ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ριζικά μέτρα

Ο λόγος στους αναγνώστες:

Ο Αντ. Κοντομηνάς, Καλαβρύτων 9, Αγ. Παρασκευή, γράφει:

«Είναι γνωστό ότι στην πατρίδα μας υπάρχει σοβαρό δημογραφικό πρόβλημα. Η
υπογεννητικότητα δεν έχει προηγούμενο, νομίζω όμως ότι είναι περισσότερο
ηθελημένη παρά παθολογική, αν και τελευταία διάβασα στις εφημερίδες ότι ένα
στα πέντε ζευγάρια έχει πρόβλημα γονιμότητας, ενώ στην Ε.Ε. η αναλογία είναι
ένα στα δέκα. Θα ήθελα όμως να θίξω εδώ την περίπτωση της ηθελημένης
υπογεννητικότητας, την οποία το κράτος προσπαθεί ή του ζητούν να αντιμετωπίσει
με κάποια επιδόματα και με κάποιες φορολογικές απαλλαγές. Δεν θέλω να πω ότι
αυτά τα μέτρα, όσα υπάρχουν, πρέπει να καταργηθούν, λέω όμως ότι δεν λύνουν το
πρόβλημα, το οποίο ασφαλώς οφείλεται σε οικονομικούς αλλά και άλλους λόγους.
Ας πάρουμε, για παράδειγμα, μια οικογένεια ενός μέσου εισοδήματος μισθωτού ή
μικροεπαγγελματία. Συνήθως, ο άνθρωπος αυτός έχει μόνο ένα σπίτι που στεγάζει
την οικογένεια και πολλές φορές δεν υπάρχει ούτε αυτό. Τι μπορεί αυτός ο
οικογενειάρχης να κάνει για τα παιδιά του, για να μην τα δει απελπισμένους
βιοπαλαιστές ή δυστυχισμένους ανέργους; Εκείνο που με πολλές στερήσεις, δικές
του και των παιδιών του, μένει, είναι να προσπαθήσει να τα σπουδάσει. Οι
σπουδές όμως (Δημοτικό, Μέση και Ανώτατη Παιδεία) διαρκούν τουλάχιστον 20
χρόνια (για τα αρσενικά υπάρχει επιπλέον και ο στρατός) και, φυσικά, δεν
υπάρχουν συνήθως έτοιμες δουλειές για τους πτυχιούχους. Το σπουδαιότερο όμως
είναι ότι η εκπαίδευση είναι πανάκριβη, διότι σχεδόν όλοι οι μαθητές
χρειάζονται ή ιδιωτικό σχολείο ή φροντιστηριακά μαθήματα, αλλά και ξένες
γλώσσες κ.λπ. Στα “ΝΕΑ” της 23.11.02 διάβασα ότι οι Έλληνες οικογενειάρχες θα
δαπανήσουν φέτος 3,2 δισ. ευρώ για την ιδιωτική εκπαίδευση (και το κράτος 4,5
δισ. ευρώ για τη δημόσια). Επίσης, στα “ΝΕΑ”, λίγες ημέρες πριν, είχα διαβάσει
σχόλιο του κ. Δανίκα, σελίδα τελευταία, ότι άρτια εκπαίδευση είναι η ιδιωτική.
Όμως, η ιδιωτική εκπαίδευση στοιχίζει τόσα πολλά, που είναι όχι δυσβάσταχτη,
αλλά αδύνατη για έναν οικογενειάρχη της μεσαίας τάξης. Δεν είναι λάθος ότι η
εκπαίδευση κάθε παιδιού στοιχίζει περίπου 3.000 ευρώ τον χρόνο, κατά μέσον
όρο, για όλα τα χρόνια από το Δημοτικό μέχρι το πτυχίο, δηλαδή στα 20 χρόνια η
εκπαίδευση κάθε παιδιού στοιχίζει περίπου 60.000 ευρώ. Το οικονομικό πρόβλημα
του πιο πάνω οικογενειάρχη παραμένει και είναι και πολύ σοβαρό και άλυτο.
Ερωτάται λοιπόν: Τι μπορούν να κάνουν τα ισχνά επιδόματα του κράτους και οι
όποιες φορολογικές απαλλαγές που παρέχει το κράτος στους πολυτέκνους; Και πώς
μπορεί να λυθεί το πρόβλημα της εκπαίδευσης των νέων, αν στην κάθε οικογένεια
υπάρχουν παιδιά; Η ιδανική λύση είναι να υπάρξει άρτια και δωρεάν Δημόσια
Εκπαίδευση. Και τόσο αποτελεσματική, ώστε να οδηγήσει σε εξαφάνιση των
ιδιωτικών σχολείων και των φροντιστηρίων. Επιτέλους, ας υπάρξει πραγματικός
σοσιαλισμός στην Παιδεία. Εκεί είναι το πρόβλημα. Τα επιδόματα κ.λπ. είναι
απλά “εμβαλωματικά” μέτρα αναποτελεσματικά. Φυσικά, δεν πρέπει να λείπει και η
ανάλογη οικονομική και άλλη φροντίδα για τους εκπαιδευτικούς.

Πρέπει όμως να επισημανθεί ότι τα παραπάνω δεν είναι η μόνη αιτία της
υπογεννητικότητας. Ατυχώς, έχει επικρατήσει τις τελευταίες δεκαετίες στην
πατρίδα μας μια πρωτοφανής υπερκαταναλωτική νοοτροπία που οδηγεί ακριβώς στην
υπογεννητικότητα, αφού τα περισσότερα ζευγάρια δεν κάνουν περισσότερα από 1-2
παιδιά, για να μη χαλάσει η ζωή τους. Να περνάμε καλά…».