ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Καζομορφίνη

Αμ, το ήξερα εγώ πως ήτανε ναρκωτικό η σοκολάτα. Αυτή η αντικαταθλιπτική δράση
της κάθε απόγευμα, πέντε η ώρα που βραδιάζει, δεν μπορούσε να είναι τυχαία.
Δεν εξηγούνταν με την ομοιοπαθητική του χρώματος, μαύρο γλυκό για να
αντιμετωπιστεί η μαυρίλα της νύχτας. Δεν εξηγούνταν ούτε με την καταπραϋντική
γλύκα της ζάχαρης που σε παρηγορεί για το μόχθο της μέρας, σαν να είσαι
αλογάκι κουρασμένο από την τρεχάλα. Υπάρχει ειδική ουσία που απεδείχθη ένοχη
για την εξάρτηση από τη σοκολάτα. Λέγεται β-καζομορφίνη. Όχι παίζουμε.
Βρίσκεται στο συμπυκνωμένο γάλα και δημιουργεί επιπλέον εξάρτηση από τα τυριά.
Έχετε δει ένα βιβλίο μαγειρικής που λέγεται «πάθος για τυρί;». Πρόκειται
δηλαδή για κυριολεκτικό πάθος. Και δεν ξέρω αν πρέπει να χαρούμε ή να
λυπηθούμε από την ανακάλυψη. Στο κάτω κάτω πόσες ουσίες που δημιουργούν
εξάρτηση μπορεί να αγοράζει κανείς ελεύθερα από το σούπερ μάρκετ; Από μια
άποψη λοιπόν η ανακάλυψη (που ανακοινώθηκε στο Πανελλήνιο Ιατρικό Συνέδριο
Παχυσαρκίας) μπορεί να μας προσφέρει την ικανοποίηση της συνειδητής
ελαστικότητας. Ελεύθερα – προς το παρόν τουλάχιστον – μπορούμε να καλλιεργούμε
και να δημιουργούμε εξαρτήσεις από ουσίες πασίγνωστες και φτηνές. Πιο
οικονομικές ακόμα κι από τα τσιγάρα, κι από τα ποτά. Ουσίες που δεν
ανιχνεύονται στο αλκοτέστ ούτε και σε κανένα άλλο τεστ, κοινωνικής
συμπεριφοράς τουλάχιστον. Από την άλλη, δεν είναι τρομερό, για οτιδήποτε
αγαπάμε, για οτιδήποτε μας αρέσει και νομίζουμε πως το διαλέξαμε με την
ελεύθερη βούλησή μας, να είναι τελικά υπεύθυνη η χημεία; Εκεί που νομίζαμε ότι
ήταν στυλ και άποψη η λατρεία για τυριά και σοκολάτες, να σου κάνει τέτοιο
κάζο η καζομορφίνη;