηνογραφική διεύθυνση του Γιάννη
Κόκκου θα παίξει – στα Αγγλικά – τα μονόπρακτα «Η πιο δυνατή» του Στρίντμπεργκ
και τα άγνωστο «Αυτό που δεν ειπώθηκε» του Τενεσί Ουίλιαμς. Μια πρωτοβουλία με
χαρακτήρα κοσμικό και φιλανθρωπικό (τα έσοδα θα δοθούν στους Γιατρούς Χωρίς
Σύνορα).

‘Όπως και να το κάνεις, το εγχείρημα δεν είναι μόνο δύσκολο αλλά και παράξενο.
Δύο Ελληνίδες να στήνουν σε ξένη χώρα μια πολυδάπανη παραγωγή και να μην
παίζουν στη γλώσσα τους, δεν συμβαίνει συχνά. Η εξήγηση που δίνει η Νόνικα
Γαληνέα είναι αφοπλιστικά ειλικρινής.

«Είναι μια πράξη ρομαντική. Ένα όνειρό μου, από τότε που φοιτούσα στη
Δραματική Σχολή Webber Daglas του Λονδίνου και ονειρευόμουν να φτάσει κάποτε η
στιγμή να παίξω στο ωραιότερο θέατρο της Αγγλίας. Μετά γύρισα στην Ελλάδα,
φοίτησα στη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, ρίχτηκα στη δουλειά. Κι έμεινε το όνειρο
στην άκρη. Σαν απωθημένο. Τώρα, λοιπόν, που μπορώ και το πραγματοποιώ,
αισθάνομαι πως κλείνει ένας κύκλος».

Αλλά, ένα απωθημένο, αν δεν κατοχυρωθεί καλλιτεχνικά, οργανωτικά, πνευματικά,
δεν αφορά κανέναν, παρά μόνο τον ίδιο. Προφανώς, δεν είναι αυτή η περίπτωση
της Νόνικας Γαληνέα.

Τα καλλιτεχνικά δεδομένα είναι δυνατά. Ένας καταξιωμένος στην Ευρώπη
σκηνοθέτης – σκηνογράφος, δύο ηθοποιοί κύρους, μάνα και κόρη στην τρίτη
συνεργασία τους, και δύο σημαντικά έργα που συνδέονται θεματικά σε μία
παράσταση, μέσα από την πάλη δύο γυναικών για εξουσία – κυρίως ψυχολογική.

Παιχνίδια επιβολής

Η Νόνικα Γαληνέα, δραστήρια και επίμονη, δεν επέλεξε απλώς ένα μονόπρακτο που
ήθελε πάντα να παίξει, την «Πιο δυνατή», αλλά ψάχνοντας και ρωτώντας ανακάλυψε
κι ένα άπαιχτο στη χώρα μας έργο του Τένεσι Ουίλιαμς – «Something unspoken».

«Το ενδιαφέρον είναι πως τα δύο αυτά μονόπρακτα συνδέονται μεταξύ τους μ’ ένα
παράξενο, μ’ ένα μοιραίο τρόπο. Και στου Στρίνμπεργκ και στου Ουίλιαμς
πρωταγωνιστούν δύο γυναίκες. Μία μεγαλύτερη και μία μικρότερη.

Στο πρώτο, δύο γυναίκες συναντιούνται σ’ ένα καφενείο. Ανάμεσα στη σύζυγο και
στην ερωμένη παίζεται ένα παιχνίδι ανταγωνισμού και εξουσίας, με πολύ χιούμορ.

Στο δεύτερο, αντιμετωπίζουν την ευαίσθητη ισορροπία της σχέσης τους. Η
μεγαλύτερη, μια πλούσια Αμερικάνα, συζεί με την κατά πολύ νεώτερη γραμματέα
της. Ανάμεσά τους παίζεται ένα συναισθηματικό και ψυχολογικό παιχνίδι
εξάρτησης.

Στο μονόπρακτο του Στρίντμπεργκ “Η πιο δυνατή» η σύγκρουση γίνεται μέσα από τη
δυνατή σιωπή της νέας και τη διεκδίκηση της μεγαλύτερης. Έτσι κι αλλιώς, και
οι δύο είναι τέρατα και ευχαριστιούνται την κόλαση στην οποία ζούνε.

Στο δεύτερο μονόπρακτο, τη σύγκρουση θα σταματήσει ένα μυστικό, που δεν
θα ειπωθεί, ενώ υπάρχει η έκφραση που λέει η νεώτερη: “Εσύ είσαι η πιο
δυνατή”, ενώ η ζωή συνεχίζεται, όπως και στο πρώτο.

Ελπίζω να έχω δυνάμεις και να ανταποκριθώ στην παράσταση που ονειρεύομαι. Αλλά
και μόνο να έχεις την τύχη να παίζεις σ’ αυτό τον χώρο, που είναι σαν
εκκλησία, και μόνο να ακούς τον Κόκκο να μιλάει, και μόνο να δουλεύεις με την
κόρη σου, μια ηθοποιό σαν την Αμαλία, και να έχεις τέτοια κείμενα, κι όλο αυτό
να γίνεται υπέρ της ειρήνης, είναι στοιχεία που με κάνουν ευτυχισμένη. Εύχομαι
να είμαι δυνατή και όταν έρθει αυτή η μέρα να φανώ αντάξια. Δεν θέλω τίποτε
άλλο. Ε, δεν θέλω και λίγα…».

