Το Τέταρτο κουδούνι

Απ’ το ’96 μέλος της σημαντικής Ένωσης των Θεάτρων της Ευρώπης το ΚΘΒΕ,
ε, ζήλεψε και το Εθνικό κι έγινε μέλος της πιο «πλατιάς» ίσως και πιο
δραστήριας αλλά όχι με τόσο «πρώτα» ονόματα – υπάρχουν και οι εξαιρέσεις –
«Ευρωπαϊκής Θεατρικής Σύμβασης».

Κι εδώ όμως δεύτερο έρχεται. Διότι έχει προηγηθεί, απ’ το ’96 και πάλι,
η – ας μου επιτραπεί η έκφραση, περί… καλού τη χρησιμοποιώ – «κωλοπετσωμένη»
Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» – Θεσσαλονίκη και πάλι.

Πάντως, όπως και να ‘χουν τα πράγματα, κάθε σύνδεση με ξένα «σχήματα»
για καλό είναι. Είμαι σίγουρος. Να δούμε κι εδώ καμιά καλή ξένη παράσταση…
Ν’ ανοίξει το μάτι μας.

Προς το παρόν αρκούμαστε σε μια έκθεση φωτογραφιών από σημαντικές
παραστάσεις των Θεάτρων-μελών της «Σύμβασης» που έχει στηθεί στο «Κοτοπούλη».

Τους «Βατράχους» του Αριστοφάνη θα κάνει το Κρατικό Θέατρο Βορείου
Ελλάδος το καλοκαίρι – και στην Επίδαυρο.

Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Σωτήρης Χατζάκης (φωτογραφία), που
πρωτοπαρουσιάστηκε στην Επίδαυρο πρόπερσι με Αριστοφάνη και πάλι –
«Εκκλησιάζουσες» με την Άννα Βαγενά – και τα σκηνικά και τα κοστούμια θα κάνει
ο Διονύσης Φωτόπουλος ο οποίος θα είναι ο σκηνογράφος και στον «Ίωνα» του
Εθνικού και του Σπύρου Ευαγγελάτου.

Άντε, βρε… Να τους ζήσει! Η νέα πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας. Η κ. Ηρώ
Μουκίου.

Δεν μπήκε στη «Φάρμα», τελικά, αλλά «μπήκε» στο «Θεσσαλικό». Ενώ εγώ,
κανονικά, περίμενα το αντίθετο. Που της πάει και περισσότερο. Ελάτε όμως που
κάνει στροφή στην ποιότητα. Και στη σοβαρότητα…

Αφήστε που είχε στο βιογραφικό της κι ένα σαιξπηρικό «Όνειρο
καλοκαιρινής νύχτας» του «Θεσσαλικού» που όλοι προσπαθούμε να ξεχάσουμε και
στο οποίο την είχαν πάρει να παίξει – ας πρόσεχαν κι αυτοί… – Τιτάνια…

Συγχαρητήρια κ. δήμαρχε! Άντε, και την επόμενη φορά για πρόεδρο την
Μπεζαντάκου του «Bar». Ή, έστω, την Άσπα του «Fame Story», που ‘ναι και
καλλιτέχνις.

Τις οκτακόσιες παραστάσεις πλησιάζει «Το σεσουάρ για δολοφόνους»
που παίζεται στο «Αποθήκη» για τέταρτη σεζόν – γεμάτο και φέτος το θέατρο! –
και θα τις γιορτάσει, μαθαίνω.

Ρεκόρ! Των… τελευταίων, τουλάχιστον, δεκαετιών στο ελληνικό θέατρο.

Αλλά το παλαιότερο, του «Αγάπημου Ουάουα» – που είχε και πολύ λεπτότερο
χιούμορ… – δεν είναι εύκολο να το καταρρίψει: 2.350 παραστάσεις έκανε απ’ το
1967 ώς το ’73, μου έλεγε η Ζωή η Ρηγοπούλου, που είχε την καλοσύνη να ψάξει
τα κιτάπια του πατέρα της ο οποίος κρατούσε λεπτομερές «ημερολόγιο
καταστρώματος».

Επί έξι χρόνια, χειμώνα-καλοκαίρι, στην Αθήνα ή στην Θεσσαλονίκη ή σε
περιοδεία, με διακοπές όχι μεγαλύτερες των δέκα ημερών, έπαιζε ακούραστα το
ρόλο, για τον οποίο χρειαζόταν να βάφεται και μαύρη, ή καλή Κάκια Αναλυτή – ο
Κώστας Ρηγόπουλος κάποια στιγμή «έπαθε» και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει και να
βρει αντικαταστάτη, τον Ανδρέα Μπάρκουλη.

Δυο έργα του τολμηρού Στίβεν Μπέρκοφ ετοιμάζονται, σε μετάφραση
Χριστίνας Μπάμπου – Παγκουρέλη, στις αθηναϊκές σκηνές.

Η Όλγα Ποζέλη θα κάνει στο «Εμπρός», με την «Νοητή Γραμμή» της, το
«Κβετς» του – του 1986.

Και, μετά το Πάσχα, ο Πέρης Μιχαηλίδης με τη «Μηχανή» του, το πιο
πρόσφατο (2001) έργο του Βρετανού ηθοποιού και συγγραφέα «Η μυστική ερωτική
ζωή της Οφηλίας», με θέμα την… ερωτική αλληλογραφία Άμλετ – Οφηλίας.

Στον «Φούρνο», με τον οποίο τον συνδέει μια επιτυχία με έργο και πάλι
του Μπέρκοφ – το «Décadence»- που έπαιξε ο ίδιος με την Καρυοφυλλιά
Καραμπέτη.

Τους δυο, κι αυτή τη φορά, ρόλους του έργου θα κρατήσουν ο σκηνοθέτης, και
πάλι, και η Βαλέρια Χριστοδουλίδου (στη φωτογραφία).