Σε λεωφορεία και Μετρό

Έρχεται – με τον οδηγό, όπως όλους, να οδηγεί με το ένα χέρι «στα χαλαρά» –
και, φυσικά, ανοίγει εκεί που είμαστε σταματημένοι την πόρτα στην οποία, από
μέσα, είναι οι περισσότεροι επιβάτες. Κάθε φορά που συμβαίνει αυτό – και «μου
τη δίνει» – σκέφτομαι το γιατί δεν δίνουν οδηγία στους οδηγούς αυτών των
μεγάλων λεωφορείων που χωράνε περισσότερους από εκατό επιβάτες και έχουν
τέσσερις πόρτες να πλησιάζουν στη στάση με την πόρτα που ανοίγει στο σημείο
που οι επιβάτες είναι λιγότεροι.

Τώρα εσείς θα μου πείτε ότι ίσως ψάχνω ψύλλους στ’ άχυρα όταν ακόμη και
στο υποτιθέμενα καλά μελετημένο Μετρό συμβαίνει κάτι αντίστοιχο. Όπως
κατεβαίνεις από τον σταθμό της Εθνικής Άμυνας όλοι οι σταθμοί (Κατεχάκη,
Πανόρμου, Αμπελόκηποι κ.λπ.) έχουν δύο κυλιόμενες σκάλες. Μία καθόδου και μία
ανόδου προς τους συρμούς. Το απαράδεκτο, όμως, της ιστορίας είναι το γεγονός
ότι και στους τρεις πρώτους σταθμούς η κάθοδος είναι από την ίδια πλευρά.
Δηλαδή γεμίζει με ορθίους από το μισό Μετρό και προς τα πίσω, ενώ το πρώτο
μέρος είναι άδειο. Αν άλλαζαν τις κατευθύνσεις των κυλιόμενων σκαλών όλοι οι
επιβάτες θα πήγαιναν ανετότερα. Δεν χρειάζεται τίποτε παραπάνω από μια αλλαγή
στους διακόπτες. Κι όμως όλοι το βλέπουν και κανένας δεν κάνει την κίνηση που
πρέπει!

Δεν θα περιοριστώ, βέβαια, στις ευθύνες «αρμοδίων» – όπως μας αρέσει να
κάνουμε συνήθως – μια και καλό θα είναι ν’ αναφερόμαστε και στις δικές μας –
των πολιτών – ευθύνες. Βλέπεις, για παράδειγμα, τον κάφρο να έχει απλώσει
«τέντα» τα πόδια του και να μην του καίγεται καρφί αν ο διπλανός είναι
στριμωγμένος. Ή την κυρία που κάθεται σταυροπόδι από την έξω μεριά να βλέπει
τους όρθιους και να μην προχωρεί προς την εσωτερική θέση, έστω κι αν πηγαίνει
από το ένα τέρμα στο άλλο. Ή τον «κάλο» που έχει αγκαλιάσει τον όρθιο σωλήνα
στήριξης των επιβατών και να μην αφήνει διόλου χώρο να πιαστείς εσύ που
κινδυνεύεις να «σαβουριαστείς» συνεχώς!

Ο Ν. Σ. Μάργαρης είναι καθηγητής Διαχείρισης Οικοσυστημάτων στο Τμήμα
Διαχείρισης Οικοσυστημάτων Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου.