Λυρικό ελατήριο…

Το κτίριο για τη στέγαση της Λυρικής Σκηνής είναι μια βαθιά πληγή που
αιμορραγεί. Άκρη δεν βρίσκεις. Προς το παρόν το θλιβερό κτίριο του «Ολύμπια»
ικανοποιεί όπως – όπως τις ανάγκες τού μόνου μόνιμου λυρικού μας
συγκροτήματος. Κάτι πρέπει να κάνει όμως και το μόνο λυρικό μας συγκρότημα για
τις «ανάγκες» – αυτό που λέμε «πάω για την ανάγκη μου» ή «προς ανάγκη μου»…
– ημών των θεατών του. Τι να λέμε τώρα για ρεπερτόρια και καλλιτεχνικά
αποτελέσματα… Χρόνια τώρα το λέω, για να μην πω δεκαετίες: εγώ, αυτόν τον
διευθυντή της Λυρικής θα παραδεχτώ! Ο οποίος θα βάλει ελατήριο στην πόρτα που
υπάρχει στις τουαλέτες ανδρών του ισογείου για να κλείνει αυτόματα.

… και επίδοξοι επιδειξίες

Διότι, κυρίες και κύριοι, έτσι και πας στις τουαλέτες αυτές και δεν βρεις
«καμπίνα» ελεύθερη και καταλήξεις στα όρθια ουρητήρια – που δεν είναι και του
Ντισάν… – κάνεις μια, έτσι, δεξιά σου και παγώνεις. Διότι βλέπεις την πόρτα
που δεν κλείνει αυτόματα να «χάσκει» επειδή ο προηγούμενος δεν την έχει
σπρώξει να κλείσει. Και βλέπεις και τις κυρίες με τις γούνες στο φουαγιέ να
πίνουν τον καφέ τους ή να καπνίζουν ή να φλυαρούν. Και σκέφτεσαι: «Αν κάνουν
έτσι τώρα και γυρίσουν και με πιάσουν στα πράσα ουρούντα;». Και στριμώχνεσαι
προς τα μέσα στη λεκάνη, ένα δηλαδή γίνεσαι κι από το άγχος σού κόβεται
κιόλας. Αλλά άντε και «ολοκλήρωσες», πώς «αποσπάσαι»; Ε; Πώς; Κι αν εκεί, στο
«τίναγμα», ξεφύγεις προς τα έξω την ώρα που το μάτι της κυρίας, τής απ’ έξω,
το φέρει ο διάβολος και γυρίσει προς τα εκεί, τι κάνεις; Δύσκολο είναι να
χαρακτηριστείς επιδειξίας στα καλά καθούμενα; Και άντε μετά να
αποχαρακτηριστείς… Γι’ αυτό σάς λέω. Δεν με απασχολεί τόσο η έκταση της
κολορατούρας τής τάδε σοπράνο ή ποιο ψηλό ντο πιάνει ο δείνα τενόρος… Το
ελατήριο στην πόρτα τής τουαλέτας με απασχολεί πρωτίστως. Μήπως, κάποτε, θα
πρέπει να απασχολήσει και τον κ. καλλιτεχνικό διευθυντή;