γιατί… λέμε «Τον έπιασαν στα πράσα»

Μόλις η Αθήνα έγινε πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, κάποιος Θεόδωρος Καρράς
με τη συμμορία του είχαν ρημάξει τα σπίτια και τα μαγαζιά. Η Αστυνομία τούς
κυνηγούσε να τους πιάσει, μα ποτέ δεν το κατόρθωνε. Ο Καρράς είχε γίνει το
φόβητρο των κατοίκων. Την εποχή εκείνη, στην Κολοκυνθού των Αθηνών κατοικούσε
ο παπα-Μελέτης, για τον οποίο έλεγαν ότι είχε φλουριά με το τσουβάλι. Αν και
ήταν μεγάλης ηλικίας, ήταν αρκετά δυνατός. Το σπίτι όπου διέμενε, είχε γύρω
γύρω περιβόλι με πράσα. Μια νύχτα ­ όπως γράφει χαρακτηριστικά ο συγγραφέας
και δημοσιογράφος Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο του «Λέξεις και Φράσεις
Παροιμιώδεις» (Εκδόσεις Σμυρνιωτάκης) ­ ο παπάς πετάχτηκε στον ύπνο του. Του
φάνηκε πως ανάμεσα στα πράσα κινιόταν μια σκιά. Ψύχραιμος όπως ήταν, κινήθηκε
προς το μέρος της σκιάς και έπιασε από τον… λαιμό τον περίφημο Καρρά, τον
οποίο και παρέδωσε στην Αστυνομία. Ο κακοποιός ομολόγησε και τους συνεργάτες
του, οι οποίοι πιάστηκαν κι εκείνοι. Από τότε λοιπόν, όταν συμβαίνει κάτι
παρόμοιο, λένε συνήθως «τον έπιασαν στα πράσα».