Παραχαράκτης της Ιστορίας

«Η Γερμανία σήμερα δέχεται μόνο μία αποδεκτή εκδοχή και οι ιστορικοί δεν βασίζονται στις πηγές αλλά ανακυκλώνουν ο ένας την καθιερωμένη άποψη του άλλου», λέει ο Ντέιβιντ Ίρβινγκ (εδώ από τη χθεσινή παρουσίαση του βιβλίου του στο Πολεμικό Μουσείο)

«Έγραψα το βιβλίο αυτό για τους πολίτες του 23ου αιώνα!», είπε ο Ντέιβιντ
Ίρβινγκ κατά τη χθεσινή παρουσίαση του δίτομου έργου του «Ο πόλεμος του
Χίτλερ» (Εκδόσεις Γκοβόστη). Το βιβλίο αυτό ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων όταν
εκδόθηκε, καθώς ο συγγραφέας κατηγορήθηκε για ανασκευή της απεχθούς εικόνας
του Χίτλερ και για αντισημιτισμό, καθώς δεν δέχεται – επειδή δεν υπάρχει
γραπτό ντοκουμέντο – ότι ο ίδιος ο Χίτλερ είχε δώσει εντολή εξόντωσης των
Εβραίων. Παραδέχεται μόνο, ως δική του εντολή, το γεγονός ότι ήθελε να
συγκεντρώσει τα 11 εκατομμύρια Εβραίων της Ευρώπης και να τους στείλει στη
Μαδαγασκάρη…

Ο ίδιος υπερασπίζεται το έργο του λέγοντας ότι «οι πολίτες του
μέλλοντος δεν θα θέλουν να έχουν μόνο την κυρίαρχη προπαγανδιστική άποψη για
τον Χίτλερ». Λέει ακόμη ότι οι άλλοι ιστορικοί τον αντιπαθούν «γιατί δεν
διαβάζει τα βιβλία τους αλλά τις πηγές». Και υποστηρίζει ότι πληρώνει ακριβά
τις θέσεις του, αφού υπάρχει μία ολόκληρη λίστα χωρών – «ευτυχώς δεν
συμπεριλαμβάνεται σε αυτήν και η Ελλάδα» -, στις οποίες δεν του επιτρέπουν να
μιλήσει για το βιβλίο του. Ανάμεσά τους η Γαλλία αλλά και η ίδια η Γερμανία τα
τελευταία χρόνια, η οποία «δέχεται να δημοσιεύεται μόνον η αποδεκτή άποψη,
οπότε οι ιστορικοί αναπαράγουν ο ένας τον άλλον χωρίς να μελετούν τις πηγές».
Δεν ήταν όμως πάντα έτσι τα πράγματα. Οι Γερμανοί, όπως λέει ο ίδιος, του
άνοιξαν τις πόρτες στις πηγές γιατί ήταν ο πρώτος (και μάλιστα Άγγλος) που
έγραψε βιβλίο για τη Δρέσδη, «γεγονός που ανάγκασε τους ιστορικούς να
συμπεριλάβουν στις μεγάλες καταστροφές του αιώνα (Άουσβιτς, Χιροσίμα,
Ναγκασάκι) και την πόλη αυτή. Ισχυρίζεται ότι έφτασε σε πηγές τις οποίες
κανείς δεν είχε ποτέ πλησιάσει – παράδειγμα οι πέντε από τους επτά γιατρούς
του Χίτλερ που ήταν εν ζωή όταν έγραφε το βιβλίο, από τους οποίους ο ένας του
παρέδωσε ημερολόγιο 400 σελίδων. «Μου πήρε πάντως 10 χρόνια να φτάσω στο
κατώφλι της φοβισμένης γραμματέως του Χίτλερ, ενώ έχω ξοδέψει και πολλά
χρήματα για να κάνω τις έρευνές μου στο εξωτερικό», είπε.

