Ο ποιητικός «Πέερ Γκιντ»…

Το δραματικό ποιητικό έργο του Ίψεν «Πέερ Γκιντ» το περιμέναμε ένα χρόνο (η
ανακαίνιση της Κεντρικής Σκηνής του Εθνικού ανέβαλε το περυσινό ανέβασμα) για
να το δούμε τώρα στη σκηνή του «Ρεξ- Κοτοπούλη». Η επιλογή ήταν εύστοχη και
επιτυχής, αφού ένα τόσο απαιτητικό στο ανέβασμά του, πολυπρόσωπο και
πολυδάπανο έργο μόνο σε κρατικά θέατρα μπορεί να παρουσιάζεται. Η μεγάλη
αναμονή συνήθως μεγαλώνει και τις απαιτήσεις – με τη διαφορά, όμως, πως οι
απαιτήσεις δεν επηρεάζουν αρνητικά το αποτέλεσμα. Στα χέρια του σκηνοθέτη
Βασίλη Νικολαΐδη, η ομορφιά, η φιλοσοφία, η ποίηση γειώθηκε σε μια θεατρική
πραγμάτωση κατανόησης του κειμένου. Η φαντασία, ο εφιάλτης, η μαγεία, όπου
υπήρχαν, έδειχναν αφέλειες ξεζουμισμένες. Πέρα όμως από τη γενική εντύπωση –
αρνητική ή θετική – η ερωτική σκηνή με τον Ιψενικό ήρωα και την κόρη του
βασιλιά των τρολ (ξωτικών) αγγίζει – ή μήπως ξεπερνάει; – τα όρια του
κακόγουστου.

… και οι κακόγουστες προτιμήσεις του

Στην περιπλάνησή του ο Πέερ Γκιντ στο δάσος πλανεύεται από ένα ξωτικό. Στην
παράσταση του Νικολαΐδη το τρολ είναι μια γουρουνόμορφη φιγούρα. Είναι ντυμένη
γυναικεία με μακρύ φόρεμα εποχής, το οποίο είναι κομμένο πίσω για να
προβάλλονται τεράστια πλαστικά γυαλιστερά οπίσθια και σκύβει κουνώντας τα
επίμονα, εξαντλητικά. Πάνω σ’ αυτά έτριβε τη μούρη του ο δήθεν ερεθισμένος
Πέερ. Ο γυαλιστερός ποπός έγινε ερωτικό σύμβολο, έτσι ώστε όταν στην επόμενη
σκηνή η γουρουνόμορφη τρολ μένει έγκυος, απορείς. Μα πώς; Κι όταν στο φινάλε
οι ηθοποιοί βγήκαν στη σκηνή για την υπόκλιση κρατώντας τις μάσκες τους,
φοβηθήκαμε πως η καημένη ηθοποιός, που έπαιζε το γουρουνόμορφο ξωτικό, θα
κρατούσε τα πλαστικά της οπίσθια. Κρατούσε όμως τη γουρουνίσια μάσκα της. Πάλι
καλά.