[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Μπράβο, εύγε, τα κατάφεραν! Μπορεί να χρειάστηκαν είκοσι – είκοσι μία ημέρες,
αλλά στο τέλος το κατέβαλαν το «θηρίο»! Τέτοια νίκη, ούτε οι πιο μεγάλοι
στρατηλάτες της Ιστορίας. Θλίψη έχει πιάσει – όπου κι αν βρίσκονται – τον Μέγα
Αλέξανδρο, τον Αννίβα, τον Ιούλιο Καίσαρα, τον Τσένγκις Χαν, τον Μωάμεθ τον
Πορθητή, τον Ναπολέοντα. Θλίψη και φθόνος, για το μέγα κατόρθωμα του
στρατηλάτη Μπους. Ο «γίγαντας» τους έβαλε τα γυαλιά κατατροπώνοντας «τάγματα
ξυπόλητα» και «στρατιωτάκια αμίλητα, ακούνητα κι αγέλαστα»! Τώρα ποιος μας
γλιτώνει απ’ αυτόν, και τα γεράκια που τον περιστοιχίζουν, και που ακονίζουν
ήδη τα νύχια τους…

Όλα μόνοι τους

Είναι οι νικητές, ενός πολέμου που μόνοι τους κήρυξαν, μόνοι τους διεξήγαγαν,
μόνοι τους κέρδισαν. Επικράτησαν, και κάνουν σχέδια για τον επόμενο, ίδιο
πόλεμο, που θα κηρύξουν. Φταίμε κι εμείς βέβαια. Όταν ο στρατηλάτης Μπους,
έλεγε το περίφημο «όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εχθρός μας», γελάγαμε. «Τι
λέει το άτομο», ήταν η συνηθέστερη αντίδρασή μας. Τι έλεγε; Να τι έλεγε: ή
μαζί τους θα είμαστε (έστω και με το πιστόλι στον κρόταφο) ή θα μας βάλουν
απέναντι και θα κάνουν σκοποβολή πάνω μας. Μέση εκδοχή δεν υπάρχει. Κι αυτό το
δόγμα της φρίκης, είναι που θα καθορίζει από εδώ και πέρα τις σχέσεις στον
κόσμο – και των δικών μας με τους Αμερικανούς…

Ο ανθύπατος

Εδώ ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει καν, κι ο Αμερικανός «ανθύπατος», όπως
προσφυώς έχει ονομάσει τον Αμερικανό πρέσβη ο πρόεδρος της Βουλής Απ.
Κακλαμάνης, άρχισε τις υποδείξεις. Προς όλους μας, αδιακρίτως. Σας πειράζουν
οι εικόνες με τα διαμελισμένα πτώματα, τα ακρωτηριασμένα παιδιά και τις
οικογενειακές τραγωδίες που εκτυλίσσονται στο Ιράκ; Θλίβεστε για το κατάντημα
του ανθρώπου; Νιώθετε ναυτία για τους κανίβαλους που σκοτώνουν αδιακρίτως;
Αλλάξτε κανάλι! Ό,τι πείτε, κύριε Μίλερ, ό,τι πείτε. Άλλωστε η πρόθεσή σας
είναι… αγαθή. Να κάνετε πιο… ευχάριστη τη ζωή μας, επιθυμείτε! Έτσι δεν
είναι;

Μάχες του καναπέ

Εμείς πάλι, ξεροκέφαλοι. Και Αλ Τζαζίρα βλέπουμε, και Άμπου Ντάμπι TV
βλέπουμε, και οτιδήποτε άλλο, που δεν αρέσει στον «ανθύπατο», βλέπουμε. Αλλά
ό,τι και να δούμε, η πραγματικότητα είναι μία και δεν αλλάζει. Και η μόνη
αλήθεια τώρα σχετικά με τον πόλεμο, είναι ότι… πιο πολύ «αντισταθήκαμε»
εμείς στους Αμερικανούς, παρά οι Ιρακινοί!! Ε, ρε τι μάχες δώσαμε στον καναπέ!
Τρομερές. Και πάντως πιο… «αληθινές» από αυτές για τις οποίες μας είχαν
προετοιμάσει εκείνες οι φοβερές φάτσες Ιρακινών μαχητών ντυμένων με λευκά ή
μαύρα, που δήθεν ήταν αποφασισμένοι για όλα. Απ’ ό,τι αποδείχθηκε ήταν μεν
αποφασισμένοι, αλλά για… πλιάτσικο, όχι για πόλεμο! Για καμιά καρέκλα για το
σπίτι, κανά καναπέ-κρεβάτι, για τίποτε λάστιχα για το αυτοκίνητο ή το κάρο,
κανά «φουτζίτσου» – μέχρι πόρτες βούτηξαν οι άρπαγες. Την ίδια στιγμή που
εμείς περιμέναμε, με κρυφή χαρά, να κάνουν τους Αμερικανούς να μετανιώσουν
πικρά για τον παράλογο πόλεμο που ξεκίνησαν. Τι πήγε λάθος άραγε;

