Δρόμοι

Η παχυσαρκία…

… είναι το νέο μεγάλο φόβητρο του καιρού μας – σαν να μη μας έφτανε η
τρομοκρατία. Οι ειδικοί ρίχνουν καθένας το φταίξιμο αλλού. Άλλοι «δείχνουν»
τον καπιταλισμό που μας ταΐζει ακατάλληλες τροφές και άλλοι την εκβιομηχάνιση.
Άλλοι τη φτώχεια και άλλοι την αφθονία. Άλλες από αυτές τις ερμηνείες είναι
λανθασμένες και άλλες ανεπαρκείς. Εδώ έρχεται να προτείνει τη δική του
ερμηνεία ο Φελίπε Φερνάντεζ-Αρμέστο, που είναι καθηγητής στην Αγγλία: για όλα
φταίει, λέει, που ξεμάθαμε πια να τρώμε μαζί με άλλους, που ξεμάθαμε να τρώμε
στο ίδιο τραπέζι.

Το οικογενειακό τραπέζι…

… είναι μία από τις παλιότερες τελετουργίες. Το κοινό τραπέζι μάς κάνει πιο
ανθρώπινους, πιο κοινωνικούς. Και ίσως ένα σπιτικό κινδυνεύει περισσότερο από
την εγκατάλειψη αυτής της τελετουργίας παρά από τη συζυγική απιστία. Το φαγητό
έγινε αντικοινωνικό. Ποτέ δεν ξέρουμε πότε, πού και τι ακριβώς θα φάμε. Ζούμε
στη μοναξιά του φαστ φουντ και του φούρνου μικροκυμάτων. Οι άνθρωποι δεν
μαγειρεύουν πια στο σπίτι. Χρειαζόμαστε μια κυρία Βέφα για να μας δείξει πώς
να βράσουμε ένα αυγό και ακόμη και αυτό δεν είμαστε σίγουροι πως θα το
καταφέρουμε αν προηγουμένως δεν έχουμε διαβάσει το βιβλίο «Δέκα απλοί τρόποι
για να βράσετε με επιτυχία ένα αυγό».

Τα γεύματά μας…

… έχουν προσαρμοστεί στις αλλαγές που έχει υποστεί η δουλειά μας. Σπανίζουν
τις καθημερινές – τρώμε στα όρθια κάνοντας συγχρόνως και κάτι άλλο, τσιμπάμε
στον δρόμο, κόβουμε την πείνα μας με απρόσωπα σάντουιτς, αρπάζουμε κάτι από το
ψυγείο και το καταβροχθίζουμε πριν ακόμη προλάβουμε να κλείσουμε την πόρτα
του. Τα πρωινά, πριν φύγουμε στη δουλειά, δεν προφταίνουμε να πιούμε τον καφέ
στο ίδιο τραπέζι με τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Τα βράδια που επιστρέφουμε στο
σπίτι δεν υπάρχει ζεστό φαΐ, γιατί δεν υπάρχει κανείς για να το μαγειρέψει.
Αποξενωμένοι από τη συντροφικότητα και την πειθαρχία του κοινού τραπεζιού,
λιγουρευόμαστε ένα πιάτο ζεστό φαΐ και ωστόσο μπουκωνόμαστε με ό,τι πιο
πρόχειρο βρούμε μπροστά μας. Ύστερα, μετράμε με απόγνωση τα κιλά μας μπροστά
στη ζυγαριά και τον καθρέφτη. Οι νέες διατροφικές συνήθειες στάζουν λίπος.

Το κοινό τραπέζι…

… όμως δεν μπορεί παρά να επιστρέψει, λέει αισιόδοξα ο Φελίπε
Φερνάντεζ-Αρμέστο, γιατί, όπως είχε πει ο Καρλάιλ, «η ψυχή μοιάζει με στομάχι
και η πνευματική επικοινωνία με ένα κοινό τραπέζι». Όσο τρώμε μόνοι, είναι
αδύνατον να αποκτήσουμε κοινωνική ζωή. Δεν είναι τυχαίο που γύρω από ένα
στρωμένο τραπέζι συνάπτονται οι πιο σημαντικές διπλωματικές συμφωνίες. Το
φαγητό μάς φέρνει πιο κοντά, ακόμη πιο κοντά όταν αυτό είναι σπιτικό. Το σπίτι
είναι ένα μέρος που μόλις μπεις μέσα, σε παίρνει στη μύτη η μυρωδιά από την
κατσαρόλα στην κουζίνα.