Είναι επιδρομή και όχι πόλεμος

Τετάρτη, 22-1-2003. Θεωρώ αυτή την ημέρα ιστορική, καθώς οι Γάλλοι και οι
Γερμανοί αρνήθηκαν να συμμετάσχουν ή να σταθούν παθητικοί αρωγοί στην
αλαζονεία των Αμερικανών που, εδώ και χρόνια, δεν έχουν αφήσει ήρεμη την
ανθρωπότητα και συνεχώς την ενοχλούν. «Κράτος παρίας» το αποκάλεσε ο Χ.
Πίντερ. Υπάρχει κανείς πολίτης αυτής της χώρας που να μη συμφωνεί με το
παραπάνω; Εκτός και αν είναι άφρων, όπως άφρονες είναι οι Αμερικανοί που
θέλουν με το στανιό να εισβάλλουν στο Ιράκ, ενώ οι επιθεωρητές του ΟΗΕ δεν
έχουν βρει το παραμικρό που θα τους έδινε την αφορμή να κάνουν την
προαναγγελλόμενη επιδρομή, γιατί περί επιδρομής πρόκειται και δεν καταλαβαίνω
πώς έγκριτοι δημοσιογράφοι χρησιμοποιούν τη λέξη «πόλεμος». Εγώ ξέρω πως σε
έναν πόλεμο μάχονται δύο αντίθετοι στρατοί με διαφορετικές πολεμικές στολές.
Εδώ όμως οι Αμερικανοί θα βομβαρδίσουν θρασύδειλα με τα τελειότερα
τεχνολογικώς αεροπλάνα, ραντάρ, έξυπνες βόμβες ενός ηλίθιου λαού όπως είδαμε
πως είναι στην ταινία του Μάικλ Μουρ, «Ακήρυχτος πόλεμος». Αυτό δεν μοιάζει με
πλιάτσικο; Πέρα που όποια όπλα και αν είχε ο Σαντάμ θα τα είχε αγοράσει από
τους Αμερικανοεγγλέζους. Έτσι δεν είναι, κ. Μπλερ; Γιατί δεν ακούτε τη
σπαρακτική όσο και οργισμένη φωνή του άξιου συμπατριώτη σας Χ. Πίντερ; Επειδή
είναι κάτοικος της τέχνης και η φωνή του δεν φτάνει στα κατώτερα στρώματα της
κάθε κοινωνίας;

Αισθάνομαι τον κόσμο άδειο, γεμάτο με κούφιες λέξεις και έννοιες. Αισθάνομαι
το ανάστημα του σοφού ανθρώπου λυγισμένο, αντίθετα αισθάνομαι τους
θρασύδειλους και τακτοποιημένους να κυριαρχούν.

Και εδώ θέλω να σημειώσω πως δεν είμαι με το Διαδίκτυο, αλλά με τους
συνειδητούς ανθρώπους. Και ρωτώ, είναι δυνατόν να φτιάχνονται συνειδήσεις με
ένα τηλεφώνημα ή με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο; Δηλαδή, οι διαμαρτυρίες της
δικής μου γενιάς ανά τον κόσμο, που ούτε τηλέφωνα είχαμε σε επαρκή αριθμό,
πέρα που ήταν γεμάτα κοριούς και παράσιτα, και ούτε είχαμε τα σημερινά
ταχυ-ταχυδρομεία, ήταν διαμαρτυρίες ειδοποιημένων από καιρό πολιτών; Όχι, ήταν
αυθόρμητες, ειλικρινείς και εξίσου δυναμικές.

Όταν σε τσιγκλούν να κάνεις κάτι που έπρεπε ήδη να το είχες κάνει, είναι
σίγουρο πως αύριο θα το ξεχάσεις.

Ακούω τον επιθανάτιο ρόγχο μιας μεγάλης σε έκταση χώρας.

Ρόγχος που μολύνει τον αέρα και τα παράθυρα της πολιτισμένης Ευρώπης πρέπει να
κλείσουν και σύσσωμη να γυρίσει την πλάτη της στην Αμερική, στη χώρα της
αδυσώπητης πολεμικής βιομηχανίας.

Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτή, αυτή δεν μπορεί.

Ο Σ. Β. Σκοπελίτης είναι φωτογράφος.