Καλύτεροι μισθοί στο Δημόσιο μόνο με καλύτερες υπηρεσίες

Ο υφυπουργός Οικονομίας κ. Γιώργος Φλωρίδης είχε τους λόγους του όταν έριχνε
τα βέλη του, την περασμένη Τετάρτη, εναντίον όσων διαμαρτύρονταν ότι οι
αυξήσεις των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων ήταν μικρές. Τις αυξήσεις αυτές,
τόνιζε ο επί του Γενικού Λογιστηρίου αρμόδιος υφυπουργός, δεν τις δίνει ο
υπουργός από την τσέπη του, αλλά τις πληρώνει ο ελληνικός λαός από τους
φόρους. Αυτός, λοιπόν, συνέχισε ο κ. Φλωρίδης, πρέπει να γνωρίζει ότι φέτος θα
πληρώσει 4,5% περισσότερο από πέρυσι για τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων.

Με τα λόγια αυτά ο υφυπουργός Οικονομίας άγγιξε μια ευαίσθητη χορδή πολλών
Ελλήνων πολιτών. Πράγματι, οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι και πολύ ψηλά στην
κλίμακα συμπάθειας πολλών, που απασχολούνται στον ιδιωτικό τομέα ή είναι
αυτοαπασχολούμενοι ή αγρότες. Και αυτό, γιατί οι ίδιοι όχι μόνο δεν
εξυπηρετούνται, αλλά κατά κανόνα ταλαιπωρούνται όταν έρχονται σε επαφή με τις
δημόσιες υπηρεσίες.

Μπορεί γι’ αυτό να μη φταίνε οι ίδιοι οι δημόσιοι υπάλληλοι – τουλάχιστον όχι
πάντα – αλλά το πρόβλημα αντανακλάται σε αυτούς. Επιπλέον, οι Έλληνες πολίτες
που απασχολούνται στον ιδιωτικό τομέα ή είναι αυτοαπασχολούμενοι ή αγρότες
διαπιστώνουν ότι οι αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων μπορεί να μην είναι
πλουσιοπάροχες, αλλά ενισχύονται σταθερά, όχι μόνο με αυξήσεις που συχνά
ξεπερνούν τις αντίστοιχες του ιδιωτικού τομέα αλλά και με διάφορα επιδόματα,
των οποίων αντίστοιχα δεν υπάρχουν στον ιδιωτικό τομέα.

Τα στοιχεία που δημοσιεύει σε τακτά χρονικά διαστήματα τόσο το υπουργείο
Οικονομίας όσο και η Τράπεζα της Ελλάδος δείχνουν ότι μεταξύ των μισθωτών οι
πλέον ευνοημένοι είναι οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ, με τους δημοσίους υπαλλήλους
να ακολουθούν πολύ κοντά και τους ιδιωτικούς να υστερούν σημαντικά.

Και αυτά συμβαίνουν ενώ οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν την ασφάλεια της
μονιμότητας στη θέση τους, σε αντίθεση με τους πολίτες εκτός Δημοσίου, που
ανησυχούν συνεχώς αν θα έχουν και αύριο τη δουλειά τους, αν θα μπορέσουν να
πουλήσουν τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες τους.

Αν λειτουργούσε σωστά…

Όλα αυτά δεν θα είχαν σημασία ή θα είχαν ελάχιστη σημασία και το κλίμα θα ήταν
πολύ καλύτερο έναντι των δημοσίων υπαλλήλων, αν το Δημόσιο λειτουργούσε σωστά.

Αν ο Έλληνας πολίτης ήξερε ότι μπορούσε να βασιστεί στο δημόσιο σχολείο για να
πάρει μια καλή εκπαίδευση το παιδί του, μπορούσε να βασιστεί στο σύστημα
υγείας για αξιοπρεπείς συνθήκες περίθαλψης, μπορούσε να βασιστεί στις αρμόδιες
υπηρεσίες ότι θα ελέγξουν τους κατασκευαστές για την ποιότητα των έργων που
κατασκευάζουν, ότι θα ελέγξουν τα εστιατόρια για την τήρηση των όρων υγιεινής,
θα ελέγξουν την ακτοπλοΐα για ασφαλείς μεταφορές, θα ελέγξουν τους εμπόρους
για την αποφυγή κερδοσκοπίας.

Αν όλα αυτά μπορούσε να τα εγγυηθεί το Δημόσιο στον Έλληνα πολίτη, τότε η
αύξηση του 4,5% στη δαπάνη μισθοδοσίας του Δημοσίου δεν θα του κακοφαινόταν. Η
αλήθεια είναι, όμως, ότι τα τελευταία χρόνια το Δημόσιο έχει δυσφημισθεί και
όχι πάντα αδικαιολόγητα. Όλο και λιγότεροι πιστεύουν, πλέον, ότι το Δημόσιο
μπορεί να κάνει κάτι αποτελεσματικά, ενώ ορισμένες υπηρεσίες του επιβαρύνονται
επιπλέον από το στοιχείο της διαφθοράς.

Ένα καλύτερο επαγγελματικό μέλλον για τους δημοσίους υπαλλήλους συνδέεται μόνο
με ένα καλύτερο μέλλον για τον δημόσιο τομέα.

Μόνο αν αναβαθμισθεί η λειτουργία του Δημοσίου και βελτιωθεί η ποιότητα των
υπηρεσιών προς τους πολίτες, δηλαδή τους εργοδότες των δημοσίων υπαλλήλων, θα
μπορέσει να δικαιολογηθεί μια ευνοϊκότερη εισοδηματική πολιτική. Αυτό είναι,
ίσως, το σημαντικότερο επόμενο βήμα που πρέπει να γίνει για τον εκσυγχρονισμό
της ελληνικής οικονομίας. Και ίσως εκεί πρέπει να συγκεντρωθούν όλες οι
προσπάθειες, ιδίως από μία κυβέρνηση που αποδίδει, ιδεολογικά, έναν σημαντικό
ρόλο στο Δημόσιο.

Μια τέτοια εκστρατεία, όμως, προϋποθέτει συνέργεια πολλών παραγόντων. Από την
ΑΔΕΔΥ, που πρέπει να συναινέσει σε διαφορετικές συνθήκες εργασίας και
μισθολόγιο, μέχρι τις υπηρεσίες των υπουργείων, που πρέπει να κινητοποιηθούν
για να αξιοποιήσουν τα κονδύλια του προγράμματος Κοινωνία της Πληροφορίας.

Και για να εξασφαλισθεί αυτή η συνέργεια, χρειάζεται ένας ορίζοντας μακρύτερος
από τον εκλογικό.