Ακριβός πόνος, φτηνό θέαμα

Τους οφείλουμε έναν πολιτισμό που να τα υποδέχεται με σεβασμό, αλλιώς τα εκπαιδεύουμε να γίνουν οι νέες γενιές των ανεύθυνων

Άρχισε η άγρια εκμετάλλευση του πόνου των συγγενών πριν προλάβουν να κλείσουν
τα μάτια τους τα 21 παιδιά. Μέχρι που είδαμε ρεπόρτερ (Alter) να μπαίνει στο
μοιραίο πούλμαν, να κάθεται στα τσακισμένα καθίσματα και να επιδίδεται σε
«συγκινησιο-λαγνικές» κορόνες για το πώς έφυγαν από τη ζωή οι μαθητές, να
περιγράφει τη «μυρωδιά του αίματος» και τα ίχνη που άφησε ο θάνατος. Αν είναι
δυνατόν!

Η τραγωδία δεν είναι ευκαιρία για σκηνοθεσία τηλεοπτικών θρίλερ. Και τι δεν
ακούσαμε: εδώ καθόντουσαν, έτσι ήρθαν οι πλάκες τού νοβοπάν, έτσι κόπηκε το
νήμα της ζωής εκεί που τραγουδούσαν κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ. Να ελπίσουμε πως δεν
άκουγαν οι γονείς και τα παιδιά που απόμειναν ζωντανά, με την ψυχή τους
χαραγμένη για πάντα από όσα είδαν.

Να ελπίσουμε πως δεν ήταν μπροστά στις οθόνες για να ξαναζήσουν εκείνες
τις στιγμές. Ήμασταν εμείς, όμως, παγωμένοι για μία ακόμη φορά,
παρακολουθώντας την αναπαραγωγή της φρίκης. Και τον Νίκο Ευαγγελάτο στην
καθιερωμένη εικονική αναπαράσταση δρόμου, αυτοκινήτων και συνθηκών σύγκρουσης.
Όπως τον βλέπαμε στην προσομοίωση των βομβαρδισμών της Βαγδάτης, με τα
ηλεκτρονικά αεροπλανάκια από πάνω του να λέει, να, έτσι βομβαρδίζονται οι
Ιρακινοί και μετά περπατούσε ανάμεσα από την ηλεκτρονική αναπαράσταση των
τανκς, μικρότερων σε μέγεθος από τον ίδιο, σαν Γκιούλιβερ στη χώρα των
Λιλιπούτιων. Ο πόλεμος, ο κανονικός ή της ασφάλτου, έχει πολύ πόνο, δεν είναι
τηλεπαιχνίδι ή ευκαιρία για να σκηνοθετήσουμε τηλεθεάματα τρόμου, που θα
αναδείξουν το λαμπρό αστέρι τού παρουσιαστή, ο οποίος σαν κονφερασιέ σε
γιορταστικό σόου προβάλλει με ψεύτικο ντεκόρ πίσω του.

Το έθνος δεν χρειάζεται τις εικόνες από τις κηδείες και τα φέρετρα για
να συνειδητοποιήσει την απώλεια. Φτάνει πια αυτή η τυμβωρυχία του τηλεοπτικού
φακού, που χώνεται στους ανοιχτούς τάφους, πλησιάζει στα πρόσωπα των συγγενών
για να αποτυπώσει το δάκρυ, λες και υπήρχε αμφιβολία ότι αυτό υπάρχει, αλλά
και θα μείνει για πάντα στα μάτια όσων έχασαν αγαπημένους.

Ο σεβασμός στις ψυχές που έφυγαν απαιτεί να φύγουν οι προβολείς από τα σπίτια
τους και από τα πρόσωπα των μανάδων τους και να πέσει στους υπεύθυνους. Αυτό
αρκεί. Όσο για τα παιδιά που έμειναν πίσω, τέτοιες ώρες χρειάζονται την ηρεμία
και τη σιωπή και όχι να γίνονται και αυτά θέαμα στα κανάλια, καθώς μέσα στον
πόνο και την αφέλειά τους δεν συνειδητοποιούν ότι και αυτό τα σφραγίζει. Θα
είναι οι επιζήσαντες. Θα ζήσουν με τη χαρά της τύχης και το βάρος της
απώλειας, θα το βλέπουν στα μάτια των δικών τους αλλά και των συγγενών εκείνων
που έφυγαν.

Είδαμε να συνομιλεί με ένα παιδί που γλίτωσε από το κακό ο Γιώργος
Οικονομέας (Alpha), στον οποίο αναγνωρίζουμε την ευαισθησία, μόνο που την
περιμένουμε ακόμη μεγαλύτερη, να επικρατεί της αγωνίας για περισσότερο υλικό,
για περισσότερες μαρτυρίες στην εκπομπή. Ούτε ένα πλάνο από το δυστύχημα και
τις κηδείες δεν είδαμε στην εκπομπή της Άννας Παναγιωταρέα (Mega), που
κρατήθηκε μακριά από τη συγκινησιο-λαγνεία των ημερών. Ο 15χρονος με το αίμα
στο πρόσωπο που είπε δυο κουβέντες στην κάμερα, η οποία βρέθηκε εκείνη την ώρα
στον τόπο του κακού, έχει μείνει χαραγμένος στη μνήμη μας από τις πολλές φορές
που είδαμε το πρόσωπό του.

Αν είναι η ώρα που μοιράζουμε ευθύνες, και αυτές του θεάματος είναι βαριές.
Έφυγαν 21 παιδιά, μένουν πίσω χιλιάδες ακόμη, που αξίζουν τον σεβασμό και τη
φροντίδα, έναν πολιτισμό που να τα υποδέχεται στη ζωή και να τους διδάσκει την
ευθύνη και την ευαισθησία με το παράδειγμα των μεγαλύτερων, αλλιώς
κατασκευάζουμε νέες γενιές ανεύθυνων – και με το δίκιο τους.