Λάβετε… φάγετε…

Αυτή η αγορά τη Μεγάλη Εβδομάδα, με τα αρνιά να κρέμονται αιμάσσοντα και
εκδεδαρμένα (το γδαρμένα και το ματωμένα ακούγονται λίγο άγαρμπα, χρονιάρες
μέρες) αυτό, λοιπόν, το σκηνικό με τα σφάγια φόντο και τους υπουργούς πρώτο
πλάνο πολύ με τάραξε εχθές. Γιατί πήγα και θυμήθηκα ένα πράγμα, ξεχασμένο
χρόνια τώρα… μια εικόνα που αγνοούσα ότι την διατηρούσα έστω και εν ύπνω…

… Έχω πυρετό, είμαι στο κρεβάτι… διψάω, σηκώνομαι… Αχνοφέγγει το
λαμπατέρ από το χολ, τα πλακάκια δροσερά στην κουζίνα, ανοίγω το ψυγείο… και
στο παγωμένο φως βλέπω επί πίνακι ένα γδαρμένο κεφάλι ζώου με τα αίματα
ξεραμένα, τα μάτια ορθάνοιχτα, τις βλεφαρίδες τεράστιες, τα δόντια σαν
ξεβράκωτα μέχρι τα ούλα να δαγκώνουνε μια γλώσσα η μισή έξω σ’ ένα σημείο και
να την κόβουν στα δυο. Ο λαιμός άτσαλα κομμένος, άφηνε ξέφτια από δέρμα και
ογκίδια από μαύρο πηγμένο αίμα. Τρόμαξα το μικρό παιδί, το άρρωστο, το
ασθενές, το εμπύρετο και το πυρετιασμένο. Η φωνή, κραυγή μάλλον, ξύπνησε τη
μητέρα μου, με πήραν και με βάλαν στο κρεβάτι. Πάει, έλεγα μέσα στον πυρετό
μου, εγώ αρνί στο στόμα μου ξανά δε βάζω… Κι όμως, δεν ήταν μακριά το Πάσχα
κι όχι μόνο το ‘φαγα το αρνί αλλά και λίγο πριν βοήθησα τον πατέρα μου να το
σουβλίσουμε… να του περάσουμε, δηλαδή, τη σιδερένια σούβλα μέσα σ’ όλο του
το κορμί, να τραβάμε με δύναμη για να τρυπήσει όλα τα δύσκολα σημεία
τρίζοντας, να το δέσουμε με σύρμα και μετά αργά – αργά να το γυρνάμε πάνω απ’
τη θράκα, και πού και πού να το ξεπετσιάζουμε, το πρώην ζωντανό, και τρώγοντάς
το να το απολαμβάνουμε μετ’ επιφωνημάτων.

Έλεγα την ιστορία σε μία κυρία το βράδυ. Με κοίταγε ανέκφραστη. Άφηνε το
μακιγιάζ της να μιλήσει. Μόνο όταν πήγα να της βάλω κρασί, άκουσα το κραγιόν
της να μιλάει:

– Αχ, κύριε Φασουλή… έτσι και χειρότερα είναι. Χρόνια και δεν καταλαβαίνω
πώς μπορούμε απ’ τη μια μεριά να είμαστε σχεδόν ζωόφιλοι, φαντάζομαι θα ‘χετε
σπίτι σας ένα ζώο;

– Ναι, μια γάτα.

– Να σας ζήσει. Πώς γίνεται, λοιπόν, να την φροντίζετε, να της κάνετε εμβόλια,
να την πάτε στον γιατρό, πώς γίνεται, πέστε μου, με το ‘να χέρι να χαϊδεύετε
τη γάτα σας και με το άλλο να τρώτε το κατσίκι;

– Μα, εδώ πρόκειται για το φαΐ μας, την επιβίωσή μας, αν δεν φάμε θα
πεθάνουμε.

– Φοβάμαι έτσι θα σκέφτηκε κι ο κύριος Μπλέερ (δεν λέω ο κύριος Μπους, δεν
θέλω να κάνω την κουβέντα τόσο πορνική), έτσι λοιπόν, θα σκέφτηκε ο κύριος
Μπλέερ όσον αφορά τα πετρέλαια, το Ιράκ και τη Βαγδάτη. Εδώ πρόκειται για την
επιβίωσή μας, αλλιώς θα πεθάνουμε. Α, από δω και μπρος θα σας λέω κύριε
Μπλέερ, κύριε Φασουλή. Κύριε Τόνυ Μπλέερ..

… Σηκώθηκε να φύγει, μου άπλωσε το χέρι, έσκυψα με μια ειρωνική κίνηση σαν
να πάω να της το φιλήσω…

– Δαγκώστε το κύριε Μπλέερ, μου λέει, δαγκώστε το. Τούτο εστί το σώμα μου…

… και έφερε το χέρι της στο στόμα μου σαν να ‘ταν ο «άρτος ημών ο επιούσιος».