Επέλαση χίπις στην Αθήνα!

Της… παλιάς σχολής του ροκ, ο Άρθουρ Λι έπαιξε γενναιόδωρα τα τραγούδια των Love και το κοινό ανταπέδωσε θερμά με συμμετοχή και χειροκρότημα

Αγάπη (και όχι πόλεμο). Και για να γίνει πιο κατανοητό το σύνθημα, ο Άρθουρ Λι
των Love ανέστησε την πιο… επί του θέματος εποχή. Οι χίπις έδειξαν πως δεν
αστειεύονται, αλλά το εννοούν.

Ήταν καιρός. Και μέσα στα τόσα κακά του πολέμου, μια ευκαιρία. Να
θυμηθούν και οι δύο πλευρές – κοινό και δημιουργοί πως το τραγούδι δεν είναι
απλώς προϊόν με τιμή. Αλλά μέσον επικοινωνίας και μήνυμα με τιμή. Εξ ου και η
συγκίνηση της στιγμής μεγάλη.

Θρυλική φυσιογνωμία, ο μαύρος Ινδιάνος, ο Άρθουρ Λι τράβηξε ένα αόρατο
σχοινί με αξέχαστες ροκ ιστορίες από το παρελθόν, ύμνους μιας γενιάς που
ονειρεύτηκε πως μπορούσε να φτιάξει τον κόσμο. Ο κόσμος έξω είναι χάλια, αλλά
το δικαίωμα να ονειρευόμαστε (αν δεν κάνουμε λάθος δηλαδή) το έχουμε ακόμη.

Γενικό προσκλητήριο. Σε ένα γεμάτο «Ρόδον» έδωσαν το «παρών» πιστοί του
ροκ που τιμούν τις αξίες. Πιτσιρικάδες που οι εμπνεύσεις των δικών τους ροκ
ειδώλων οδηγούν στις «γραφές» των Love, κάμποσοι αμετανόητοι «παλιοροκάδες»
και μερικοί (αν έχεις εξασκημένο συναυλιακό μάτι θα έβλεπες) που η δισκοθήκη
τους σταμάτησε στα ’70ς «γιατί από εκεί μετά δεν έγινε και τίποτε που να
αξίζει». Δεν θα συμμεριστώ την άποψη, θα θαυμάσω όμως την αφοσίωση, μια και
σπανίζει τελευταίως.

Στα μαύρα, με γυαλιά και καπέλο – και το διάσημο μαντίλι κάτω από αυτό
– ο Άρθουρ Λι έριξε νωρίς τις πρώτες ροκ «βόμβες». Παιχνίδια συναυλιακής
τακτικής, προφανώς δεν αφορούν έναν βετεράνο της παλιάς σχολής. Όσο και αν στα
πρώτα τραγούδια η φωνή του δεν τον βοήθησε, ρίχτηκε σαν λύκος σε κλασικά των
Love, που αν δεν θαύμαζες τη μαεστρία των παικτών στη σκηνή και το πάθος του
«αρχηγού», ήταν γιατί είχες βουτήξει για τα καλά στην εφηβεία σου, στα
καλοκαίρια της Αγάπης, στην επανάσταση (ο καθένας έχει τη δική του).

Οι καιροί αλλάζουν. Και εκεί που οι τραγουδοποιοί της διαμαρτυρίας από
τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 περνούσαν μάλλον στα αζήτητα, τώρα είναι
πάλι μπροστά. Η Τζόαν Μπαέζ μέσα σε όλα. Και ο Άρθουρ Λι απευθύνει στο κοινό
του αλύπητα… «Forever Changes» και «Alone again or…», «The Red Telephone»,
«Old Man», «Live and Let Live». Έπαιξε, χωρίς τσιγκουνιές, τα τραγούδια του,
με ένα γενναιόδωρο ανκόρ, σαν μια μίνι «έξτρα μπόνους» συναυλία. Είπαμε, της
παλιάς σχολής και όχι από αυτούς τους νεαρούς που παίζουν το άλμπουμ τους και
σε πέντε λεπτά είναι στο πούλμαν για το σπίτι.

Γύρω από τον κ. Λι, δύο κιθάρες και μπάσο με πεδίο να δώσουν
ψυχεδελικές προεκτάσεις στο κυρίως θέμα. Η ορχήστρα διευρύνθηκε όταν πέρασαν
στο παιχνίδι τα πνευστά και τα βιολιά, μουσικοί από τη Βόρεια Ευρώπη απόλυτα
σύμφωνοι με τις θεωρίες των Love. Οι χίπις δικαιώνονται (ακόμη μία φορά).

«Ήμουν ένας αυθεντικός χίπις, ίσως ο πρώτος μαύρος χίπις στην ιστορία,
ίσως ακόμη ο πρώτος απ’ όλους. Μου αρέσει η ελευθερία», έλεγε ο Άρθουρ Λι
λίγες ημέρες αφότου βγήκε από τη φυλακή, όπου βρισκόταν για οπλοχρησία.
Ωστόσο, κάποιοι μελετητές τού ροκ είχαν δει στους Love τη γέννηση του πανκ.
Αυτό, ο κ. Λι ποτέ δεν το δέχτηκε.

Στους κύκλους του ροκ και των πιο ανήσυχων μυαλών του, ο Άρθουρ Λι και
οι Love είναι ήρωες από την εποχή που σμίλεψε αυτήν τη μουσική. Και τα
αφιερώματα, οι αναφορές, οι περί Έρωτος (Love) επισημάνσεις κάθε άλλο παρά
αμελητέες είναι. Το υπαγορεύουν άλλωστε οι συγκυρίες.