Δρόμοι

Τον Γενάρη…

… Κυριακή κοντή γιορτή. Τότε θα ακούσουμε το πρώτο κλάμα από το πρώτο
κλωνοποιημένο μωρό. «Α, φτυστός ο πατέρας του!», θα λένε οι πρώτοι επισκέπτες
σκυμμένοι πάνω από την κούνια του. «Μα, είναι ο πατέρας του!». Και η
δύστυχη γυναίκα που μόλις θα έχει γεννήσει το γενετικό αντίγραφο του συζύγου
της, θα ρωτά με αγωνία: «Τα μάτια του; Δεν μοιάζουν λίγο με τα δικά μου;». Μα
δεν θα παίρνει απάντηση. Κάπως έτσι φαντάστηκε ο Τζον Ο’Φάρελ στην εφημερίδα
«Γκάρντιαν» την πρώτη μέρα του κλωνοποιημένου μωρού.

Ο άνθρωπος…

… έστω και ενδόμυχα, πάντα ήθελε να μοιάζει στους γονείς του. Όχι όμως έτσι.
Σκηνή στην τραπεζαρία, λίγα χρόνια αργότερα. «Ήταν ανάγκη να του μοιάσεις σε
όλα; Μη ρουφάς έτσι τη σούπα σου. Και μη σκαλίζεις τη μύτη σου. Ένα καλό δεν
βρίσκει κανείς πάνω σου. Την ξέρω την κατάληξή σου από τώρα. Αλίμονο σε
εκείνην που θα σε πάρει. Δεν πρόκειται να δει καλό από σένα». «Άσ’ το, είναι
καλό παιδί». Μα το μεγάλο πρόβλημα θα φανεί αργότερα, όταν το παιδί θα
μεγαλώσει και άλλο, όταν θα κοιτάζει τον πατέρα του με αποστροφή και αηδία και
θα του φωνάζει: «Σε σιχαίνομαι! Δεν θέλω να σου μοιάζω σε τίποτα, ούτε στο
νυχάκι». Τότε, αφού ξεπεράσουν την αρχική αμηχανία τους, οι δύο γονείς θα
ανταλλάξουν μια ματιά με νόημα. «Να του το πούμε τώρα;». «Άκου να σου πω,
παιδάκι μου. Δεν μπορείς να με σιχαίνεσαι αφού εγώ σε αγαπώ. Γιατί, αφού εγώ
είμαι εσύ και εσύ αγαπάς τον εαυτό σου, στην πραγματικότητα με αγαπάς και
μένα. Έτσι δεν είναι;».

Άλλη σκηνή…

… αυτή τη φορά στην κλωνοποιητική μηχανή της γειτονιάς, μερικά, ίσως πολλά,
χρόνια αργότερα. Κάποιοι που περιμένουν στην ουρά, βιάζονται να έρθει η σειρά
τους. «Θα σας πείραζε να προηγηθώ; Δεν θέλω πολλούς. Μόνο έναν κλώνο». Τι να
γίνει, παραχωρείτε τη θέση σας ευγενικά. Και εκεί που περιμένετε υπομονετικά
να ξανάρθει η σειρά σας, η μηχανή σταματά, όπως συμβαίνει συχνά σε όλα τα
φωτοτυπικά. «Μα τι έπαθε;». Το κόκκινο φωτάκι ανάβει. «Μήπως μπλοκάρισαν τα
βλαστοκύτταρα;». «Μήπως ξέμεινε από DNA;». «Δεν είναι δυνατόν. Μόλις πριν από
λίγο έβαλα καινούργια αμινοξέα». «Ω, Θεέ μου. Και έχω δεκάδες κλώνους να βγάλω
πριν από το μεσημέρι. Θα πρέπει να πεταχτώ στη μηχανή της άλλης γειτονιάς».

Επιστροφή…

… στο παρόν. Τα ερωτήματα που μας απασχολούν τώρα δεν είναι τόσο
φουτουριστικά. Μπορεί κάποιος να ζήσει μια φυσιολογική ζωή, γνωρίζοντας πως
αποτελεί το ακριβές αντίγραφο κάποιου άλλου; Μπορεί ποτέ ένας κλώνος να γίνει
άτομο, πρόσωπο, αυθύπαρκτο ον; Δυσκολευόμαστε να απαντήσουμε. Πώς θα
μπορούσαμε, άλλωστε; Μονάχα εμείς ξέρουμε, κάθε πρωί, μπροστά στον καθρέφτη
μας, πόσο ερωτευμένοι είμαστε με τον εαυτό μας.