Ευριπίδειες «Βάκχες» ως «Ονείρωξη»

Παιχνίδια με το φως σε μια σκηνή από την τολμηρή τρίγλωσση (ελληνικά, ουγγρικά, φινλανδικά) «Ονείρωξη», βασισμένη στις «Βάκχες» του Ευριπίδη

Μια ατμόσφαιρα μεταμοντέρνα. «Γυαλιστερή», αστραφτερή. Κάτι σαν βίλα.
Μερικά γλυπτά με τη μορφή τεράστιων ελατηρίων που την «κορφή» τους στολίζουν
πλαστικά κλαδάκια δέντρων. Μια τηλεόραση στην οποία κατά τη διάρκεια της
παράστασης θα παίξουν τρία βίντεο. Μια ντουσιέρα. Μια κόκκινη κουρτίνα.

Αυτό σε γενικές γραμμές ήταν το σκηνικό – λιτό, απαστράπτον… – για
την «Ονείρωξη», συμπαραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος με την Ένωση
των Θεάτρων της Ευρώπης (ΕΘΕ), της οποίας είναι μέλος, και άλλων δύο μελών
της, του ουγγρικού Θεάτρου «Κάτονα Γιόζεφ» και του Εθνικού Θεάτρου της
Φινλανδίας, που παρουσιάστηκε στην Θεσσαλονίκη, στο Μικρό Θέατρο της Μονής
Λαζαριστών. Μια τρίγλωσση παράσταση, καρπός τριεθνούς εργαστηρίου υποκριτικής
το οποίο πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος της ΕΘΕ «Από τα
εργαστήρια στις ευρωπαϊκές συμπαραγωγές».

Ούγγρος ο σκηνοθέτης Σάντορ Ζότερ, δούλεψε πάνω στις «Βάκχες» του
Ευριπίδη, κράτησε το γενικό «σκελετό» του έργου, διατήρησε σπαράγματα του
κειμένου, δούλεψε εξαντλητικά με τους ηθοποιούς του πάνω, προφανώς, σε
αυτοσχεδιασμούς τους, πρόσθεσε κείμενα, επανέλαβε σκηνές με διαφορετικό τρόπο,
ανέτρεψε και κατέληξε σε ένα σχετικά σύντομο «σενάριο». Έξι ηθοποιοί τριών
εθνικοτήτων – δυο Έλληνες, δυο Ούγγροι, δυο Φινλανδοί – μοιράζονται ανά δύο,
ανεξαρτήτως φύλου, τους τρεις μόνο βασικούς ρόλους που κρατήθηκαν από την
τραγωδία του Ευριπίδη – Διόνυσος, Πενθέας, Αγαύη – και τη μεταφέρουν σε ένα
σύγχρονο πλαίσιο χωρίς να βλάπτουν την ουσία της.

Ανέβηκα και πάλι, για μισή μέρα – ταξίδι-αστραπή – στη Θεσσαλονίκη για
να δω την παράσταση. Προπαραμονή εκλογών, ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος έχει την
κεντρική συγκέντρωσή του στην πλατεία Αριστοτέλους, μποτιλιάρισμα, το θεατράκι
δεν έχει γεμίσει – μεταξύ των θεατών Ανδρέας Βουτσινάς, Φιλαρέτη Κομνηνού,
Δημήτρης Κολοβός, Μιχάλης Γούναρης και νεώτεροι ηθοποιοί – και στη μικρή
σκηνή, μια καθαρά εργαστηριακή παράσταση.

Έντονος ερωτισμός, ατμόσφαιρα αισθησιακή, οι ηθοποιοί μισόγυμνοι, μόνο
με τα εσώρουχα ή με πανάκια γύρω από τα… επίμαχα, που βρέχονταν και
κολλούσαν πάνω στα κορμιά τους, μια σκηνή αυνανισμού, μια πανέξυπνα και
εξαιρετικά δοσμένη, με κόντρα φωτισμούς, σκηνή πεολειξιών, σαν βγαλμένη από
αρχαία ελληνικά αγγεία, με πνευστά μουσικά όργανα στη θέση των γεννητικών. Οι
δυο δικοί μας, ο Σίμος Κακάλας που ξεχώρισε και πάλι, και ο Νίκος Καπέλιος στο
ρόλο του Πενθέα, οι δυο Ούγγροι – κοπέλα και αγόρι – στο ρόλο του Διόνυσου και
οι δυο Φινλανδοί – επίσης αγόρι και κοπέλα – στο ρόλο της Αγαύης να παίζουν ο
καθένας στη γλώσσα του, με τη μετάφραση σε ηλεκτρονικούς υπέρτιτλους άρτια
ρυθμιζόμενους, ο ένας Πενθέας να εμφανίζεται στη σκηνή της παρένδυσής του με
κομπινεζόν και ο άλλος με τουαλέτα στράπλες με παγιέτες, το ροζ να κυριαρχεί,
κεφάλια-μάσκες σκύλων και λιονταριών, ο διαμελισμός του Πενθέα να γίνεται με
μια διάφανη πλαστική κουρτίνα που τη στρίβουν και τη σφίγγουν γύρω από το
κεφάλι του…

Την παράσταση εγώ μπορεί να τη βρήκα ενδιαφέρουσα – ένα «παιχνίδι», μια
άσκηση πάνω στις «Βάκχες» – αν και με «κοιλιές» – αλλά το κοινό μάλλον όχι. Το
χειροκρότημά του ήταν προς το «συμβατικό» και τα σχόλια που ακολούθησαν
καθόλου ενθουσιώδη.