ΜΑΤΙΕΣ Η λινάτσα…

Με ρώτησε, χθες, τελών εν ευθυμία, στο ουζάδικο του Κώστα του Καλδάρα, ο φίλος
μου ο Δημητράκης: «Ρε, μεγάλε, μπορείς να μας πεις ποιες χώρες έχουν όπλα
μαζικής καταστροφής; Δηλαδή, χημικά, πυρηνικά, βιολογικά και βαλλιστικά;».
Ξεροκατάπια. Δεν περίμενα, τέτοια ώρα – απομεσήμερο -, σε τέτοιο χώρο, τέτοιου
είδους ερώτηση. Ωστόσο, προσπάθησα να απαντήσω: «Δημητράκη μου, με βάση αυτά
που διαβάζω, πυρηνικά όπλα έχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Κίνα, η Αγγλία, η
Ρωσία, η Β. Κορέα, η Ινδία, το Πακιστάν και το Ισραήλ. Ποιες χώρες διαθέτουν
χημικά, βιολογικά κ.λπ. όπλα δεν γνωρίζω… ».

Ο Δημητράκης παράγγειλε μια «πράσινη σαλάτα, με ρόκα και αρσενικό τυρί Νάξου»
και μετά μου την ξανάπεσε: «Ο Σαντάμ Χουσεΐν έχει πυρηνικά όπλα;». «Όχι».
«Χημικά έχει;». «Το 1990 χρησιμοποίησε, αλλά τώρα, ο επιθεωρητής Μπλιξ που
έψαξε δεν βρήκε τίποτε και ζήτησε συνέχιση των ερευνών… ». «Κι αυτά που
λένε, ότι το Ιράκ έχει πυραύλους που το βεληνεκές τους είναι παραπάνω από 150
χιλιόμετρα; Και το άλλο; Ότι ο Σαντάμ αγόρασε από τους Ρώσους αντιαρματικούς
πυραύλους, πυρηνικούς;».

Άρχισα να γελάω. Τρανταχτά. Ψιλοζαλισμένος, άλλωστε, ήμουνα κι εγώ. «Θα μας
απαντήσεις;», μου ρίχτηκε ο Δημητράκης. «Φυσικά… Λοιπόν, τα ρώσικα
αντιαρματικά πυραυλάκια, που διαδίδεται ότι αγόρασε το Ιράκ, έχουν ασήμαντη
ισχύ, σε σχέση με τους αμερικάνικους και τους εγγλέζικους πυραύλους. Το ίδιο
συμβαίνει και με τους άλλους πυραύλους… ». Ο συνομιλητής μου γέμισε το
ρακοπότηρο του, ήπιε, το ξαναγέμισε και έβρεξε λίγο τα χείλη του. Κι έτσι,
αρκετά «φτιαγμένος» πια, «ξαναβγήκε»: «Αφού οχτώ χώρες, όπως μου είπες και τις
ονομάτισες κιόλας, διαθέτουν όπλα μαζικής καταστροφής, γιατί αυτή η λινάτσα, ο
Μπους, δεν τις κυνηγάει; Γιατί αυτός, ο προστάτης μας, δεν εισβάλλει και στο
Πακιστάν, ας πούμε, ή στην Κορέα; Γιατί ισοπεδώνει μόνο το Ιράκ, που δεν έχει,
όπως φαίνεται, τέτοια όπλα; Και ακόμη: εφ’ όσον οχτώ χώρες έχουν ακόμη και
πυρηνικά και μπορούν, επομένως, να σκορπίσουν τον όλεθρο σε όλο τον πλανήτη,
γιατί να μην έχει και ο Σαντάμ Χουσεΐν; Επειδή είναι ξυπόλητος και δικτάτορας
και αρχιφονιάς; Οι άλλοι τι είναι; Καλόπαιδα;».

Ο Καλδάρας έβαλε στο «μηχάνημα» ένα καινούργιο CD με τραγούδια του πατέρα του:
«Όποια και νά ‘σαι/ό,τι και νά ‘σαι/κάνε μου απόψε συντροφιά…». Αλλά ο
Δημητράκης, τσατισμένος από τα λόγια του, ούτε που άκουγε τίποτα. Το μάτι του
γυάλιζε. Όπως εκείνο το βραδάκι στη Νέα Υόρκη, που έριξε μια «εξάρες»,
ξεπλάκωσε «παραμάνα» και πέταξε το τάβλι στην Πέμπτη Λεωφόρο, από τον 23ο
όροφο του ξενοδοχείου…