ΜΑΤΙΕΣ Μετά 36 έτη

Είχα μια στήλη και τότε, το ’67, στα «ΝΕΑ». Από το 1963. Τελευταία σελίδα, από
πάνω ώς κάτω, «Απροσδόκητα του 24ώρου». Πολιτικά σχόλια, κοινωνικά, διάφορα.
Την εποχή του «Ανένδοτου», φωτιά και λαύρα με τους αποστάτες. Ένας, μάλιστα,
με είχε απειλήσει, με τη δύναμη που διέθετε, τη θλιβερή εκείνη εποχή, με…
εξόντωση!

Στις 19 Απριλίου, μια γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία κάλεσε 20 Έλληνες
δημοσιογράφους να επισκεφθούν τα εργοστάσιά της, στο Μόναχο. Ανάμεσά τους και
μένα. Άλλοι: Γιώργος Κορωναίος, Γιάννης Μαρίνος, Βασίλης Θασίτης, Κώστας
Καβαθάς, Βαγγ. Ανδρουλιδάκης, Κώστας Νικολόπουλος, Ντίνος Τσαλόγλου, Στ.
Παπαϊωάννου. Έξοχη παρέα!

Στις 21 Απριλίου, πραξικόπημα! «Μην επιστρέψεις, θα σε πιάσουνε! Λένε πως
έπιασαν τον Ψαθά…». Τηλεφώνημα αγχωτικό, αγωνιώδες. Θα επιστρέφαμε την
επομένη. Μαζευτήκαμε όλοι οι συνάδελφοι στην τραπεζαρία του ξενοδοχείου
(«Ρεγγίνα»). Απελπισία! Είπα το πρόβλημά μου. «Παιδιά, θα μείνω εδώ…». Ο
Κορωναίος πρότεινε να γυρίσω, αλλά με εγγυήσεις της χούντας, ότι δεν θα με
πειράξουνε. Η πρόταση απερρίφθη.

Έμεινα. Τελείως άφραγκος! Ευτυχώς, ο Θασίτης μου έδωσε ό,τι είχε: 500 μάρκα.
Και ο Μαρίνος άλλα 10. Έφυγα απ’ το ξενοδοχείο. Με φιλοξένησαν για 2-3 μέρες
νεολαίοι της ΕΔΗΝ. Ύστερα, πήρα το τρένο και ανέβηκα στο Μπαντ Γκόντεσμπεργκ,
κοντά στη Βόννη, όπου ζούσε ο παιδικός μου φίλος και δημοσιογράφος στην
«Ντώυτσε Βέλλε», Άγγελος Μαρόπουλος.

Κέλεν στράσε. Το σπίτι του Γιώργου Βουκελάτου. Ήταν ο αρχηγός. Κεντρώος. Σ’
αυτόν τηλεφωνούσαν οι πάντες, στην τραπεζαρία του γινόντουσαν οι συνεδριάσεις,
για το πώς θα οργανωθεί, στην περιφέρεια στην αρχή και σε όλη τη Γερμανία,
κατόπιν, η αντιδικτατορική πάλη, εκείνος έδινε τις κατευθύνσεις για τα
συλλαλητήρια, με δική του εντολή πήγαμε, ο Άγγελος, ο βουλευτής Παπαδόπουλος
κι εγώ, στην Κοπεγχάγη και τη Στοκχόλμη, για ν’ ανάψουν οι πρώτες σπίθες των
αντιχουντικών αντιδράσεων από τους Έλληνες μετανάστες, Απρίλη-Μάη.

Κώστας Νικολάου, με μέγα ρόλο, Βάσος Μαθιόπουλος, με σοβαρή απήχηση, Ανδρέας
Χριστινίδης, Αλέκος Μπέσης, Ηλίας Χατζηανδρέου, Γιώργος Παπαδόπουλος,
πρωταγωνιστές. Και, βέβαια, ο Μαρόπουλος, ο φίλος μου, πανταχού παρών, για
όλες τις δουλειές, με σχόλια στο ραδιόφωνο, με ομιλίες σε ανοιχτές
συγκεντρώσεις, με αγωνιώδεις προσπάθειες σε δεκάδες τυπογραφεία της Γερμανίας,
για να βρούμε ελληνικά τυπογραφικά στοιχεία, ώστε να εκδοθεί η «Δημοκρατία»…

Τι έγιναν όλοι αυτοί οι σπουδαίοι νέοι εκείνου του «σκληρού Απρίλη»; Έχω
χρόνια να μάθω πού βρίσκονται. Εύχομαι να είναι καλά. Και να προχωράνε, όσο
μπορούν, πια. Και θα προχωράνε. Είναι «από καλή γενιά»…