ΓΝΩΜΗ Εγκλώβισε τους αντιπάλους του

Έπειτα από εβδομάδες έντονων αντιπαραθέσεων με τον Λευκό Οίκο για το θέμα του
Ιράκ, οι Δημοκρατικοί έχασαν τη «μάχη». Με την ομιλία του στο Σινσινάτι, ο κ.
Μπους επανέκτησε την πρωτοβουλία των κινήσεων, πέτυχε να διαμορφώσει αυτός το
πλαίσιο της συζήτησης και, τελικά, εξανάγκασε τους αναποφάσιστους μεταξύ των
κορυφαίων στελεχών του Δημοκρατικού κόμματος να τον ακολουθήσουν. Έτσι, στις
ψηφοφορίες που θα λάβουν χώρα στη Βουλή και τη Γερουσία, πιθανότατα αύριο, θα
πάρει αυτό που ήθελε: την εξουσιοδότηση για την ανάληψη στρατιωτικής δράσης
κατά του Ιράκ.

Η αναφορά στο κείμενο που θα εγκρίνει το Κογκρέσο και θα ζητεί να εξαντληθούν
όλα τα διπλωματικά περιθώρια για τον αφοπλισμό του Ιράκ δεν αλλάζει την ουσία
του ψηφίσματος, το οποίο θα παρέχει στον πρόεδρο Μπους το δικαίωμα να
προχωρήσει στη χρήση βίας ακόμη και μονομερώς εάν ο ίδιος κρίνει ότι κατέβαλε
κάθε προσπάθεια για ειρηνική επίλυση χωρίς να υπάρξουν αποτελέσματα.

Στην ομιλία του ο κ. Μπους αναφέρθηκε επανειλημμένα στην ανάγκη αποφυγής ενός
νέου κτυπήματος όπως αυτού της 11ης Σεπτεμβρίου, περιέγραψε το Ιράκ ως
ορκισμένο εχθρό των ΗΠΑ που διαθέτει βιολογικά και χημικά όπλα και προσπαθεί
να κατασκευάσει πυρηνικά, και συνέδεσε το καθεστώς Χουσεΐν με την Αλ Κάιντα,
έστω και αν δεν παρουσίασε συγκεκριμένες αποδείξεις που να επιβεβαιώνουν τα
λεγόμενά του. Άγγιξε, όμως, την αυξημένη ευαισθησία των Αμερικανών μετά την
11η Σεπτεμβρίου και εγκλώβισε τους πολιτικούς του αντιπάλους.

Παρά τις προσπάθειες του αρχηγού των Δημοκρατικών στη Γερουσία Τομ Ντασλ, να
περιορίσει τη δυνατότητα του κ. Μπους να προχωρήσει σε μονομερή επέμβαση,
πολλοί Δημοκρατικοί, οι οποίοι είναι υποψήφιοι σε αμφίρροπες αναμετρήσεις στις
εκλογές της 5ης Νοεμβρίου, αλλά και κορυφαία στελέχη του κόμματος που
προσβλέπουν στη διεκδίκηση της Προεδρίας σε δύο χρόνια, κατέληξαν στο
συμπέρασμα ότι κινδυνεύουν να εμφανισθούν αδικαιολόγητα διστακτικοί τη στιγμή
που η χώρα τους απειλείται.

Ο κ. Μπους πέτυχε να διαμορφώσει ένα πλαίσιο στο οποίο οι διαφωνούντες
Δημοκρατικοί θα εμφανίζονταν να αντιτίθενται στον πρόεδρο της χώρας για
κομματικούς λόγους, τη στιγμή που αυτός προσπαθεί να την προστατεύσει από έναν
«εγκληματία πολέμου και στυγνό δικτάτορα». Έτσι εξασφαλίζει μεγάλες
πλειοψηφίες σε Βουλή και Γερουσία, ενώ ισχυροποιείται στις διαβουλεύσεις του
Συμβουλίου Ασφαλείας.