Για «μύστη της αλήθειας» μίλησε από την πλευρά του ο βουλευτής της Ν.Δ. Βύρων
Πολύδωρας, καθώς «δεν υπάρχει ούτε σε μία παράγραφο οξεία αξιολογική κρίση».
Για ευθύνη του ίδιου του γερμανικού λαού μίλησε ο επίτιμος Γενικός Επιθεωρητής
Στρατού Ν. Λαζαρίδης – «το Νταχάου ήταν στην αυλή της Γερμανίας», είπε
χαρακτηριστικά. Ο εκδότης παρατήρησε ότι στην αναθεωρημένη έκδοση του 2001 (η
οποία και μεταφράστηκε στα ελληνικά), ο συγγραφέας μάλλον προσπαθεί να
ενισχύσει παρά να ανασκευάσει τις θέσεις του.

Οι επικριτές του Ίρβινγκ, πάντως, κάθε άλλο παρά πιστεύουν στα
«ουδέτερα» συναισθήματα ενός ανθρώπου που δεν έχει κάνει καμιά προσπάθεια για
να κρύψει τη συμπάθειά του για τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό και τη
μεταπολεμική ακροδεξιά και δεν χάνει ευκαιρία να εκφράζει τον αντισημιτισμό
του σε δημόσιες συζητήσεις και διαλέξεις. Κατά τη διάρκεια μιας συγκέντρωσης
στον Καναδά είχε πει: «Λέω αρκετά κακόγουστα, ότι περισσότερες γυναίκες
πέθαναν στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου του Έντουαρντ Κέννεντυ όταν αυτό
έπεσε από μια γέφυρα το 1969, παρά στους θαλάμους αερίων του Άουσβιτς».

Οι αντιδράσεις για τα βιβλία του αρχίζουν από τη δεκαετία του ’60, ενώ το
1977, μετά την πρώτη δημοσίευση του βιβλίου «Ο πόλεμος του Χίτλερ», οι σκληρές
κριτικές πληθαίνουν, με αποκορύφωμα την έκδοση του βιβλίου της Ντέμπορα
Λίπστατ, «Denying the Holocaust: The Growing Assault on Truth and Memory»
(«Άρνηση του Ολοκαυτώματος: Προσβολή στην Αλήθεια και τη Μνήμη», Penguin,
1993). Η Λίπστατ, καθηγήτρια Εβραϊκών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Emory
χαρακτήρισε τον Ίρβινγκ οπαδό του Χίτλερ και «αρνητή του Ολοκαυτώματος».

Μιλώντας στα «ΝΕΑ» η Αμερικανίδα ιστορικός, εξηγεί ότι «αρνητές του
Ολοκαυτώματος είναι όσοι αρνούνται ότι υπήρχε γερμανικό πρόγραμμα εξόντωσης
και γενοκτονίας των Εβραίων της Ευρώπης, ότι το αποτέλεσμά του ήταν να
σκοτώσει λιγότερους από πέντε εκατομμύρια Εβραίους, ότι δεν υπήρχαν θάλαμοι
αερίων. Η άρνηση του Ολοκαυτώματος είναι μια μορφή αντισημιτισμού».

Μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση

«Είναι ο πιο επικίδυνος αρνητής του Ολοκαυτώματος επειδή γνωρίζει τα γεγονότα», λέει στα «ΝΕΑ» η Αμερικανίδα ιστορικός Ντέμπορα Λίπσταντ

«Διάβασα για πρώτη φορά το βιβλίο του το 1979. Η αναθεωρημένη έκδοση, όμως,
ήταν ακόμα χειρότερη. Ισχυρίζεται ότι ο Χίτλερ δεν είχε καμία σχέση με το
Ολοκαύτωμα» λέει η Λίπστατ και τονίζει: «Ο Ίρβινγκ γράφει ψέματα και παραποιεί
την αλήθεια. Είναι ο πιο επικίνδυνος αρνητής του Ολοκαυτώματος, κι αυτό επειδή
γνωρίζει τα γεγονότα. Πήρε έγγραφα και πηγές και άλλαξε το νόημά τους
σκοπίμως. Δεν το έκανε κατά λάθος. Κάθε λάθος που υπάρχει στην έρευνά του
κινείται προς την ίδια κατεύθυνση: να “αθωώσει” τον Χίτλερ, να “καθαρίσει” το
όνομά του, να ρίξει την ευθύνη στους άλλους, κυρίως στους συμμάχους που
παρουσιάζονται χειρότεροι και να δηλώσει ότι η εξόντωση των Εβραίων δεν ήταν
σκόπιμη».

