ΓΝΩΜΗ Το ποδόσφαιρο τού χθες…

Τα χρόνια περνούν και για το ποδόσφαιρό μας οι περιπέτειες συνεχίζονται. Κι αν
έως σήμερα τα επεισόδια και το κυνηγητό στους αγωνιστικούς χώρους και έξω από
αυτούς μάς έγινε θέαμα συνηθισμένο, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε το ίδιο και
για την απαράδεκτη κατάσταση των τερέν. Πριν από μια εβδομάδα διεκδικήσαμε τη
συνδιοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2008.

Το 2004 θα φιλοξενήσουμε το ολυμπιακό ποδοσφαιρικό τουρνουά.

Έπεσε βροχή. Το χιόνι δημιούργησε ένα μαγευτικό τοπίο, αλλά μόνο για
φανατικούς σκιέρ…

Το πρωτάθλημα των κατηγοριών συνεχίστηκε κουτσά – στραβά…

Τα γήπεδα πάντα εκεί, μέσα στη λάσπη, τον βούρκο. Ίχνος πρασίνου και καμιά
προστασία για τους άμοιρους θεατές που ελάχιστοι, πλέον, δίνουν το «παρών» κι
αυτοί αναζητώντας απεγνωσμένα προστασία από καμπαρτίνες, μπουφάν, ομπρέλες,
αδιάβροχα, ακόμα και κομμάτια από εφημερίδες, όπως τις δεκαετίες του ’50 και
του ’60…

Οι παίκτες… κολυμπούν σε λίμνες και γλιστρούν όπως στο καλλιτεχνικό πατινάζ,
με κίνδυνο κάθε φορά να τραυματιστούν σοβαρά πέφτοντας με δύναμη στις
διαφημιστικές πινακίδες.

Η Πολιτεία και οι αρμόδιες αθλητικές αρχές, έδωσαν, έστω λίγα, χρήματα για
καθίσματα, προστατευτικά κιγκλιδώματα και σε ορισμένες περιπτώσεις σκέπαστρα
από «Ελενίτ».

Ανύπαρκτη υποστήριξη. Μηδαμινή βοήθεια και αδιαφορία στις εκάστοτε φθορές, του
χρόνου και των φανατικών της κερκίδας.

Ζητάμε ταλέντα. Θέλουμε νέους ν’ ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο. Σε παρόμοια
γήπεδα, ακόμα και οι ταλαντούχοι χάνουν τη φινέτσα και την όρεξη για μπάλα.
Πόσο μάλλον εκείνοι που αναζητούν επαγγελματική αποκατάσταση και ένα μέλλον σε
μεγάλες ομάδες του εξωτερικού.

Μάταιος κόπος. Στην Ελλάδα τού αύριο, το ποδόσφαιρο εξακολουθεί να
πελαγοδρομεί χρόνια πίσω…