Η Τελευταία Ανταπόκριση

Σεβαστοί συνάδελφοι,

Εκείνη τη νύχτα, μικροσκοπικές φλόγες κεριών συνόδευσαν το χρονικό των
ανεξήγητων θανάτων σας. Μακριά. Σε κάποιο ξενοδοχείο που, πριν από ένα μήνα,
ουδείς εγνώριζε: Palestinian Hotel. Δίπλα στην ονομασία, ένα ερωτηματικό
θηριώδες. Χωρίς απάντηση. Λες και το οποιοδήποτε έγκλημα έχει απάντηση.
Εξήγηση. Λογική.

Για σας ο πόλεμος τελείωσε νωρίς… Αρχές αυτής της εβδομάδας. Με τα
γεγονότα να σφυροκοπούν την οργή μας. Τις εξελίξεις, λεπτό προς λεπτό, να
διαγράφουν την τροχιά τους. Με έναν καταιγισμό τέτοιο που θα έλεγε κανείς πως
αυτή η είδηση θα είχε ήδη περάσει στα ψιλά. Στις πίσω μας σελίδες. Άλλωστε,
εσείς πρώτοι θα το κατανοούσατε. Το πρωτοσέλιδο του χτες ακυρώνεται σήμερα και
διαγράφεται το αύριο. Ασθενής η μνήμη, σεβαστοί συνάδελφοι. Το γνωρίζετε
καλύτερα. Κάθε νέα ανταπόκριση στέλνει στον κάδο ανακύκλωσης την προηγούμενη.

Κι όμως. Αυτή η είδηση ανθίσταται. Κόντρα στην ταχύτητα, σε πείσμα των
ρυθμών – η είδηση ανθίσταται. Η οδύνη εμμένει. Και η Τελευταία Ανταπόκριση
είναι παρούσα. Στο τέλος αυτής της εβδομάδας. Όπως και στην αρχή της…

Καθώς μετέδιδαν την είδηση οι Έλληνες συνάδελφοί σας, πρώτη φορά τους
είδαμε να σπάνε. Πρώτη φορά ακούσαμε τη φωνή τους να τσακίζει. Ίσως γιατί
σφυρηλατούνται φιλίες μέσα στα πεδία των μαχών. Σχέσεις ζωής. Τα σύνορα
καταργούνται. Μέσα στη φρίκη, αναζητούν γνώριμα πρόσωπα. Παλιά φιλαράκια.
Ισπανούς. Πορτογάλους. Έλληνες… Μέχρι να τελειώσει κι αυτή η αποστολή. Μέχρι
το επόμενο ραντεβού. Στην επόμενη κόλαση…

Σεβαστοί συνάδελφοι,

Ας προσέχατε. Κάπως έτσι δεν μας τα ‘πε το Πεντάγωνο; Κυνικά. Ωμά.
Χωρίς προσχήματα. «Ας προσέχατε». Ο πόλεμος είναι επικίνδυνο πράγμα. Τι
πιάσατε πάλι κάμερες και κασετόφωνα και τρέχατε στην πρώτη γραμμή του πυρός;
Ας καθόσασταν σπιτάκι σας, ήρεμα και καλά. Να μπορέσουν να κάνουν και οι
Αμερικανοί τη δουλειά τους ανενόχλητοι. Χωρίς εσάς, τσιμπούρια στο σβέρκο
τους, να θέτετε ενοχλητικά, αυθάδη, άκομψα ερωτήματα. Τα «γιατί» σας ας τα
κάνατε γαργάρα. Ας τους αφήνατε ήσυχους στο θεάρεστο έργο τους. Οι Αμερικανοί
ξέρουν το καλό μας. Παλιά μου τέχνη κόσκινο, τώρα θα κάνουν λάθος;

Πηγαίνατε γυρεύοντας, σεβαστοί συνάδελφοι. Καλά και σώνει να
ενημερώσετε. Να μεταδώσετε. Να σχολιάσετε. Να ερμηνεύσετε. Να βρείτε τα
«διότι» πίσω από τα «γιατί». Να τα μεταφέρετε και σε μας. Κι εμείς στα παιδιά
μας. Μήπως μπορέσουν να διατηρήσουμε τη μνήμη άσβεστη. Σαν τη φλόγα του κεριού
που – εκείνη τη νύχτα – συνόδευσε τον ανεξήγητο θάνατό σας.

Σεβαστοί συνάδελφοι…

Ακόμα κι αυτό το «συνάδελφοι» μοιάζει ανάρμοστο. Συνάδελφοι εμείς από
το κομπιούτερ του γραφείου μας; Με σας στο μάτι του κυκλώνα; Όμως κάπως πρέπει
να σας αποχαιρετήσουμε. Κάπως…

Κι αν η «αιωνία μνήμη» δεν είναι και τόσο «αιωνία», όσο μπορούμε, όπως
μπορούμε, εμείς θα θυμόμαστε. Η Τελευταία σας Ανταπόκριση διασώθηκε από τους
«ελεύθερους σκοπευτές» και τους φονιάδες. Η Τελευταία σας Ανταπόκριση έφτασε
στα χέρια μας. Κι εμείς έχουμε χρέος να τη διασώσουμε από τη λήθη.

Καλό ταξίδι, σεβαστοί συνάδελφοι…