[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Πρόσωπα θυμωμένα, παντού. Και οργισμένα. Γι’ αυτά που γίνονται, και τα οποία
κανείς δεν μπορεί να αποτρέψει. Γι’ αυτά που έρχονται, και φαίνονται
αναπότρεπτα. Για τον όλεθρο που σαρώνει έναν αδύναμο λαό, που καλείται να
πληρώσει τις αμαρτίες του ηγέτη του. Θυμός, οργή, ένταση και μια παρόρμηση: Να
σπάσεις την τηλεόραση, κάθε φορά που βλέπεις το αποτρόπαιο πρόσωπο της φρίκης.
Που άλλοτε φοράει τη μάσκα του Μπους κι άλλοτε του Μπλερ. Και ενίοτε, εκείνη
του Ντόναλντ Ράμσφελντ. Του πιο εριστικού από τους τρεις. Αυτού που
αποκαλείται «γεράκι», αλλά δεν καταλαβαίνω τι φταίει το υπέροχο αυτό πουλί να
ταυτίζεται μαζί του. Θυμός, οργή, ένταση, παρορμητικότητα και απογοήτευση. Για
όλη την υπόλοιπη ανθρωπότητα, που δεν κάνει τίποτε να σταματήσει αυτή την
τραγωδία και κρύβει τις τύψεις της πίσω από ψηφίσματα του ΟΗΕ και (εκ)δηλώσεις
αποδοκιμασίας. Ωραίος ο φερετζές, αλλά σιγά να μην ιδρώσει το αυτί του Μπους ή
του Μπλερ…

Ήθελαν να σκοτώσουν αμάχους

Στο μεταξύ οι Αμερικανοβρετανοί αεροπόροι μπορούν ανενόχλητα να βομβαρδίζουν
αμάχους, να διαλύουν δίκτυα ύδρευσης και να καταδικάζουν στο μαρτύριο της
δίψας εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, να μακελεύουν γειτονιές – διότι εκτός
των άλλων είναι και πιο εύκολο. Ούτε αντιαεροπορικά έχει ούτε κινδύνους και
επιπλέον έχει και εξασφαλισμένη επιτυχία. Διότι είναι προφανές ότι οι
«έξυπνες» βόμβες, που ποτέ δεν λαθεύουν, ούτε και στην αγορά της Βαγδάτης
έκαναν λάθος. Κόσμο ήθελαν να σκοτώσουν, κόσμο πολύ, για να τρομάξουν οι
υπόλοιποι, που έχουν το θράσος με τους γκράδες στο χέρι να καταρρίπτουν
«Απάτσι»! Στο μεταξύ εμείς οι υπόλοιποι μόνο να αναρωτιόμαστε βέβηλα «αν
υπάρχει Θεός» μπορούμε. Και να περιμένουμε να τιμωρήσει, όπως τους πρέπει,
τους μακελάρηδες…

Τα είδατε τα ξεπεταρούδια;

Μέχρι τότε, ας χαρούμε τα παιδιά που διαδηλώνουν στους δρόμους. Ναί, αυτά τα
παιδιά που κατά τις βαθυστόχαστες αναλύσεις διαφόρων (κατά βάση πρόωρα
ηλικιωμένων στο μυαλό και την ψυχή) πάσχουν από πολιτική αφασία. Που δεν
δίνουν δεκάρα για την πολιτική. Που την αποστρέφονται, την απαξιώνουν, την
απορρίπτουν. Που δεν τους νοιάζει τίποτε περισσότερο από τα τελευταία χιτ του
Έμινεμ, της Κριστίνα Αγκιλέιρα, της Μπρίτνεϊ Σπιρς ή της Μαράια Κάρεϊ. Που
νοιάζονται μόνο για το ντύσιμο, τα μπαρ και το πλαστικό φαγητό. Αμ δε! Τα
είδατε τα ξεπεταρούδια, πως διαδήλωναν στο κέντρο όλων των πόλεων της χώρας,
φωνάζοντας «Κάτω ο πόλεμος»; Να τα βλέπεις και να χαίρεται η ψυχή σου.

Που δεν έχουν χαθεί όλα. Ήταν το μόνο αισιόδοξο μήνυμα μέσα στη γενική
απογοήτευση…

Της υπερβολής

Σε ό,τι μας αφορά πάντως, ως λαό, πρέπει να το πούμε: είμαστε της υπερβολής.
Και του μη μέτρου! Δεν λέμε που γίναμε όλοι ειδικοί – όλοι, μικροί μεγάλοι!
Έτοιμοι να αναλύσουμε τις επιδιώξεις των Αμερικανών, τις κινήσεις στο πεδίο
των μαχών, τις δυνατότητες των αντιπάλων σε στρατιωτικό επίπεδο, τα συν και τα
πλην της κάθε πλευράς. Δεν αναφερόμαστε καν στο ότι μέσα σε λίγες μέρες
μεταβληθήκαμε, οι πάντες, σε εξπέρ στη γεωστρατηγική! Μιλάμε για το ότι μετά
βίας αποφεύγουμε επί του παρόντος να ταυτίσουμε το «Όχι στον πόλεμο» με το
«Ναι στον Σαντάμ». Για όνομα της Παναγίας. Ο Σαντάμ είναι ένας αιμοσταγής
δικτάτορας, που επί χρόνια βάφει τα χέρια του στο αίμα των αντιπάλων του. Και,
ναι, όσο αιματοβαμμένα είναι τα χέρια του Μπους, άλλο τόσο είναι και του
Σαντάμ. Αυτό να μην το ξεχνάμε ποτέ, όσο διαρκεί αυτός ο πόλεμος…

