Πολεμικές συνέπειες

Αργά, δύσκολα και δικαιολογημένα απαισιόδοξα, πλέον, οδεύει η θεατρική σεζόν
στη λήξη της. Ένα μήνα πριν από το Πάσχα, τα αθηναϊκά θέατρα μετράνε απώλειες.
Κάθετη είναι η πτώση των εισιτηρίων, από την αρχή του πολέμου. Ακόμα και οι
πέντε – δέκα μεγάλες εμπορικές επιτυχίες έχουν δραματική μείωση θεατών. Οι
λίστες αναμονής και οι προπωλημένες παραστάσεις είναι πια παρελθόν. Όσο για
τις άλλες, που αγκομαχώντας και μετρώντας θεατές προσπαθούσαν να τερματίσουν
την Κυριακή των Βαΐων, τώρα μετράνε τις λογιστικές τους υποχρεώσεις και
ετοιμάζονται να κλείσουν ταμείο. Είναι ευαισθητοποιημένο το ελληνικό κοινό.
Επηρεάζεται. Και πώς να παρακολουθήσει θέατρο, όταν από το ανεπίδοτο αίτημα
για ειρηνική κατάληξη αναδύεται ο εφιάλτης; Ένα νέο, τρομερό θέατρο. Ένα
θέατρο αποτρόπαιο με θεατές «παγωμένους». Θεατές ενός πολέμου σύγχρονου,
βάρβαρου. Βάρβαρη εποχή ή βάρβαροι άνθρωποι; Τρελαμένες εξουσίες ή ωφέλιμες
εκτελέσεις; Εικόνες και ανταποκρίσεις που ξεπερνούν τη φαντασμαγορία του
πλασματικού. Πύραυλοι Κρουζ, άμαχοι νεκροί, ομαδικές σφαγές, μακελλειά,
θηριωδίες και κυνικές δηλώσεις. Ο ανταγωνισμός είναι αθέμιτος. Τι να σου κάνει
κι αυτό το «φτωχό» θέατρο, όταν η παρακολούθηση μιας έκβασης προς ένα τέλος
που προαναγγέλλει τον θάνατο ξεπερνάει κάθε «θεαματικότητα»;.