Οι μπασκετμπολίστες…

Καλά και χρυσά τα καινούργια θέατρα. Κι ας πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική
πρόοδο. Καλά και χρυσά, αρκεί να μεριμνούν όχι μόνο για τα «όνειρα» των
θιασαρχών αλλά και τον θεατή τους. Ωραιότατο θέατρο το «Σύγχρονο Θέατρο
Αθήνας» του Γιώργου Κιμούλη. Καλαίσθητο, σκηνή με βάθος… Αλλά αυτές τις
έρμες τις πολυθρόνες των θεατών δεν τις φρόντιζαν λιγάκι; Η απόσταση, πρώτον,
ανάμεσα στις σειρές επιτρέπει μόνον σε Γιαπωνέζους να κάθονται χωρίς να
ταλαιπωρούνται. Αν είσαι από 1,75 και πάνω την έβαψες. Σφήνωσαν τα γόνατά σου
και μόνο στο τέλος θα ξεσφηνώσουν. Αφήστε, έτσι και θέλει να περάσει κάποιος
για να καθήσει ή να βγει… Αναγκαστικά γίνεται ρεζίλι γιατί αναγκαστικά
τσαλαπατάει όλους τους καθήμενους. Να βρεθεί μπασκετμπολίστας εκεί; Αλί και
τρισαλί του… Όχι βέβαια ότι είναι το μόνο θέατρο – και μάλιστα από τα
καινούργια – στο οποίο συμβαίνει κάτι τέτοιο…

…και η ιδιορρυθμία

Άλλη είναι εδώ η ιδιορρυθμία. Και πέρσι που πήγα δυο φορές στον «Πατέρα» και
φέτος που είδα τον «Φάουστ» του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, το οποίο έχει νοικιάσει φέτος
την αίθουσα, πριν αρχίσει η παράσταση όλο και κάποιος διαμαρτυρόταν ότι το
κάθισμά του δεν ανοίγει για να καθήσει. Φέτος συνέβη και σ’ εμένα. Σφηνωμένη η
θέση. «Τι θα γίνει, δεσποινίς;»: προς την κοπελίτσα που ταξιθετούσε. «Ναι, το
ξέρω. Καθήστε κάπου αλλού». «Πού να καθήσω;» (που το θέατρο ήταν τίγκα). «Δεν
υπάρχει κάποιος που να ξέρει να τη διορθώσει;». «Ναι, υπάρχει. Αλλά μπορεί να
αργήσει»! Εκεί, τι να πω εγώ ο θεατής; Σήκωσα τα χέρια ψηλά – ή μάλλον χαμηλά
– και τη αρωγή «γειτόνων» και πριν από μένα ταλαιπωρημένων «αποκατέστησα» τη
θέση μόνος μου. Και, τελικά, κάθησα! Αλλά αναρωτιέμαι: μα ποιος ανίδεος
έφτιαξε αυτά τα ελαττωματικά καθίσματα; Και θα μείνουν έτσι; Το «Σύγχρονο
Θέατρο» δεν ενοχλείται από τις διαμαρτυρίες;