[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Πόσες λέξεις χρειάζεται κανείς για να περιγράψει τη φρίκη; Παίζεται. Και με
χιλιάδες μπορείς να την περιγράψεις, και με μία. Όπως όμως και να την πεις,
αυτό που αναδύεται απο τον πόλεμο φτάνει. Δυσκολεύεσαι να καταπιείς την
μπουκιά, αντικρύζοντας τα αποτελέσματα της δράσης του υπερατλαντικού Αλάριχου,
που δεν αφήνει τίποτε όρθιο στο διάβα του. Σε δεύτερο στάδιο σε αγγίζει η
μεταφυσική. Λες, δεν μπορεί, ρε παιδιά, να συμβαίνουν αυτά στον 21ο αιώνα. Να
βομβαρδίζονται μαιευτήρια, να θερίζουν με πολυβόλα οικογένειες αμάχων, να
βομβαρδίζουν λεωφορεία, να ξεκληρίζουν χωριά, να ισοπεδώνουν σπίτια – με τους
ενοίκους μέσα. Δεν μπορεί. Έργο είναι, σαν το Matrix. Μια (ακόμη) υπερπαραγωγή
του Χόλιγουντ. Από αυτές που γυρίζει ο παραμυθάς Σπίλμπεργκ και αφήνει τον
κόσμο με το στόμα ανοιχτό!..

Τα δύσκολα έρχονται μετά

… Ύστερα, «ξυπνάς». Πρώτα νιώθεις ένα σφίξιμο στο στομάχι. Έπειτα, έχεις
τάσεις ναυτίας, μαζί με κρύο ιδρώτα. Μετά, θέλεις να το βάλεις στα πόδια, να
μη βλέπεις, να μην ακούς, και κυρίως να μη σκέφτεσαι. Έπειτα αυτοκυριαρχείσαι,
και σου ‘ρχεται να σπάσεις ό,τι βρεις πρόχειρο – και πρώτα απ’ όλα την
τηλεόραση. Σου κοστίζει κάτι παραπάνω, αλλά το όφελος είναι διπλό. Πρώτον δεν
βλέπεις τη φρίκη που ξεπηδάει από παντού, και δεύτερον εκτονώνεσαι από το
άγχος. Όλα αυτά, όμως, περνάνε. Τα δύσκολα έρχονται μετά. Τότε δηλαδή που
αρχίζεις και σκέφτεσαι λογικά – τι έρχεται μετά το τέλος του πολέμου, πότε ο
Αλάριχος θα ξεκινήσει την εκστρατεία κατά της Συρίας, πότε θα επιτεθεί στο
Ιράν, πότε θα ανοίξει ο νέος κύκλος του αίματος. Και οι σκέψεις γίνονται
φόβος. Φόβος τρομερός, αδυσώπητος. Που φωλιάζει μέσα σου και σε τρελαίνει. Θεέ
μου, βάλε (επιτέλους μια φορά) το χέρι σου, να σταματήσει όλο αυτό…

Βομβαρδισμός από ειδικούς

Εκκλήσεις, και παρακλήσεις στον Θεό, να σταματήσει ο πόλεμος. Εκκλήσεις… στα
γόνατα των αρμοδίων των καναλιών, να σταματήσουν τον δικό μας βομβαρδισμό!
Ειδικοί, ιθύνοντες, αναλυτές και, μαζί, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, εκτιμητές,
το έχουν βάλει στόχο της ζωής τους, να μας κάνουν… σαν κι αυτούς! Ειδικούς
στον πόλεμο. Όπως παλιότερα μας είχαν κάνει σεισμολόγους, καρδιολόγους,
επιδημιολόγους, πιλότους ελικοπτέρων, καπετάνιους στα καράβια,
συνταγματολόγους, εκλογολόγους. Ήδη κάτι γνωστοί μου, παίζουν στα δάχτυλα τη
στρατιωτική ορολογία. Σου μιλούν με εξαιρετική ευχέρεια, για απάτσι, χόρνετ,
τόμαχοκ, κρουζ, στελθ, μπλακ χοκ, e-bomb, έξυπνες βόμβες, κανονικές βόμβες,
μεραρχίες, τάγματα, πεζοναύτες, δύναμη δέλτα – μου ‘ρχεται να ουρλιάξω! Αν
δείχναμε τόση επιμέλεια στο να μάθουμε πράγματα που μας αφορούν άμεσα, θα
ήμασταν πολύ καλύτερα, και ως χώρα και ως πολίτες. Αλλά διοχετεύουμε όλη μας
τη ζωτικότητα στο να μάθουμε πράγματα που άλλοι αποστρέφονται. Έλεος πια…

