…στον «Clavdios»

Είχα καλό συναίσθημα όταν φτάσαμε στη Βεΐκου, τις προάλλες, για να δοκιμάσουμε
την καινούργια ιταλική τρατορία «Clavdios», σε μια γειτονιά η οποία
αναβαθμίζεται συνέχεια.

Η σάλα είναι πολύ απλή. Σχεδόν η μόνη διακόσμηση είναι οι δαντελένιες
κουρτίνες στη μεγάλη βιτρίνα μπροστά. Το κοινό ήταν φρέσκο, νεανικό, αστικό,
οι περισσότεροι τριαντάρηδες ή εκεί γύρω. Ήταν γεμάτο εκείνη την Πέμπτη που
πήγαμε.

Ο Clavdios είναι νευρικός τύπος, τριγυρνάει στον χώρο του με ένα αγχωμένο αλλά
αληθινό χαμόγελο, με ταχύτητα και στυλ που θυμίζει τον κωμικό Ρομπέρτο
Μπενίνι, καθώς διπλώνει τα χέρια του και έρχεται στο τραπέζι για να βεβαιωθεί
ότι όλα είναι benne. Τα ελληνικά του είναι λίγο σπαστά, παρότι ζει χρόνια εδώ
και μάλιστα έχει αρκετή ιστορία στο σκηνικό της εστίασης στην Αθήνα.

Το φαγητό του είναι συμπαθητικό, χωρίς όμως να σε κάνει να ονειρεύεσαι ένα
ταξίδι στην ωραία Ιταλία. Ξεκινήσαμε με την κλασικότατη μελιτζάνα a la
parmigiana, η οποία είναι πλούσια στην υφή, ζουμερή, νόστιμη, αλλά λίγο φτωχή
στην ποσότητα. Τα μανιτάρια πλευρότους στη σχάρα ήταν λίγο λαδερά, κάτι που
μείωνε τη γεύση τους. Μας πρότεινε μια απλή σαλάτα ο Κλαύδιος και έτσι
«φρεσκαριστήκαμε» με μία από ρόκα και λίγη παρμεζάνα.

Εδώ ο κόσμος φαίνεται ότι έρχεται για τα ζυμαρικά τού «Clavdio». Δεν ξέρω
γιατί, αλλά εκείνο το βράδυ δεν τα παραγγείλαμε. Μας έκανε περισσότερο κέφι το
ρυζότο. Μόλις άρχισαν να περνούν μπροστά μου τα trenete με pesto, τα σπαγγέτι
με θαλασσινά, τα penne με μελιτζάνες και μοτσαρέλα κ.λπ., το μετάνιωσα!

Το ρυζότο που προτίμησα δεν ήταν σπουδαίο και δεν είμαι καν σίγουρη εάν το
ρύζι ήταν αυτή η κρεμώδης ποικιλία Arborio, με την οποία κανονικά γίνονται τα
rizotti. Δοκίμασα εκείνο με τυρί gorgonzola, σπανάκι και παρμεζάνα και… δεν!
Ζεσταμένο, το τυρί είχε μια μυστήρια γεύση και το σπανάκι ήταν σαν
μεταγενέστερη σκέψη στο όλο πιάτο. Το ρύζι ήταν σπυρωτό.

Γενικώς θέλει δουλειά αυτό το πιάτο. Αυτό που ήταν πολύ συμπαθητικό, όμως,
ήταν η saltimbocca, το κλασικό ρωμαϊκό πιάτο, με φιλέτο ή μπουκιές από
μοσχαράκι τυλιγμένες με προσιούτο και αρωματισμένες με φασκόμηλο. Ήταν σωστά
φτιαγμένο, τρυφερό, απλό, με τη σωστή αναλογία αλατιού.

Τα γλυκά είναι συνηθισμένα – πανακότα, τιραμισού, μους σοκολάτας και σορμπέ
λεμόνι.

Το «Clavdios» έχει μέλλον σε αυτήν τη γειτονιά. Ελκύει ένα νέο κοινό, οι τιμές
είναι λογικές, η ατμόσφαιρα απλή μεν, αλλά χαρούμενη και σίγουρα χωρίς το
βαρύγδουπο ύφος κάποιου ντιζαϊνάτου χώρου. Ο ίδιος ο Κλαύδιος είναι συμπαθής
και έχει πιάσει πλήρως την έννοια τής trattoria. Viva Italia!

«Clavdios»: Βεΐκου 38, Κουκάκι. Τηλ. 010-9235.128