Οι «αγανακτισμένοι γονείς»

Πριν από δώδεκα χρόνια ίσως θα αποτελούσε το πιο σύντομο ανέκδοτο: «Αλβανός
σημαιοφόρος». Σήμερα όχι πια. Όπως δεν αποτελεί πια ανέκδοτο το φαινόμενο των
«αγανακτισμένων γονέων». Είναι εκείνοι που αγανακτούν για τις σχολικές
επιδόσεις των μαθητών αλβανικής καταγωγής. Αγανακτούν όταν είναι χαμηλές γιατί
θα βλάψουν τα παιδιά τους. Αγανακτούν περισσότερο όμως όταν είναι άριστες
γιατί τότε ο «Αλβανός» πρέπει να σηκώσει την ελληνική σημαία και η θέα αυτή
κρίνεται άπεπτη. Το θέμα δεν είναι καθόλου γραφικό και ας γίνει αφορμή για
μερικές διαπιστώσεις.

Πρώτον, έπειτα από δώδεκα χρόνια η ελληνική κοινωνία έχει αποδεχτεί ότι η
παρουσία των μεταναστών στην Ελλάδα αποτελεί μια πραγματικότητα όλο και πιο
μόνιμη. Η αποδοχή αυτή συνοδεύεται από αντιφάσεις και φοβίες (όπως πάντα και
παντού άλλωστε) αλλά δεν παύει να αποτελεί ένα σημαντικό γεγονός. Πιστεύω πως
στους «αγανακτισμένους γονείς» αντιστοιχούν πολύ περισσότεροι
«μη-αγανακτισμένοι γονείς». Εδώ όμως φθάνουμε στην πρώτη αντίφαση: η κοινωνία
αποδέχεται την παρουσία των μεταναστών, οι θεσμοί όμως δυσκολεύονται. Αρκεί να
ρίξει κανείς μια ματιά στη διαδικασία-λαβύρινθο της νομιμοποίησης που ξεπερνά
και τη φαντασία του Κάφκα πλέον.

Δεύτερον, ο «Αλβανός» έχει αναχθεί σε κατεξοχήν εκπρόσωπο του «ξένου» στην
Ελλάδα. Εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε άλλο ένα παράδοξο: στην Ελλάδα ο «κατεξοχήν
διαφορετικός» είναι ακριβώς αυτός που, σύμφωνα με τα θεωρητικά και πρακτικά
δεδομένα, έχει τη μεγαλύτερη ικανότητα και διάθεση να αφομοιωθεί ή με όρους
του πολιτικώς ορθού να ενταχθεί, δηλαδή να γίνει «ίδιος με τον Έλληνα».
Αυτός που μας μοιάζει περισσότερο πρέπει να γίνει πιο «Άλλος» από τον κάθε
«Άλλο». Ο Φρόιντ ίσως θα μιλούσε για τον «ναρκισσισμό των μικρών διαφορών»,
που τελικά όσο μικρότερες είναι τόσο περισσότερο μεγιστοποιούνται.

Γιατί λοιπόν αγανακτούν ορισμένοι γονείς με τους Αλβανούς σημαιοφόρους; Μέρος
της απάντησης το δώσαμε παραπάνω. Προσθέτουμε ότι: αγανακτούν διότι γι’ αυτούς
ο «Αλβανός» επιτρέπεται να υπάρχει μόνο μέσα στον «πολιτισμό της οικονομικής
και πνευματικής εξαθλίωσης» και όχι σε εκείνο π.χ. της μικροαστικής ή
μεσοαστικής αξιοπρέπειας και «ευημερίας». Επιτρέπεται να είναι συμπληρωματικός
και όχι ανταγωνιστικός. Όποιος δεν υπακούει στον «κανόνα» πρέπει να
επαναπροωθείται πίσω στην τάξη από την οποία ξέφυγε. Ο Βέμπερ θα έλεγε ακόμα
ότι ορισμένοι «αγανακτισμένοι γονείς» ανήκουν σε μια τάξη που φοβάται τον
οικονομικό ξεπεσμό στο «επίπεδο των Αλβανών»: γι’ αυτό και πιάνονται με λύσσα
από τα εθνικά διακριτικά για να μη χαθεί αυτή η «ευλογημένη» διαφορά ανάμεσα
στον ανώτερο και τον κατώτερο.

Τέλος, θα έλεγα ότι υπάρχει ένα γενικότερο φαινόμενο «αγανακτισμένων γονέων».
«Αγανακτισμένοι γονείς» βρίσκονται και στους δήμους και τις νομαρχίες.
Βρίσκονται στο υπουργείο Εργασίας όπου βγάζουν «ερμηνευτικές εγκυκλίους» που
κάνουν σχεδόν αδύνατο τη νομιμοποίηση των μεταναστών. Για να μη μιλήσουμε για
τους «αγανακτισμένους γονείς» στο υπουργείο της Δημόσιας Τάξης… Το παρήγορο
είναι ότι στην καθημερινότητα αυξάνεται ο αριθμός των «μη-αγανακτισμένων
γονέων». Ευτυχώς και αμήν!

Ο Γκαζμέντ Καπλάνι είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας