ΜΑΤΙΕΣ Στα γήπεδα

Ε, όχι πια «εκλογικά». Αρκετά. Η στήλη προχωρεί αλλού. Στις μέρες ποδοσφαίρου,
τις ατελείωτες… Έχουμε και λέμε: αύριο Τρίτη, στο Μπερναμπέου, Ρεάλ Μαδρίτης
– ΑΕΚ, την Τετάρτη, στη Ριζούπολη, Ολυμπιακός Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, την άλλη
Τρίτη Λεβερκούζεν – Ολυμπιακός, την άλλη Τετάρτη, ΑΕΚ – Γκενκ και την Πέμπτη
(31/10), Φενέρ Μπαχτσέ – Παναθηναϊκός και ΠΑΟΚ – Γκρασχόπερς. Και ενδιάμεσα
(26 και 27) Πρωτάθλημα Ελλάδας!

Να σταθώ, για λίγο, στη Φενέρ Μπαχτσέ: ο μεγαλύτερος παίκτης που ανέδειξε,
ήταν Έλληνας! Ο Λευτέρης Αντωνιάδης. Ο Αντωνιάδης («Λευτέρ» τον φώναζαν οι
Τούρκοι, που τον λάτρευαν) είχε έναν αδελφό, τον Κώστα, τσαγκάρη, που μεγάλωσε
στο ορφανοτροφείο της Πριγκίπου, μαζί με τον πατέρα μου. Ο Κώστας Αντωνιάδης,
είχε ένα τσαγκαράδικο, γωνία Αχαρνών και Φιλιππίδου, 30 μέτρα από του «Τζίμη
του χοντρού», και σ’ αυτό το τσαγκαράδικο δούλευε κι ο πατέρας μου. Σε κάποιο
ταξίδι της Φενέρ Μπαχτσέ στην Αθήνα, ήρθε κι ο Λευτέρης. Κι έσπευσε να
συναντήσει τον αδελφό του. Και τον γνώρισα. Και του ‘σφιξα το χέρι! Και
αισθανόμουνα – παιδάκι 16 ετών – σαν να μου είχαν χαρίσει τον ουρανό!

Εκείνα τα χρόνια, οι διεθνείς αγώνες των ελληνικών ομάδων ήταν περιορισμένοι.
Παίζαμε, κατά κανόνα, με τη Φ. Μπαχτσέ, τη Γαλατά Σεράι, την Μπεσίκτας, την Π.
Κλουμπ, την Γκιοζ Τεπέ, τη βουλγαρική Λέβσκι, την Εθνική Αιγύπτου κι αυτό ήταν
όλο. Ο καλύτερος παίκτης της Φ. Μπαχτσέ, μετά τον Λευτέρη, που είχε αρχίσει να
παίρνει κάποια κιλά κι ετοιμαζόταν να κρεμάσει τα παπούτσια του, ήταν ο
Σουκρού. Ένας εξτρέμ, φαρμάκι! Και με χαρά διάβασα ότι η ομάδα του, για να τον
τιμήσει, έχει δώσει το όνομά του στο γήπεδό της. Ενώ, εμείς, εδώ, οι
«πολιτισμένοι», μια προτομή του Κούδα βάλαμε, μόλις και μετά βίας, στο γήπεδο
του ΠΑΟΚ και την σπάσανε κι αυτήν, οι βάνδαλοι!

Κανονικά, όλα τα γήπεδα έπρεπε να έχουν ονόματα ποδοσφαιριστών, όπως γίνεται,
πολύ συχνά, στο εξωτερικό. Για σκεφτείτε, γήπεδα «Μίμης Δομάζος», «Κώστας
Νεστορίδης», «Γιώργος Σιδέρης», «Κλεάνθης Μαρόπουλος», «Μίμης Παπαϊωάννου»,
«Τάκης Λουκανίδης», «Θανάσης Μπέμπης», «Κλεάνθης Βικελίδης», «Ανδρέας
Μουράτης», «Νίκος Πεντζαρόπουλος»! Και, με την ευκαιρία, να σφίξω το χέρι του
υφυπουργού Γιώργου Λιάνη, που έδωσε το όνομα του Νίκου Γκάλη στο ουδέτερο και
απρόσωπο γήπεδο μπάσκετ του ΟΑΚΑ.

Ωραία πράγματα!..