Ωστόσο, δεν ήταν η Λίπστατ που έσυρε τον Ίρβινγκ στα δικαστήρια, αλλά εκείνος,
για συκοφαντική δυσφήμηση. Στη δίκη που συγκέντρωσε το ενδιαφέρον των μίντια
το 2000 («Irving vs. Lipstadt & Penguin») η Λίπστατ και οι μάρτυρες
υπεράσπισης απέδειξαν με πληθώρα στοιχείων ότι ο Ίρβινγκ είχε παραποιήσει
πηγές στο έργο του. Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν συντριπτική για τον
ιστορικό. Στις 300 σελίδες τής απόφασης, οι δικαστές τον χαρακτηρίζουν
«ρατσιστή», «αντισημίτη», «αρνητή του Ολοκαυτώματος», «ακροδεξιό υποστηρικτή
των ναζί», ο οποίος «σκοπίμως παρερμήνευσε και παραχάραξε ιστορικά στοιχεία».

Ενδεικτικό της οργής που προκάλεσε ο Ίρβινγκ, ήταν το γεγονός ότι το Ισραήλ
συμφώνησε να δώσει στη δημοσιότητα τα μυστικά ως τότε απομνημονεύματα τού
εγκληματία των ναζί Αντόλφ Άιχμαν, για να βοηθήσει την ομάδα υπεράσπισης. Σε
εκείνες τις 1.300 σελίδες που έγραψε σε ισραηλινή φυλακή ο Άιχμαν, περιγράφει
τον ρόλο του στις μαζικές δολοφονίες και κάνει αναλυτικές περιγραφές της
γενοκτονίας, παραθέτοντας ακόμη και αναλυτικούς πίνακες για τις ώρες που
μετέφεραν τους Εβραίους στους μοιραίους προορισμούς…

Η απόφαση τον οδήγησε σε χρεοκοπία!

«Η ειρωνεία είναι το αποτέλεσμα της δίκης», λέει σήμερα στα «ΝΕΑ» η Λίπστατ.
«Μάθαμε χειρότερα πράγματα για τον Ίρβινγκ απ’ όσα γνωρίζαμε όταν διαβάσαμε το
βιβλίο…». Η ίδια πιστεύει ότι «τα τελευταία χρόνια υπήρξε μια εκστρατεία
υποβάθμισης και άρνησης του Ολοκαυτώματος, μέρος της οποίας ήταν και ο
Ίρβινγκ, αλλά δεν πέτυχε». Θεωρεί, όμως, ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος βρίσκεται
στο μέλλον. «Σε μερικά χρόνια δεν θα υπάρχουν πια επιζώντες του Ολοκαυτώματος
κι αυτό ίσως είναι επικίνδυνο…».

Η δικαστική απόφαση πάντως, όχι μόνο κουρέλιασε τη φήμη του Ίρβινγκ, αλλά
προκάλεσε τη χρεοκοπία του, αφού κατασχέθηκε ακόμη και το σπίτι του. Από την
άλλη πλευρά, το βιβλίο της Λίπστατ, που ως τότε δεν πήγαινε καλά στις
πωλήσεις, άρχισε να εξαφανίζεται από τα ράφια των βιβλιοπωλείων…

INFO

Ντέιβιντ Ίρβινγκ, «Ο πόλεμος του Χίτλερ», μτφ Δ.Π. Κωστελένος, Εκδόσεις
Γκοβόστη, Σελ. 1.212, Τιμή: 58 ευρώ.