ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ατελείς άνω τελείες

Μέρα – νύχτα μεταδίδει ανοιχτή η τηλεόραση τον πόλεμο, μέρα και νύχτα συζούμε
με τους δημοσιογράφους της, τους ανταποκριτές, τους εκφωνητές ειδήσεων. Μάθαμε
πια απ’ έξω τα πρόσωπά τους, το στυλ του καθενός, τις άνω τελείες τους. Εκεί
στις άνω τελείες είναι που δοκιμάζονται όλοι, στο πώς τις ζητούν από τους
ανταποκριτές, στο πώς επιβάλλουν τη διακοπή και τα περάσματα από τον έναν στον
άλλον. Διευθυντές της ορχήστρας οι παρουσιαστές στο στούντιο, δεν αφήνουν
άνθρωπο να ολοκληρώσει μια φράση. Κάνουν την ερώτηση, αρχίζει ο άλλος να
μιλάει, να εξηγεί, άνθρωπος που μπορεί να είναι στη Βαγδάτη, ή οπουδήποτε
τελοσπάντων και να περνάει τη δοκιμασία να εκφράσει με τον καλύτερο τρόπο που
διαθέτει αυτό που θέλει να πει. Αμ δε. Οι ίδιοι άνθρωποι που στην αρχή μάς
έδειξαν όλη τους την αγωνία για το αν θα πετύχει η σύνδεση, εν συνεχεία το
μόνο που θέλουν είναι να διακόψουν τον συνδεδεμένο. Ανίκανοι να ακούσουν μία
φορά ολόκληρη την απάντηση σε ό,τι κι αν ρωτάνε. Ανίκανοι να τον αφήσουν τον
μακρινό συνεργάτη, που ο λόγος του εξαρτάται απο αυτούς, να βάλει μόνος του
μία τελεία κανονική. Ο χρόνος μάς πιέζει, λένε συνέχεια, δημιουργώντας στρες
στον ακροατή τους χωρίς λόγο, σαν να πρόκειται την επόμενη στιγμή να
ανακοινώσουν τη συντέλεια του κόσμου. Έτσι τσαλαπατώντας τις φράσεις των
ανταποκριτών και τα νεύρα τα δικά μας, πετυχαίνουν βεβαίως να μας κάνουν
συμβολικά να συμμετέχουμε περισσότερο στον πόλεμο, στο φριχτό αυτό τσαλαπάτημα
της ζωής. Τους ευχαριστούμε οπωσδήποτε και ελπίζουμε όταν έρθει η ειρήνη να
καταφέρουν να προσαρμόσουν το στυλ τους αναλόγως.