Κάναμε λάθος

Τι πήγε λάθος; Α, τίποτε το περίεργο. Απλώς, όπως πολύ συχνά μας συμβαίνει ως
λαού, θέλουμε οι άλλοι να συμπεριφέρονται όπως θα συμπεριφερόμασταν εμείς. Να
το πω πιο απλά. Βλέπαμε τους Ιρακινούς να αγωνίζονται κατά των Αμερικανών
(όσοι πολέμησαν τέλος πάντων), και ξύπνησε μέσα μας ο Καραϊσκάκης, ο
Κολοκοτρώνης, ο Νικηταράς και ο Ανδρούτσος. Νομίζαμε ότι εμείς δίναμε τη μάχη
στα παράλια της Βασόρας, τα έλη του Ουμ Κασρ ή τα υψίπεδα του Κιρκούκ! Και
κάθε φορά που οι Ιρακινοί χτυπούσαν από τύχη κανά τανκ (από τα εκατοντάδες που
είχαν οι Αμερικανοί στη διάθεσή τους) με το ζόρι κρατιόμασταν να μη βγούμε
στον δρόμο πανηγυρίζοντες – κορνάροντας και ανεμίζοντας ιρακινές σημαίες. Η
στάση αυτή απέναντι στον πόλεμο, εξηγεί σε μεγάλο βαθμό και την απογοήτευση
που νιώσαμε από την κατάρρευση του σανταμικού καθεστώτος. Τόσο εύκολα και τόσο
γρήγορα; Πώς να το δεχθεί ο ηρωικός λαός (ο… δικός μας, όχι ο ιρακινός);
Αδύνατον, κάτι άλλο έχει γίνει, σου λέει…

Άνθρωπός τους…

«Κάτι άλλο»; Τι δηλαδή. Αν το καλοσκεφτείς, αυτός ο Σαντάμ Χουσεΐν, που όλο
λόγια ήταν, έδρασε περίπου ως συνειδητός πράκτορας των Αμερικανών! Με τη στάση
του, «πέτυχε» για λογαριασμό τους μια σειρά πράγματα, τα οποία δυσκολεύεται
κανείς να σκεφθεί πώς αλλιώς θα τα κατάφερναν οι Αμερικανοί. Έχουμε και λέμε:

α) Εγκατέστησε – εδραίωσε τους Αμερικανούς στην πιο κρίσιμη περιοχή του
κόσμου, ακριβώς πάνω στα πετρέλαια, β) δικαίωσε την πολιτική τους, γ) τους
ανέδειξε ως μονοκρατορία-αυτοκρατορία στον κόσμο, δ) διέλυσε την Ευρωπαϊκή
Ένωση, ε) υπονόμευσε μέχρις εξευτελισμού τον ΟΗΕ. Ποιος άλλος θα μπορούσε να
δουλέψει τόσο αποτελεσματικά και αποδοτικά για τους Αμερικανούς; Μόνο ένας
δικός τους, ένας πολύ δικός τους. Κι ο Σαντάμ ήταν ο άνθρωπός τους στην
περιοχή, για δεκαετίες. Κι απ’ ό,τι φαίνεται εκ των υστέρων, ποτέ δεν
σταμάτησε…

ΚΑ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Γ. Παπανδρέου: Η Ελλάδα να είναι παρούσα

Ο πόλεμος, πάντως, μας έδωσε ένα καλό μάθημα ως χώρας και ως λαού. Κυρίως όμως
σήμανε καμπανάκια. Πολλά και δυνατά, για όλους. Η νίκη των Αμερικανών, και η
(ματωμένη) δικαίωσή τους, τους δίνει τον πρώτο λόγο στο μεταπολεμικό σκηνικό.
Ό,τι και να λέμε, όσο κι αν μας κακοφαίνεται, αυτή είναι η αλήθεια.

Η άλλη αλήθεια είναι ότι οι Αμερικανοί, που δεν έχουν αποφασιστικό λόγο στην
πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δεν έχουν και σε καμία εκτίμηση τον ΟΗΕ που
μόνο προβλήματα τους δημιούργησε, φαίνεται πως θα στραφούν στον μόνο οργανισμό
που επί του παρόντος εμφανίζει συνοχή: το ΝΑΤΟ.

Ο Γιώργος Παπανδρέου που τους γνωρίζει καλά, επισημαίνει σε όσους τον ρωτούν
ότι στο σκηνικό που διαμορφώνεται σημασία έχει η Ελλάδα να είναι παρούσα. Να
ακούγεται. Να λέει την άποψή της και να καταγράφεται. Κι αναφέρει ότι «μέχρι
τώρα τα έχουμε καταφέρει καλά». Καλά; Εξαιρετικά! Ξέρεις τι είναι να λες στους
Αμερικανούς «δεν θέλω να μπω στη συμμαχία», και να μη σου λένε «θα μπεις και
θα πεις κι ένα τραγούδι»; Ή να τους παραχωρείς τις όποιες διευκολύνσεις ζητούν
(Σούδα, Άκτιο κ.λπ), και να μη σε βγάζουν στη σέντρα ως μετέχοντα στη
συμμαχία;