Αμαρτίες γονέων

Τ α τελευταία χρόνια ο γονιός (γονεύς δεν το μπορώ, γονέας ασυναίρετο
συναίσθημα για τον γεννήτορα, δεν το καταδέχομαι), ο Έλλην γονιός λοιπόν έχει
αποκτήσει μια άποψη για το πώς μεγαλώνουν τα παιδιά πολύ πρωτότυπη, τόσο που
την καταντάει, εκτός από αποκρουστική και τρισβάρβαρη, ενδιαφέρουσα. Από
καθαρά κοινωνιολογικής και ιατρικής απόψεως.

Επειδή στα νιάτα του τράβηξε κι αυτός (ο γονιός, για τον γονιό μιλάμε) του
λιναριού τα βάσανα, απαγορεύσεις, στερήσεις, καταναγκασμούς συμπεριφοράς,
κυνηγητά από πολιτεία και αστυνομίες (οι κοινωνίες είχαν ακόμα δύναμη, την πιο
αντιδραστική βέβαια, μεσαιωνική και αυταρχικότατη, κι η αστυνομία μια στάνη
αγράμματοι μουστακαλήδες εκβιαστές και τραμπούκοι, τσαμπουκάδες, στενόμυαλοι
ορεσίβιοι και πεισματάρηδες, εκδικητικοί καμπίσιοι. Έβλεπες πηλήκιο κι άλλαζες
δρόμο).

Χ τυπημένος ο γονιός (θα με ταλαιπωρήσει αυτό το γονιός, το γράφω και μου
ακούγεται σαν από διήγημα φιλοτέχνου κόρης της πάλαι ποτέ Αριστεράς, όταν
παράτησε το ντουφέκι για τον κοντυλοφόρο), χτυπημένος λοιπόν ο γονιός από τον
περίγυρο, μ’ ένα πορτοφόλι τρύπιο, κάθε τόσο ο τιμάριθμος στα ύψη και στη
γωνιά να ‘χει στήσει το λημέρι της η υποτίμηση, αποφάσισε κι αυτός μόλις τα
χοντροκονόμησε κι ορκίστηκε πως τα παιδιά του αυτός «ως κόρη οφθαλμού» θα τα
‘χει. Ό,τι ζητήσουνε δικό τους. Το όχι δεν θα το ακούσουνε. Όποια επιθυμία του
γιου, της κόρης του, του αγοροκόριτσου, διαταγή. Και καμία συμβουλή,
παρότρυνση, κατεύθυνση «αρκετά μας σπάσανε τα αυτιά οι δικοί μας και μας
γανώσανε το μυαλό».

Έτσι βγήκε μια γενιά, γερή, υγιής, απαστράπτουσα πρέπει να πω, ακομπλεξάριστη
(μέχρι αηδίας να μην το πω;), μορφωμένη (τα απαραίτητα, ό,τι χρειαστεί για το
επάγγελμά του το παιδί, τα άλλα τι να τα κάνει; Τι θα του χρειαστεί του
παιδιού το «περίλυπός εστιν η ψυχή μου έως θανάτου;», πολεοδόμος θα γίνει ο
Θανάσης μας»), και πέραν τούτων ουδέν.

Γ ι’ αυτό βλέπεις αυτή τη στρατιά των όμορφων, εξειδικευμένων, μορφωμένων
βαρβάρων να πλουτίζουν το άστυ με την παρουσία τους. Αγόρια να σπρώχνουν
ηλικιωμένες γυναίκες για να προλάβουν (τι;), δεσποινίδες βαμμένες, χτενισμένες
στην τρίχα πρωί πρωί για την πολυεθνική, να κλείνουνε όλο τον δρόμο για να
στρίψουν από εκεί που θέλουνε τελευταία στιγμή και από άλλη λωρίδα, βρίζοντας
στη νεοελληνική που είναι η μόνη νέα γλώσσα που διατηρεί όλα τα παραδοσιακά
στοιχειά (το «fuck off» συνυπάρχει ειρηνικά με το «γαμιέσαι μαλάκα», δεν
έδιωξε το ένα το άλλο. Όχι, καλοπαντρευτήκανε και ζούνε τώρα μια χαρά. Μάλιστα
η κυρία – το «fuck off» είναι η κυρία – είναι και σ’ ενδιαφέρουσα, όπου να
‘ναι γεννάει, να μας ζήσει το έκτρωμα) αλλά και στα ριάλιτι που καταφεύγουν
τελευταία και γενικά σε ό,τι σε μεταλλάσσει σε διάσημο, τα παιδιά πέρα από την
αλκή της νιότης, την υγεία και την καθαρότητα στη ματιά, διαθέτουν και μιαν
άγνοια, μια βαρβαρότητα, μια κλίση προς το μελό, του άγουρου κι ημιμαθούς,
αυτού που έχει μέσα του το «ρομάντζα» ένα με το δευτεράντζα, που σε
αποστομώνει.

Γ υρνούν την πλάτη στην ιστορία – τη πατρική προτροπή – αγνοούν επιδεικτικά
πρόσωπα και καταστάσεις. «Ποιος Γκούρας; Ο φούρνος με τα κρουασάν στο
Κουκάκι», «Ξέρω ‘γω τι έγινε στη Μικρασιατική καταστροφή; Καταστροφή θα ‘γινε
το λέει και η λέξη», τρέχουνε στην εκκλησία – άλλου παπά βαγγέλιο αυτό – και
δεν καταλαβαίνουν από τη λειτουργία έναν… σου λέει «άστονε τον μούσια εκεί
να λέει τα γερμανοκινέζικα». Στη δουλειά τους όμως αυτό που θα ακολουθήσουν
για δουλειά, γνωρίζουν τα πάντα. Αυτό καταφέραμε, μορφωμένους στην ειδίκευση
κι ανειδίκευτους στη ζωή…

Η Μαργιέττα που πλέκει το σάλι του χειμώνα μ’ ακούει και μουρμουρίζει
μισοειρωνικά – μισοσοβαρά: «Περίλυπός εστιν η ψυχή μου έως θανάτου!».