Τo πείσμα σώζει

Και ενώ ο κόσμος μετρούσε τις ευχές (μήπως και κάποια από τις τρεις «πιάσει»),
το τζίνι βγήκε από το μπουκάλι και ξέχασε το χρέος του στο παραμύθι. Πράγμα,
αν μη τι άλλο, επικίνδυνο, αφού έγκλειστο σε ένα στενάχωρο μπουκάλι το πνεύμα
τόσα χρόνια και με τόση δύναμη στα χέρια του, ποιος ξέρει τι καταστροφές
μπορεί να προκαλέσει.

Diamonds On The Inside, Ben Harper (Virgin)

Ο Μπεν Χάρπερ επιμένει στην κιθάρα του

Το πείσμα του, πάνω απ’ όλα. Οι κολεξιόν του ήχου να αλλάζουν από άνοιξη σε
φθινόπωρο, νέες τάσεις να διαγράφονται, οι σχεδιαστές να προτείνουν τολμηρές
γραμμές πάνω στο ήδη προχωρημένο ύφος ενός μεταλλαγμένου «βιομηχανικού»
μουσικού κύματος, τίποτε να μην ακούγεται ίδιο με το χθεσινό (ακόμη και αν
είναι ακριβώς το ίδιο). Και ο Μπεν Χάρπερ εκεί, να κρατάει με χέρια και με
δόντια (για να τη σώσει από τον κατακλυσμό) την κιθάρα του, ευαγγέλιο του
ακουστικού ήχου. Κάποιοι, που δεν θα ήξεραν καλά τον Μπεν μπορεί και να τον
έλεγαν και γραφικό.

Μετά είναι ο Μπομπ Μάρλεϊ (οι επιρροές του σαφείς με το καλημέρα κιόλας) και ο
Μπομπ Ντίλαν (οι δύο Μπομπ μπαινοβγαίνουν στο… Τουίν Πικς του Μπεν Χάρπερ) –
ένα φανταστικό και οικείο τοπίο φτιαγμένο με υλικά του σκηνοθέτη Ντέιβιντ
Λιντς, σε σκηνικό όπου ακόμη και εκείνο το έρμο το τζίνι είναι απλώς ένας
συνηθισμένος χαρακτήρας.

Ο Χάρπερ ψιθυρίζει και σε χτυπάει ελαφρά στην πλάτη πως τα απλά πράγματα στη
ζωή έχουν το ζουμί. Αλλά την ίδια στιγμή είναι μπουλντόζα που αναποδογυρίζει
τα μπλουζ, σκάβει κι ανακατεύει τα With My Own Two Hands και When It’s Good
και She’s Only Happy In The Sun – ξαναγεννημένα μπλουζ και γκόσπελ φωτισμένα
από τις φλόγες της Τζαμάικας που αν η επιρροή της στον κόσμο ήταν όση στη
μουσική, οι πολιτικοί θα είχαν ντρέντλογκς τα μαλλιά και δεν θα είχαμε πόλεμο.

Στο πέμπτο έργο τώρα, ο κ. Χάρπερ έχει κάνει τις επιλογές του και έχει αφήσει
για άλλους το ρουφ γκάρντεν της μουσικής και του θεάματος – γιατί (αφού το
ξέρουμε πια) άλλα πράγματα μετράνε. Τα διαμάντια είναι εσωτερικά (κατά Χάρπερ)
και αυτό σημαίνει πως φυλάσσονται καλύτερα.

Conjure One, Conjure One (ΕΜΙ)

Από τη «Δαμασκό» έως το «Κέντρο του ήλιου», από την «Ευχή» έως το «Προαίσθημα»
ο Ράις Φούλμπερ (με τους Front Line Assembly μια εποχή) ενορχηστρώνει εδώ ένα
«άμπιεντ» ηλεκτρονικό τοπίο που αντί να κλείνεται στις κονσόλες και τα
σκοτάδια του στούντιο βγαίνει έξω στον καθαρό αέρα και στους πέντε κόσμους.
Στην επιστροφή κάνει σούμα τις εμπειρίες του, όπου υπερτερούν οι μελωδίες και
οι ανατολίτικες επιρροές, με φωνές που έρχονται για να χρωματίσουν αυτό το
πολυκοσμικό «λάουντζ».

Η Σίνεντ Ο’ Κόνορ με περηφάνια από την Ιρλανδία και η Μαρί Κλειρ Ντ’ Ουμπάλντο
από την Αργεντινή κερδίζουν πόντους για τη δουλειά του Φούλμπερ, που από τα
μέσα κιόλας του Conjure One δείχνει ελαφρώς χαμένος ως προς τον μουσικό
προσανατολισμό του τουλάχιστον. Ένας κόσμος, μια φωνή, και οι τρεις ευχές
ακόμη να εκκρεμούν. Άντε να το πεις στο τζίνι αυτό.

Tenacious D, Tenacious D (Sony)

Και λίγη κωμωδία λοιπόν – αλλά με μπόλικη δόση ροκ εν ρολ, αφήγηση και
περιπέτεια από τους Tenacious D, που είναι οι κωμικοί και μουσικοί Τζακ Μπλακ
και Κάιλ Γκας, με το δικό τους σόου στην τηλεόραση και το δικό τους άλμπουμ
στα δισκάδικα. Από τέτοια πλεονεκτική θέση κάνουν σαφές πως το γνωρίζουν το
θέμα και δεν πρόκειται μόνο για πόζες και αστεία, απ’ αυτά μάλιστα τα χοντρά
τα αμερικάνικα που δεν γελάει κανείς. Το αστείο είναι το μέσο και το ροκ με
στρώσεις «μετάλλου» το μήνυμα ( φερ’ ειπείν στο Wonderboy ή στο Drive Through)
για να υπάρχει συνοχή στα επιχειρήματα. Και Zeppelin θα ακούσετε κάπου στο
βάθος και απόηχους από κομμάτια του Ντέιβ Γκρολ ή του Κρις Κορνέλ και
θηριώδεις και ευαίσθητες κιθάρες για να γίνει ντόρος από το «καλύτερο
συγκρότημα στον κόσμο» όπως συστήνονται οι Tenacious D – και μην πείτε πως
αυτών μόνο η «μετριοπάθεια» μας πείραξε, γιατί μια φορά ακόμη θα γελάσουμε.

Όνομα και διεύθυνση

* Ο Μπεν Χάρπερ συλλέγει διαμάντια και άλλα πολύτιμα στο http: //www.benharper.net.

* Οι Tenacious D, στη σελήνη και πολλές ακόμη διαστημικες περιπέτειες
από το ντουέτο που είδε την κωμωδία στο ροκ. http: //www.tenaciousd.com/.

* Τι έκανε ο Νικ Γουόρεν στο Ρεϊκιαβικ; Ό,τι περίπου κάνει και στα
ελληνικά πικάπ. http:
//www.globalunderground.co.uk για να λεπτομέρειες.