Πρόσωπα Πτώση σε αργή κίνηση

Την ώρα που ο Τζωρτζ Μπους κάνει πόλεμο στο Ιράκ, ο Φιντέλ Κάστρο βρήκε την
ευκαιρία να κάνει δίκες στην Αβάνα.Και καταδικάζει διαφωνούντες σε θάνατο.

Ιλεάνα – Χόρχε. Οι αυταπάτες τους για την κουβανική επανάσταση διαλύθηκαν χρόνια πριν

Οι συλλήψεις 78 διαφωνούντων και ανεξάρτητων δημοσιογράφων και οι δίκες τους
που συνεχίζονται στην Αβάνα συγκρίνονται απ’ όλο και περισσότερους με τις
σταλινικές δίκες της Μόσχας. Οι αυταπάτες του Χόρχε Μασέτι και της συζύγου
του, της Ιλεάνας ντε λα Γκουάρντια, είχαν διαλυθεί χρόνια πριν.

Ήταν κι αυτοί από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της Επανάστασης. Ο Χόρχε
γεννήθηκε στην Αργεντινή πριν από 47 χρόνια και εκπαιδεύτηκε στην Κούβα, ο
πατέρας του έπεσε στη μάχη, ήρωας του αντάρτικου και φίλος του Τσε Γκεβάρα. Ο
ίδιος υπηρέτησε την κουβανική επανάσταση ως επιχειρηματίας και πράκτορας στην
Αγκόλα και διακινούσε όπλα για την προώθηση της επανάστασης στη Λατινική
Αμερική. Η Ιλεάνα είναι θυγατέρα του συνταγματάρχη Αντόνιο ντε λα Γκουάρντια
και ανιψιά του στρατηγού Πατρίσιο ντε λα Γκουάρντια. Αριστοκράτες που
αφοσιώθηκαν στην Επανάσταση, ήταν από τους πιο πιστούς υποστηρικτές του
Φιντέλ. Αλλά ο Αντόνιο τουφεκίστηκε το 1989 μαζί με τον στρατηγό Αρνάλντο
Οτσόα, ήρωα της Επανάστασης και βετεράνο της Σιέρα Μαέστρα. Στην ίδια δίκη, ο
Πατρίσιο καταδικάστηκε σε κάθειρξη 30 ετών και σαπίζει στη φυλακή (όπως και
άλλοι 300 πολιτικοί κρατούμενοι). Το 1990, ο Χόρχε και η Ιλεάνα διέφυγαν από
την Κούβα. Σήμερα ζουν στο Παρίσι, σ’ ένα μικρό διαμέρισμα με τον 6χρονο γιο
τους.

Το να ανοίξεις τα μάτια σου σχετικά με την Επανάσταση, είναι σαν να πέφτεις
από ένα δένδρο σε αργή κίνηση, λέει ο Χόρχε στη γαλλική «Λε Μοντ». «Η
διαδικασία είναι μακρά. Δεν ξυπνάς μια μέρα και λες, τέρμα, είχα κάνει λάθος.
Μετά τη δίκη Οτσόα, πιάνεσαι από το πρώτο κλαδί. Λες: μένει όμως ο Τσε
Γκεβάρα, ο αγώνας στη Λατινική Αμερική. Βάλθηκα να ξαναδιαβάζω τον Τσε.
Φοβήθηκα. Ο “νέος άνθρωπός” του δεν είχε τίποτε καινούργιο και πολύ από Homo
sovieticus. Έσπασε λοιπόν κι αυτό το κλαδί. Έμενε το κλαδί του πατέρα μου, το
πιο ανθεκτικό. Ήταν ήρωας, τον θαύμαζα. Χρειάστηκε όμως να παραδεχθώ πως είχε
κι αυτός τουφεκίσει έναν από τους συντρόφους του. Το κλαδί έσπασε, έμενε το
τελευταίο: εγώ ο ίδιος. Και τα πέντε πρώτα παιδιά μου, τα οποία είχα για καιρό
εγκαταλείψει για την υπόθεση της Επανάστασης. Για ένα στόχο που δεν άξιζε. Για
το καλό της ανθρωπότητας όπως το έβλεπε ο Φιντέλ Κάστρο».