Ποιος φοβάται την είδηση

Σ’ ένα σεντόνι, τσουβαλιασμένος, ένας δημοσιογράφος, θύμα κι αυτός ενός άγριου πολέμου που βάλθηκε να θρυμματίσει το μέλλον

Θύματα μεταξύ τόσων άλλων, ματωμένοι μέσα στα σεντόνια και με την κάμερα να
κάνει ζουμ στη φρίκη, οι λαβωμένοι δημοσιογράφοι γίνονται ακόμη και έτσι
αγγελιαφόροι, όπως είναι ο ρόλος τους, αγγελιαφόροι, όμως, ενός νέου
πολιτισμού που δεν σέβεται τίποτε. Στην αρχαιότητα οι αγγελιαφόροι ήταν
πρόσωπα ιερά, θύμισε ο Παύλος Τσίμας, κανείς δεν τους άγγιζε. Η αλήθεια είναι,
τέτοιες ημέρες σκληρές, πως όταν έχεις μαζέψει παιδικά κορμάκια λαβωμένα από
βόμβες, ίσως ο χαμός ενός δημοσιογράφου να μην είναι παρά μια ζωή που χάθηκε.
Ωστόσο είναι περισσότερο από αυτό, γιατί ζωές χωρίς πολιτισμό είναι χαμένες.

Και αν οι σπουδαίοι «θεωρητικοί» του νέου αμερικανικού αιώνα
βαυκαλίζονται ότι προωθούν τις ιδέες του Περικλή και την ιδέα της
αρχαιοελληνικής δημοκρατίας, όπως δήλωνε ο Γούλφοβιτς στην εκπομπή του Στέλιου
Κούλογλου τις προάλλες και ο Περλ στους «Φακέλους» του Αλέξη Παπαχελά, οι
πράξεις διαψεύδουν, αποδεικνύοντας πως η ανατριχιαστική προπαγάνδα αναβιώνει
ημέρες φαιές στην ιστορία. Ο παραλληλισμός ή η σύγκριση με παραδείγματα από
τον κλασικό πολιτισμό, που είναι υψηλής και αδιαμφισβήτητης αξίας, δίνει την
αίσθηση ότι και το συγκρινόμενο γεγονός, πράξη ή δημιούργημα είναι εξίσου
αδιαμφισβήτητο, έλεγε ο καθηγητής Γιάννης Μεταξάς στην εκπομπή του Κώστα
Βαξεβάνη προχθές το βράδυ, που ήταν αφιερωμένη στην προπαγάνδα.

Τι να πει ένας «πολιτισμός», λοιπόν, που σκοτώνει τους αγγελιαφόρους
του με ένα «συγγνώμη, λάθος, μια “παράπλευρη” ακόμη». Μα είναι δυνατόν να τους
πέρασαν για «ελεύθερους σκοπευτές» τους δημοσιογράφους του Reuters και
εκείνους του Αμπού Ντάμπι, αναρωτιούνται η Μαρία Χούκλη και ο Παύλος Τσίμας.
Και ο Πίτερ Αρνέτ με την 40χρονη εμπειρία του μπορεί να τονίζει στην
ανταπόκρισή του για τη ΝΕΤ, πως πιστεύει στο λάθος, «δεν είναι δυνατόν να
υπήρξε εντολή για το χτύπημα», αλλά εκφράζει και την απορία του, που το ίδιο
«λάθος» συνέβη την ίδια ημέρα δύο φορές και αυτό δεν του έχει ξανασυμβεί σε
όσα χρόνια κάνει αυτή τη δουλειά.

Αυτό που αντιμετωπίζει ο πολιτισμός σε αυτή την κρίσιμη καμπή του είναι
η σύγκρουση των πολλών και διαφορετικών «πραγματικοτήτων», που διαμορφώνουν τα
πολλά και διαφορετικά δίκτυα επικοινωνιών. Ωστόσο αυτή η ροή των πληροφοριών
είναι που δίνει την εικόνα της σύγκρουσης των απόψεων και των νοοτροπιών. Για
ορισμένες κατηγορίες θεατών, για παράδειγμα, η εικόνα των Αμερικανών κομάντο
που καπνίζουν αρειμανίως ξαπλωμένοι στους κήπους των ανακτόρων του Σαντάμ
είναι θριαμβευτική νίκη, που τους προσφέρει ανάταση ψυχής, για άλλους είναι
εικόνα προσβλητική, όχι προς μια δικτατορία, αλλά προς έναν πολιτισμό, τον
δικό μας, που ήθελε τον σεβασμό στον αντίπαλο και τον πολιτισμό του. Για τους
στρατιωτικούς η συνεχιζόμενη επίθεση των Αμερικανών σε έναν λαό που δεν
αντιστέκεται είναι σχεδιασμός νίκης, όπως εξηγούσε στην Άννα Παναγιωταρέα ο
στρατιωτικός αναλυτής, για τους πολίτες με ευαισθησίες είναι χωρίς νόημα,
αγώνας ανίερος.

Ο «διάλογος» που ξέσπασε με τη βία των βομβών και με την επίθεση κατά
της πληροφόρησης βρίσκεται πάντα μέσα στο θέαμα, αποτελεί τον ιστό του, αυτόν
που παρακολουθούμε θεατές, συχνά σε αμηχανία, με ένα αίσθημα φρίκης για τον
άδικο θάνατο, τρόμου για την καταστροφή των αξιών, αλλά και βαθιάς συνείδησης
ότι μία που οφείλει να προστατευθεί είναι εκείνη της ελεύθερης πληροφόρησης,
γιατί όπως έλεγε ένας από τους πεφωτισμένους ευαγγελιστές της (Μπένθαμ, 1820)
«τέτοια είναι η φύση του ανθρώπου που έχει την εξουσία, ώστε όποιο κακό δεν
έκανε μέχρι τώρα σίγουρα αρχίζει να το σκέφτεται και, αν δεν τον συγκρατήσει ο
φόβος γι’ αυτό που μπορεί να σκεφτεί ή να κάνει ο κόσμος, ίσως αύριο το
πράξει». Τι χειρότερο βέβαια, από το κακό που παρακολουθούμε να συμβαίνει
τώρα, αυτό το ίδιο που φοβάται, όμως, τους αγγελιαφόρους του.