Να τσιμπήσουμε και κάτι…

Αλλά δεν είναι μόνο αυτά, υπάρχουν κι άλλα. Λόγου χάρη τα παιχνίδια που
γίνονται εν Ελλάδι, στο όνομα του πολέμου. Τόσο σύμφυτα με την πολιτική. Το
ΚΚΕ, για παράδειγμα, προσπαθεί με νύχια και με δόντια να πλαγιοκοπήσει την
κυβέρνηση. Η χρήση της βάσης της Σούδας, η (μισή) χρήση της βάσης του Ακτίου,
και το «Κουντουριώτης» στο Μπαχρέιν είναι συμμετοχή στον πόλεμο, λέει το ΚΚΕ.
Και το υποστηρίζει τόσο έντονα, που λες, δεν μπορεί, όπου να ‘ναι, θα τον
κατηγορήσουν τον Σημίτη ότι βουτάει τα χέρια του στο αίμα! Την Πέμπτη το πρωί
όλοι μαζί, ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, σχολεία, φορείς, έκαναν συγκέντρωση στο Σύνταγμα, και
πορεία στην αμερικανική πρεσβεία. Το ΚΚΕ, συγκέντρωση το βράδυ. Γιατί; Διότι
σημασία δεν έχει να είμαστε πάρα πολλοί στο συλλαλητήριο, σημασία έχει να
καταγγείλουμε την κυβέρνηση (μήπως τσιμπήσουμε καμιά υποδιαίρεση της μονάδας
στα γκάλοπ).

Πλάκωσαν και οι γυπαετοί

Όχι πως οι άλλοι είναι καλύτεροι – τα ίδια κάνουν όλοι. Είδαν πως υπάρχει
«ψητό» στο ανιπολεμικό κίνημα και πλάκωσαν όπως οι γυπαετοί πάνω από το
κουφάρι ζώου. Είδατε πώς αποσύρθηκαν από το προσκήνιο οι αναλύσεις του είδους
«η νεολαία δεν είναι πολιτικοποιημένη» ή ότι «οι νέοι πάσχουν από πολιτική
αφασία»; Αναπόφευκτο ήταν. Με τόσα παιδιά στον δρόμο, πώς να το υποστηρίξει
σοβαρά κανείς αυτό; Από την άλλη, κανείς δεν σκέφτεται ότι αν τα παιδιά
αποστρέφουν το πρόσωπο από τα κόμματα, το πρόβλημα δεν είναι των παιδιών, ούτε
της πολιτικής, αλλά των κομμάτων. Που δεν είναι πια ελκυστικά (έτσι όπως
είναι)!..

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Σαν τον ακροβάτη στο σκοινί…

Ο Σημίτης, πάλι, μοιάζει με ακροβάτη σε… μισοτεντωμένο σκοινί, κάτω από το
οποίο μάλιστα δεν υπάρχει καν δίχτυ. Τον κοιτάς και σου κόβεται η ανάσα. Εδώ
παραπατάει, εκεί γέρνει, πιο πέρα αλλάζει πόδι, αλλά από το σκοινί δεν πέφτει.
Πορεύεται μέσα στον γενικό χαλασμό, με τρόπο που όσο και να το πεις, όσο και
να το κάνεις, είναι κάτι. Και για τον ίδιο, και για τη χώρα! Διότι εκείνος μεν
το δηλώνει σε κάθε ευκαιρία, αλλά εμείς δεν το έχουμε αποκωδικοποιήσει το
μήνυμα όπως πρέπει. Όταν ο Σιράκ ή οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές λένε «θενκ γιου
Κόστας» που δεν διασπάστηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση, το εννοούν. Το ότι όμως δεν
φτάνει το «θενκς» τους στους πολίτες, αυτό είναι απλώς επικοινωνιακό πρόβλημα
της κυβέρνησης. Αλλά μήπως είναι το πρώτο; Έπειτα ο ελεγχόμενος
αντιαμερικανισμός του, συνιστά κι αυτός μια ακροβασία. Με ζητούμενο τη σωστή
δόση. Αυτή που θα επιτύχει το απόλυτο: «και τον σκύλο χορτάτο και την πίτα
ολόκληρη». Ή μήπως νομίζετε ότι το ‘χουν σε τίποτε οι Αμερικανοί να μας
κατατάξουν στον «άξονα του κακού», έτσι και πέσει παραπάνω δόση αντιαμερικανισμού;