Από τα χαμηλά στα ημί-ψηλα

Απαστράπτουσα η Άντζελα έδωσε τις απαντήσεις της: Εμένα με μιμείται ο Ζαχαράτος; Σιγά. Έχει φωνή σαν τη δική μου; Έτσι περπατάω εγώ;

«Πολλοί θα ‘θελαν να είναι σαν την Άντζελα, θα ‘θελαν να έχουν τη φωνή της,
αλλά δεν μπορούν» λέει με οδοντοστοιχία
ξέξασπρη-και-από-τον-ήλιο-ξεξασπρότερη, με ωραιότατο άνιμαλ πριντ μπλουζάκι
που έπεφτε χαμηλά στους γυαλισμένους ώμους η Άντζελα Δημητρίου στον Αιμίλιο
Λιάτσο στο «Μαζί» (Mega).

Αυτοπεποίθηση; Γιατί όχι. Η εκπομπή στάθηκε τρυφερή με τη «λαίδη» της πίστας
και των πολυσυζητημένων κοτσανών, της έστρωσε χαλί να βαδίσει μαλακά και να
απαντήσει σε όσα της έχουν καταλογίσει, ότι, δηλαδή, είναι αμόρφωτη. «Γιατί;
Πρέπει να είμαστε του πανεπιστημίου οι τραγουδιστές;».

Προφανώς η Άντζελα των επικρίσεων και των σουξεδιάρικων γλεντιών, του
Ζαχαράτου χιουμοριστικός στόχος, με την υγιεινή διατροφή – και όχι τα είδη
υγιεινής, όπως το ξεκαθάρισε ευθαρσώς στον κ. Λιάτσο «δεν τρώει μπανιέρες και
νιπτήρες» – δεν είναι παρά ένας εύκολος στόχος και μαζί το εύκολο πρότυπο μιας
εποχής που απολαμβάνει το λουσοντυμένο τίποτε, που χειροκροτεί την αμάθεια,
αρκεί να είναι επιδεικτική και που μπορεί να είναι απόλυτα κακεντρεχής, ως
απόδειξη της ημιμόρφωσής της.

Η απόλαυση του κουτσομπολιού στις ημέρες μας, η θεοποίησή του από τις
παντός είδους χιουμοριστικές εκπομπές που υποτίθεται χλευάζουν τις μιντιακές
ακρότητες, τα εκφραστικά ολισθήματα μιας Άντζελας, τις υστερίες μιας Άσπας, τα
εγωπαθή παραληρήματα ενός Μικρούτσικου, την τσιφτετελογκλαμουριά μιας Βίσση ή
μιας Βανδή, μετατρέποντάς τες, όμως, σε μοναδική καθημερινή ενασχόληση, δεν
είναι παρά η απόδειξη ενός κόσμου που δεν εκτιμάει και τόσο τη μόρφωση,
βολεύεται με την καμουφλαρισμένη ημιμόρφωση, η οποία χλευάζει τα προϊόντα που
κατασκευάζει. Τις Άντζελες, τις Βισσοβανδές και λοιπές αξιόλογες επαγγελματίες
των νυχτερινών εκτονώσεων του έθνους.

Εξαφανισμένο το αληθινά δημιουργικό, ξεχασμένη η έννοια της τέχνης, της
ψυχαγωγίας που δεν είναι μόνο ξέσπασμα, αλλά απόλαυση της ψυχής έρχεται στη
θέση του η μπουζουκοαφασία και όλα τα προϊόντα αυτής να υποκαταστήσουν την
ανάγκη για επικοινωνία μέσα από κοινούς κώδικες διασκέδασης και εκτόνωσης.

Προϊόντα σαν την Άντζελα Δημητρίου, για παράδειγμα, σαν την «εικόνα»
της Άντζελας που αποθεώνεται από τους ίδιους που θα την θρυμματίσουν,
αποδεικνύονται η ιδανική οθόνη, που πάνω τους προβάλλει εντυπωσιακός ο
μιντιακός κομφορμισμός. Είναι προς χλευασμό η κοτσάνα της κυρίας Άντζελας,
γιατί είμεθα υπέρ της μορφώσεως. Σιγά τους μορφωμένους. Ο πραγματικός δεν
χλευάζει, δεν ασχολείται καν.

Κάνει κανείς θέμα το αν «λένε» τις νότες οι μπουζουκοστάρ ή θυμίζουν
ξελαρυγγισμένα κοκόρια ντυμένα με Ντόνα Κάραν και Βερζάτσε; Όχι, γίνονται θέμα
τα προσωπικά τους, τα παιδιά τους, οι κοτσάνες τους. Τους συνηθίζουμε, τους
μαθαίνουμε, τους κρίνουμε όλο και περισσότερο με βάση στοιχεία της
προσωπικότητας και του λίφτινγκ τους, ο καθένας τους προϊόν στα μέτρα της
ημι-μορφωμένης και γι’ αυτό δεόντως χολερικής μιντιακής κάστας. Αλλά το
χολερικό, δίνει θέαμα και αναπαράγει τον εαυτό του και τους σταρ που θα
κατασπαράξει.

Κοτσανολόγος η Άντζελα, τι ωραία που έχουμε να γελάμε. Τι ωραίο που
ήταν και το βίντεο από την τουρκική τηλεόραση, όπου η «λαίδη» εμφανίστηκε με
λιλά τουαλέτα και αποθεώθηκε από παρουσιαστή, που έκανε σχεδόν τούμπες μπροστά
της. Ο ειρωνικός τόνος της φωνής που είχε επενδύσει με επεξηγήσεις το βίντεο,
όμως, δεν άφηνε αμφιβολίες για τον πραγματικό στόχο της προβολής του. Όσο πιο
γελοίο το θέαμα, τόσο πιο μεγάλη η χρησιμότητά του για να χλευάσουν οι άλλοι,
οι μη γελοίοι. Κάναμε επίκεντρο τις κοτσάνες και τις τουαλέτες των
μπουζουκοαστέρων, γιατί οτιδήποτε άλλο μεγαλώνει το μέτρο της σύγκρισης. Εκεί,
λοιπόν, στα χαμηλά ας συνωστιζόμαστε αμαθείς και ημιμαθείς να λάμψουν οι
δεύτεροι εις βάρος των πρώτων.

Με το δίκιο της έλεγε υπερηφάνως η κυρία Άντζελα στον Αιμίλιο Λιάτσο κρατώντας
το καινούργιο της CD στα χέρια «εγώ είμαι αυτοδίδακτη, δεν μου δίδαξε κανείς
νότες». Φταίει κιόλας;