Δρόμοι

Στις θλιβερές…

… ώρες που περνάει ο κόσμος, κανείς δεν ξέρει ποια ακριβώς θα είναι η
κατάληξη, ούτε η CIA ούτε το Πεντάγωνο. Κανείς. Για άλλη μια φορά ο κόσμος θα
κληθεί να θεραπεύσει τα τραύματα των θυμάτων, όχι μόνο αυτού του πολέμου, αλλά
και του καθεστώτος των δεκαετών ολέθριων και μοχθηρών αμερικανικών κυρώσεων
που κατέστρεψαν την ιρακινή κοινωνία, ενίσχυσαν τον δικτάτορα και υποχρέωσαν
τον πληθυσμό να εξαρτά απ’ αυτόν την ύπαρξή του. Τα ενδεχόμενα μπορεί να είναι
λιγότερο ή περισσότερο δυσάρεστα: μια τρομακτική ανθρωπιστική καταστροφή ή μια
περιορισμένη επέμβαση, που όμως δεν κάνει λιγότερο εγκληματική την περιπέτεια
στην οποία υπέβαλαν οι εισβολείς έναν ανήμπορο λαό.

Η αντίθεση…

… στην εισβολή στο Ιράκ είναι πρωτοφανής – τόσο που υποχρέωσε τον Μπους και
τους υποτακτικούς του να συναντηθούν σαν κλέφτες σε ένα νησί του Ατλαντικού.
Αυτή η αντίθεση, που εκδηλώθηκε και εκδηλώνεται σε όλες τις πρωτεύουσες του
κόσμου, δεν περιορίζεται μόνο στην εισβολή, αλλά εκφράζει γενικότερες
ανησυχίες. Εκφράζει τους φόβους μπροστά στην αμερικανική ισχύ, που, οπλισμένη
με την τεχνολογία της καταστροφής, γίνεται γοργά η πιο θανατηφόρος απειλή κατά
της ειρήνης. Ο Αμερικανός αντικαθεστωτικός καθηγητής Νόαμ Τσόμσκι επισημαίνει
πως οι φόβοι του κόσμου μπροστά στην αμερικανική ωμότητα δεν φουντώνουν μόνο
από αυτή την εισβολή, αλλά από τη γενικότερη εμμονή της Αμερικής να κυβερνήσει
τον κόσμο με τη βία, από τη μονοδιάσταση άποψη της αμερικανικής υπεροχής και
από τη στρατηγική που επιδιώκει να εξασφαλίσει πως δεν θα υπάρξει στο μέλλον
καμιά αμφισβήτηση της αμερικανικής ηγεμονίας.

Η ιμπεριαλιστική…

… φιλοδοξία προκαλεί ρίγη σε όλον τον κόσμο, ακόμη και μέσα στην ίδια την
Αμερική. Αλλού, φυσικά, οι ανησυχίες είναι πολύ πιο έντονες, ιδιαίτερα μεταξύ
των παραδοσιακών θυμάτων. Γιατί αυτά ξέρουν ιστορία, έμαθαν ιστορία, και
μάλιστα με τον δύσκολο τρόπο, τόσο καλά που να μην παρασύρονται από την
ανθρωπιστική ρητορεία. Άκουσαν πάρα πολλά τα αυτιά τους εδώ και πολλούς
αιώνες, στη διάρκεια των οποίων δέχονταν τα ανελέητα πλήγματα της λέσχης που
συνηθίζουμε να ονομάζουμε «πολιτισμό». Δύο δρόμους έχει πια μπροστά του ο
«πολιτισμένος» κόσμος, λέει ο Τσόμσκι. Ο ένας είναι να στήσει αυτί στα νόμιμα
παράπονα του υπόλοιπου κόσμου. Και ο άλλος να συνεχίσει να κατασκευάζει
αποτρόπαιες μηχανές κυριαρχίας και καταστροφής. Ο ολοκληρωτικός πυρηνικός
πόλεμος αποφεύχθηκε σαν από θαύμα στο παρελθόν. Δεν μπορούμε να στηρίζουμε σε
ένα νέο θαύμα το μέλλον.

Τις ανησυχίες…

… αυτές έχει στον νου του σήμερα ο κόσμος που παρακολουθεί τα γεγονότα να
εκτυλίσσονται μπροστά του με απρόβλεπτες συνέπειες, καθώς η πιο φοβερή
στρατιωτική μηχανή στην ανθρώπινη ιστορία ξεσπάει πάνω σε έναν ανυπεράσπιστο
εχθρό, οδηγημένη από μια πολιτική ηγεσία που έχει ένα αποτρόπαιο ιστορικό
καταστροφής και βαρβαρότητας.