Καλό παιδί να ‘ναι…

Μεγάλη ανοχή για τους ανθρώπους έλεγε ότι έχει ο Πλούταρχος. Μεγάλη υπομονή…

Καλό παιδί. Να μια ωραία και σπάνια ετικέτα για έναν αοιδό. Φωνή; Κι αυτή
καλή. Αλλά ο χαρακτήρας εξίσου. Ένα καλό, λαϊκό παιδί, που από τα χαμηλά
έφτασε στα ψηλά και δεν σήκωσε μύτη. Σπάνιο στον κόσμο της νύχτας. Έτσι μας
είπε ο Νίκος Χατζηνικολάου, που παρουσίασε από το «Ενώπιος ενωπίω» του τον
Γιάννη Πλούταρχο.

Καλό παιδί και ο Κωστάκης. Που βγήκε από τη «Φάρμα». Τον λάτρευαν οι
συμπαίκτες του. Καλά παιδιά και οι συμπαίκτες. Ιδίως ο Αλέξης. Βράχος. Να του
έχεις εμπιστοσύνη, δεν θα σε προδώσει και θα σε στηρίξει, λέει γι’ αυτόν ο
Κωστάκης.

Μεγάλη ανοχή για τους ανθρώπους λέει ότι έχει ο Πλούταρχος. Μεγάλη
υπομονή. Δεν θυμώνει μαζί τους.

«Μα, δεν σε κουράζει να έχεις διαρκώς τον ρόλο του καλού παιδιού;», τον ρωτάει
ο Χατζηνικολάου. «Δεν πιάνεις τον εαυτό σου να θέλει να είναι κακός, να μην
είναι διόλου το καλό παιδί;». «Ναι, πάρα πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να
θέλει να μην είναι καλό παιδί, αλλά δεν μπορώ αλλιώς. Θέλω να μ’ αγαπάει όλος
ο κόσμος».

Ένας τραγουδιστής που έκανε μεγάλη καριέρα και εκτός από την καλή του φωνή
προβάλλεται με την ίδια ένταση, αν όχι μεγαλύτερη, ο καλός του χαρακτήρας

Συνετός, με έναν καλό λόγο για τους συγκάτοικους της «Φάρμας» και ο Κωστάκης.

Αίφνης στη μικρή οθόνη η καλοσύνη, η καλή συμπεριφορά, η καλή αγωγή, η σύνεση,
γίνονται θέματα για προβολή, για συζήτηση. Σαν να ξύπνησε μια ανάγκη.

Πού όμως; Σε έναν κόσμο, όπου τα γνήσια αισθήματα αποτελούν εξαίρεση,
που συντρίβονται από το παιχνίδι των συμφερόντων. Γι’ αυτό και η καλοσύνη
προβάλλεται ως το παράδοξο, το αξιοπερίεργο. Αίφνης, αποτελεί στοιχείο άκρως
εμπορεύσιμο.

Το ένα τρίτον της εκπομπής του Νίκου Χατζηνικολάου αναφερόταν στην καλοσύνη
του Πλούταρχου. Επέμεινε. Συγκινεί και το ξέρει. Και συγκινεί, επειδή κανείς
δεν πιστεύει πως στον άγριο κόσμο της τραγουδιστικής αγοράς μπορεί να
επιβιώσει ο καλός, άρα ο αθώος, ή μήπως ο καλός δεν είναι πλέον και αθώος.

«Κερδίζει αυτός που έχει υπομονή και ανοχή», θα πει ο Πλούταρχος. Έχει στόχο,
λοιπόν. Όπως στόχο έχουν και τα παιδιά της «Φάρμας». Όσο καλά κι αν είναι,
έχουν στόχο το χρηματικό έπαθλο. Πώς να το ξεχάσουν;

«Εδώ η αρετή συκοφαντείται, εδώ η αθωότητα πουλιέται», έγραφε ο Μπαλζάκ για το
Παρίσι της εποχής του, όταν πια οι δεσμοί εξάρτησης και υποχρέωσης, που
χαρακτήριζαν την επαρχιακή ζωή, είχαν οριστικά διαρραγεί. Ήταν η εποχή της
σκληρής ωριμότητας. Στη δική μας τηλεόραση, που αντανακλά τις ανάγκες της
εποχής, ζούμε την εποχή της νοσταλγίας και την αξιοποιούμε εμπορικώς.
Νοσταλγούμε την αθωότητα, την αρετή, και τις αναπαράγουμε στην εικονική
πραγματικότητα. Τις επανανακαλύπτουμε μέσα στον χώρο τής κατ’ εξοχήν
κατάργησής τους.

Αυτό μήπως δεν είναι και η «Φάρμα»; Η νοσταλγία της αθωότητας, της
αγνότητας που χαρακτήριζε τις σχέσεις των ανθρώπων που ζούσαν από τη φύση, οι
σχέσεις αλληλεξάρτησης που εξασφάλιζαν την επιβίωση της ομάδας. Αλλά όλα αυτά
έχουν πια έναν στόχο, την αγορά. Πουλάνε. Αποτελούν πλέον στοιχεία ενός
συμβιβασμού με τον κυνισμό του κέρδους, μια κίβδηλη προσδοκία, καθώς
προβάλλονται σαν προσόντα του «προϊόντος» – πρόσωπο, εκπομπή, ομάδα – για να
επιβιώσει σε ένα παζάρι, όπου όλα έχουν την τιμή τους.

Αίφνης εκτιμούμε την καλοσύνη σαν θέαμα, σαν αξεσουάρ μιας μιντιοπροβεβλημένης
προσωπικότητας. Με όλο τον σεβασμό στους καλούς, ας μην ξεχάσουμε πως
πρόκειται για στοιχείο πολύ προσωπικό, για χαρακτηριστικό που μόνο στην
ειλικρίνεια των σχέσεων, που δεν λογαριάζονται στο άπλετο φως, μπορεί να μετρηθεί.