Προπαγάνδα

Επίσης να μην ξεχνάμε ότι εκτός από τον πόλεμο που εξελίσσεται στα πεδία των
μαχών, υπάρχει ένας άλλος άγριος, σκληρός, αδυσώπητος πόλεμος που βρίσκεται σε
εξέλιξη παράλληλα. Είναι ο πόλεμος της προπαγάνδας, στον οποίο δεν υπάρχουν
κανόνες, παρά μόνο αγριότητες! Πολλές αγριότητες και από τις δύο πλευρές. Η
παρέλαση Ιρακινών αιχμαλώτων μπροστά στα όπλα των Αμερικανών και τις κάμερες
του CNN «αντιμετωπίστηκαν» από εικόνες τρομοκρατημένων Αμερικανών αιχμαλώτων
πολέμου, που μετέδωσε το Αλ Τζαζίρα. Και οι εικόνες αμάχων τραυματισμένων σε
νοσοκομεία του Ιράκ, «αντιμετωπίστηκαν» με εικόνες βαριά τραυματισμένων
Αμερικανών στρατιωτών που μεταφέρονταν σε βάση στη Γερμανία. Και μέσα σε όλα
αυτά, εικόνες, και ξανά εικόνες, από μάχες. Που ούτε ξέρεις πού γίνονται, αν
γίνονται, και ποια ήταν η έκβασή τους. Κόλαση. Να το θυμηθείτε, αυτός ο
πόλεμος θα κριθεί πρώτα στις οθόνες και μετά στην ουσία του…

Οι δικές μας απώλειες

Εμείς, πάλι ως χώρα, θα έχουμε πιο χειροπιαστά πράγματα να μετρήσουμε.
Απώλειες βέβαια. Πολλές, ήδη. Μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες δεν προλαβαίνουν
να δέχονται ακυρώσεις για το επόμενο δίμηνο. Ακυρώσεις συνεδριακού τουρισμού
που έδινε ζωή στις επιχειρήσεις αυτές τους προβληματικούς μήνες Απρίλιο και
Μάιο. Το κακό είναι ότι έχουν παγώσει και όλες οι κρατήσεις που επίσης
γίνονταν αυτή την περίοδο. Άλλο παράδειγμα: η Ολυμπιακή μετράει ήδη, την πρώτη
εβδομάδα του πολέμου, 27% μείωση της επιβατικής κίνησης στις διεθνείς της
πτήσεις. Σε σχέση με πέρυσι, «χάθηκαν» για την εταιρεία 14.700 επιβάτες!
Ευτυχώς, είναι μικρότερη η μείωση, της τάξεως του 5%, στις πτήσεις εσωτερικού.
Και πάει λέγοντας: καύσιμα, μείωση της βιομηχανικής παραγωγής, αύξηση του
πληθωρισμού – όλα για ένα καπρίτσιο δυο τριών συμπλεγματικών κυρίων. Να, για
κάτι τέτοιες περιπτώσεις αναφέρεται το γνωστό… «άλλος… εισβάλλει κι άλλος
πληρώνει»!..

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Έτοιμοι για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο

Πολύ ζεστά την έχουν πάρει στον ΔΣΑ την υπόθεση της παραπομπής στο Διεθνές
Δικαστήριο Εγκλημάτων Πολέμου των κυρίων Μπους, Μπλερ και Αθνάρ. Αυτή την ώρα
συγκεντρώνονται νομικά επιχειρήματα που να στοιχειοθετούν την παραπομπή των
τριών κυρίων για τα αδικήματα της απρόκλητης επίθεσης, του πολέμου και των
εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Το κακό είναι ότι δεν έχει οριστεί
εισαγγελέας για να παραλάβει τη μήνυση, αλλά δεν μπορεί, κάποτε θα οριστεί,
όσο κι αν το θέμα φαίνεται να κολλάει από τις μεγάλες χώρες, που δεν έχουν
καμιά διάθεση να ξεκινήσει το έργο του ΔΔΕΠ με μηνύσεις για τον πόλεμο στο
Ιράκ. Πάντως, ορισμένοι νομικοί, έγκριτοι και σοβαροί, εξετάζουν το ενδεχόμενο
της υποβολής μηνύσεων ενώπιον της Ελληνικής Δικαιοσύνης, εις βάρος των ηγετών
της συμμαχίας – ή μήπως συμμορίας;! – που επιχειρεί τον πόλεμο στο Ιράκ. Είναι
θέμα…