Η δύναμη μέσα από την ένταση

Ο Γιάννης Κόκκος που σκηνοθετεί την παράσταση και κάνει το διπλό σκηνικό λέει:
«Αυτή η “μάχη εγκεφάλων” δίνεται στο πεδίο της σκηνής από δύο μεγάλες
Ελληνίδες ηθοποιούς. Είμαι ευτυχής που δουλεύω μαζί τους. Η Αμαλία ήταν η
Ηλέκτρα μου στην “Ορέστεια” που σκηνοθέτησα πρόπερσι στο Εθνικό Θέατρο. Με τη
Νόνικα συνεργάζομαι πρώτη φορά. Και οι δύο είναι απόλυτα ενταγμένες στους
ρόλους και των δύο έργων και χαρίζουν την ευαισθησία τους σ’ αυτό τον “χορό
του θανάτου των πουριτανικών ψυχών”. Η προσπάθεια είναι να τους ερμηνεύσουν με
μεγάλη ένταση, ώστε το τελικό αποτέλεσμα να έχει δύναμη»

Ένα καλλιτεχνικό γεγονός σε μία φιλανθρωπική βραδιά, με πολλή λάμψη, με ακριβό
εισιτήριο, δαπανηρή, άρτια παραγωγή και επίσημο δείπνο στο απρόσιτο, ακόμα και
για πολλούς Άγγλους «Κόβεν Γκάρντεν». Κι ωστόσο, σε τι είδους κοινό θα
απευθύνεται αυτή η παραγωγή των Ελλήνων που παίζουν στο Λονδίνο, αλλά όχι στη
γλώσσα τους;

«Φιλοδοξώ και προσανατολίζομαι να φέρω Άγγλους κριτικούς, ανθρώπους της
τέχνης. Έχω έναν κύκλο γνωστών και φίλων στο Λονδίνο, που θα τους ενδιέφερε να
δουν τη δουλειά μου. Τόσο, που πιστεύω ότι, πριν αρχίσει η προπώληση, θα έχουν
εξαντληθεί τα εισιτήρια. Αλλά και η περιέργεια είναι σοβαρός λόγος να πάει
κάποιος στο θέατρο» λέει με αίσθηση της σοβαρότητας του εγχειρήματος και του
χιούμορ που διαθέτει.

Το σημείωμα στο πρόγραμμα της παράστασης έχει ήδη γραφεί από τη
Γαληνέα:«Ηθοποιός στην ελληνική γλώσσα σημαίνει ποιώ ήθος. Η λέξη αυτή απόψε
μάς ενώνει με δεσμούς δυνατούς. Εκφραζόμαστε στη γλώσσα σας, ερμηνεύουμε στον
τόπο σας και αφιερώνουμε αυτή τη βραδιά, μέσα από την προσωπική μας αντίσταση,
υπέρ της ειρήνης, στους κοινούς μας φίλους, τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα»

Εξαρτημένη από το θέατρο

Πολλοί συνδέουν την επιστροφή της Νόνικας Γαληνέα στο σανίδι με τον πρόσφατο
χωρισμό της. Λάθος, μας λέει, προσπαθώντας να εξηγήσει τη στάση της στη ζωή
και στο θέατρο. «Θέλω να μπορώ να ζω “φυσιολογικά”. Πολλοί ηθοποιοί της γενιάς
μου αυτό ζητάνε. Αλλά η προσωπική μου εμπειρία μού έχει αποδείξει πως δεν θα
μπορέσω και φαίνεται πως δεν θέλω να ξεφύγω. Ίσως είναι πολύ αργά πια για
μένα. Έχω μπολιαστεί με το θέατρο, είμαι εθισμένη με τις αγωνίες του, τις
χαρές του, τα ταξίδια του. Κι ίσως είναι καλύτερα, αφού κατά βάθος πιστεύω πως
ο κόσμος του θεάτρου είναι ο μόνος “αγγελικά πλασμένος”».

«Σαράντα χρόνια έζησα με τους τρεις επίσημους άνδρες της ζωής μου, τον Νίκο
Μουτούση, τον Αλέκο Αλεξανδράκη και τον Αλέξανδρο Πήτερ Μίλερ. Είμαι ευγνώμων
για ό,τι μου έχει δώσει η ζωή και σαφώς υπερτερούν οι καλές αναμνήσεις. Αλλά
είμαι εξίσου ευγνώμων, που νιώθω τόση πληρότητα όντας μόνη μου. Γιατί υπάρχουν
δύο ειδών μοναξιές: αυτή που σε διαλέγει κι αυτή που την διαλέγεις».

INFO

Την ίδια παράσταση θα δούμε τον χειμώνα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στα ελληνικά.