Το Τέταρτο κουδούνι

Τι θράσος… Δυο ζευγάρια να σκυλοβρίζονται χυδαία επί σκηνής έχουμε,
άρα, σου λέει, να το, το καθ’ ημάς «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ;»…

Κι έδωσαν οι κ.κ. Αλέξανδρος Ρήγας και Δημήτρης Αποστόλου στους ήρωες
του «θεατρικού έργου» τους «Το δώρο» τα ονόματα των ηρώων του Άλμπι –
εξελληνισμένα. Μάρθα, Τζορτζ, Χάνι, Νικ, εκείνος; Να κι εμείς, Μάρθα, Γιώργος,
Άννυ, Νίκος!

Clin d’ oeuil – «κλείσιμο του ματιού» – στον συνάδελφο Άλμπι.

Α, και να το μάθει… Θα σας το βγάλει το μάτι!

«Καλά, κόλλησες εκεί;», θα μου πείτε. Ναι, δεν μπορώ να τα χωνέψω, στο
λαιμό μού ‘χουν σταθεί και «Το δώρο» και οι «Στάβλοι…» τους.

Στο περσινό Φεστιβάλ της Οχρίδας – στο κράτος που εξακολουθούμε να
αποκαλούμε, χωρίς να ‘χουμε ακόμα αντιληφθεί τη φαιδρότητα του πράγματος, ΠΓΔΜ
ή FYROM… -, ένα Φεστιβάλ με σαραντατριάχρονη ιστορία, μέλος της οργανωτικής
επιτροπής του οποίου είναι και η «δική» μας πια Γκάγκα Ρόσιτς, η μεταφράστρια,
το σαιξπηρικό «Αγάπης αγώνας άγονος» του Στάθη Λιβαθινού και των υπέροχων
«παιδιών» του και του Εθνικού τιμήθηκε με το βραβείο θεατρικού επιτεύγματος.

Λογικό επακόλουθο φέτος, η πρόσκληση να κάνει εκεί την πρεμιέρα της, και
μάλιστα τιμητικά ως εναρκτήρια παράσταση του Φεστιβάλ, στις 20 Ιουλίου, η
«Μήδεια» του Στάθη Λιβαθινού και του Εθνικού με την Ταμίλα Κουλίεβα
(φωτογραφία).

Στην Επίδαυρο, η τραγωδία του Ευριπίδη, πρώτη δοκιμή του Στάθη
Λιβαθινού στο αρχαίο δράμα, θα παιχτεί αμέσως μετά – 8 και 9 Αυγούστου.

Δόξα τω Θεώ… Που ‘γινε κι αυτό το αφιέρωμα στον Φριτς Λανγκ,
και είδα πάλι τον «Τίγρη του Εσναπούρ» του και ξανάκουσα «Το τρένο φεύγει στις
8» του δικού μας του Μίκη Θεοδωράκη που το ‘χα επιθυμήσει.

Το άκουσα βέβαια χωρίς τους στίχους του Μάνου Ελευθερίου και χωρίς να
υπογράφει ο δικός μας ο Μίκης τη μουσική της ταινίας και αγγλιστί, δια
στόματος Ντέμπρα Πέιτζετ, που είναι Ινδή ιέρεια στην ταινία αλλά όταν πιάνει
το λαγούτο κι αρχίζει να τραγουδάει, κάποιος λέει «μα αυτό είναι ιρλανδέζικη
μπαλάντα» – όχι, κανείς δε λέει «μα αυτό είναι “Το τρένο φεύγει στις 8″»,
διότι η ταινία είναι του ’58 και το τραγούδι του Μίκη, του ’70… – κι έτσι
αποκαλύπτεται το ιρλανδέζικο το αίμα της ιέρειας.

Το τραγούδι, άλλωστε, της ταινίας απ’ τη δεύτερη στροφή αλλάζει… Αλλά
εγώ το βασικό το μοτίβο, που χρόνια το λάτρευα, το άκουσα.

Εκλεκτικές συγγένειες θα μου πείτε.

Ε, όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή, θα σας πω εγώ…

Η Ελένη Ουζουνίδου (στη φωτογραφία), απ’ τους πολλούς νέους ηθοποιούς του
ΚΘΒΕ που τους δόθηκαν φέτος, εκεί, οι ευκαιρίες μεγάλων ρόλων, επωμίζεται τον
επώνυμο στην «Αντιγόνη» του Άρη Αλεξάνδρου – του «Κιβώτιου».

Μόνο θεατρικό του έργο, γραμμένο το 1951 στην εξορία του Αϊ-Στράτη και
πρωτοδημοσιευμένο το 1960 στο περιοδικό «Καινούργια Εποχή» – περιλαμβάνεται
στη συλλογή δοκιμιακών κυρίως κειμένων του «Έξω απ’ τα δόντια» των Εκδόσεων
«Ύψιλον» -, η «Αντιγόνη» ανεβαίνει για πρώτη φορά, στη Σκηνή του «Βασιλικού» –
ω, της ειρωνείας! -, της Θεσσαλονίκης, έπειτα από επίμονες επισημάνσεις του
καλού φιλόλογου Μίλτου Πεχλιβάνου που διδάσκει στο Αριστοτέλειο, απ’ τον
Βίκτορα Αρδίττη με σκηνικά και κοστούμια Δαμιανού Ζαρίφη.

Η ιδιαίτερα αναμενόμενη πρεμιέρα – «αν το έργο είχε παιχτεί στον καιρό
του, η ιστορία του ελληνικού θεάτρου θα είχε γραφτεί διαφορετικά», επιμένει ο
σκηνοθέτης – έχει προγραμματιστεί για τον Μάρτιο, ενώ τον Μάιο η παράσταση θα
«κατεβεί» στην Αθήνα, για να φιλοξενηθεί απ’ το Εθνικό στο «Κοτοπούλη», σε
ανταλλαγή με τον «Σέντζα» του, που φιλοξενήθηκε απ’ το ΚΘΒΕ στη Σκηνή της
Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών με επιτυχία μεγάλη.