Ο χρόνος χρόνια δεν κοιτά

Ανέβαινα, όπως πάντα, την Πεντέλης μέρα χρονιάρα. Γιόρταζα, και κανείς δεν
θέλει να μου πει γιατί γιορτάζει ο Σταμάτης – εγώ είμαι ο Σταμάτης, το
πιστεύεις; – την ημέρα των Ταξιαρχών. Ήταν ταξιάρχης ο Σταμάτης; Αρχάγγελος;
Άγγελος, έστω και καταπεπτωκώς; Δεν γνωρίζω! Πάντως 8 Νοεμβρίου γιορτάζει ο
Σταμάτης και μαζί μ’ αυτόν κι εγώ. Ανεβαίνω λοιπόν την Πεντέλης στη γιορτή μου
και βλέπω αριστερά μου να ορθώνεται φωταγωγημένο με χιλιάδες τα λαμπάκια στα
κλαριά του ένα οικολογικό έλατο, θα το ‘λεγα, αν δεν είχε αυτό το
κουκουναροειδές σχήμα του πυκνού και συμπαγούς ακατανόητου. Ναι ήταν
χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τρόμαξα σφόδρα. Λέω Χριστούγεννα και γιορτάζω! Μην
και με λένε Χρήστο και το αγνοώ; Και τι θα πω στον Χατζηπαναγιώτη που του
‘κλεψα το όνομα; Ή μήπως είναι μια παραίσθηση σαν όλες αυτές που με
συντροφεύουν εκ γενετής, όπως…

Πρώτη παραίσθηση: «Η ζωή είναι ωραία».

Δεύτερη: «Η Ελλάς είναι κράτος» και ακολουθούν άλλες παραισθήσεις όπως «Η
καθαριότης είναι μισή αρχοντιά», «Η Κύπρος είναι ελληνική», «Ο Λαμπράκης ζει»,
«Όταν μεγαλώσω θα γίνω ηθοποιός» και άλλα ηχηρά παρόμοια.

Τίποτα από αυτά τα εξωτικά κι ονειρεμένα δεν συνέβαιναν.

Απλώς τα μαγαζιά (μαγαζά κατ’ άλλους) μας ετοιμάζουν για τις γιορτές των
Χριστουγέννων.

Είναι περίεργο, για έναν κόσμο που θέλει να σταματήσει τον χρόνο (με
αδυνάτισμα, σύσφιγξη, λιποαναρρόφηση, λίφτινγκ, ψέματα, αποτρίχωση, πλαστικές,
πολιτικές, λασπόλουτρα, Σπα, μηχανήματα που σφίγγουν το στομάχι, αγωνίες που
σφίγγουν στο στομάχι) να πηδάει έτσι απότομα μέρες, βδομάδες, μήνες για να
φτάσει τη γιορτή.

Έτσι έχουμε άλλο ένα παράδοξο, να θέλουμε να μένουμε πίσω τρέχοντας μπροστά.

Αν και ένας φίλος που την έχει δει κάτι μεταξύ Ηράκλειτου, γκουρού, κάρμα,
βετζετέριαν, με ολίγο από φενκ σούι επιμένει:

«Δεν είναι ευθεία ο xρόνος. Ο χρόνος είναι κύκλος».

Ναι κύκλος είναι ο αδυσώπητος.

Που κλείνει ασφυκτικά.

Κύκλος…

«Που χωράει μόνον ένα. Δηλαδή εμένα».