Αμάν, «ντε-μπα-τε»!

Έβγαλαν τη γλώσσα στη μιντιακή διάλεκτο οι ΑΜΑΝ, έβγαλαν τη γλώσσα και στους υποψήφιους δημάρχους και τις υποσχέσεις τους

Οι δήμαρχοι στο στόχαστρο των ΑΜΑΝ και μαζί ο πολιτισμός του τηλεοπτικού
ειδησεογραφικού πολτού. Μπήκαν όλα στο σέικερ μιας σάτιρας που αρκετές στιγμές
έγειρε προς τη χοντροκομμένη πλάκα -άλλωστε είναι χαρακτηριστικό της ομάδας
αυτής των τηλεοπτικών σατιριστών μας να χάνουν το δύσκολο μέτρο του ακριβού
χιούμορ. Αλλά κατάφεραν να ξεφλουδίσουν ένα-ένα τα σύμβολα της νεοελληνικής
τηλεοπτικοπολιτικής παράκρουσης, των δελτίων και των ντε-μπα-τε (debate) που
αναδεικνύεται μοναδικά φωτογενής στο παρά πέντε των δημοτικών εκλογών. Δεν
τους γλίτωσαν ούτε τα μεγάλα έργα, ούτε τα μεγάλα λόγια, ούτε οι Ουάν, που
αυτοί κι αν έχουν αναδειχθεί σε σύμβολα της σόου μπίζνες-φραπέ, υβρίδια του
συμπαθητικού, μυώδους τίποτε.

Πάντως είμαστε η μοναδική τηλεόραση στον κόσμο, που έχει τόσες
σατιρικές εκπομπές για τον εαυτό της και για την κουλτούρα που παράγει. Όταν
όμως, έχεις τον κ. Λιάγκα να εξομολογείται στη βραδινή εκπομπή του (Star), ότι
η χειρότερη στιγμή του ήταν όταν γύμνωσε το στήθος της η Χειλουδάκη στο δελτίο
ειδήσεων και ότι αυτός πολύ ντράπηκε και έκανε μία εβδομάδα να βγει από το
σπίτι, γιατί αυτός το πλάνο θα το έκοβε αν ήταν στο χέρι του, αλλά του φώναζαν
στο ακουστικό να το κρατήσει, τι άλλο να κάνει η σάτιρα από το να υπογραμμίσει
ακόμη περισσότερο την απόλυτη σύγχυση ρόλων και λόγων που μας επιβάλλει ο
τηλεοπτικός μπουρμπουληθροπολιτισμός. Να μην ξεχάσουμε ότι και η κ. Τατιάνα
εξομολογήθηκε προσφάτως, πως η χειρότερη στιγμή της ήταν, όταν βρίζονταν
χυδαία – επί ημίωρο τουλάχιστον – στην εκπομπή της η Χειλουδάκη και η Μπάρκα,
αλλά και αυτή πώς να τις σταματήσει – αλήθεια ποιος από τους δυο παρουσιαστές
πίστευε πως τέτοιες καλεσμένες θα έψελναν απλώς τροπάρια της Κασσιανής;

Θαυμάσια, όμως, απέδωσε το ιδεολογικοπολιτικό και συνειδησιακό εγχώριο
αλαλούμ το νούμερο των ΑΜΑΝ με τον Σωτήρη Καλυβάτση ντυμένο Ψωμιάδη και
καλεσμένο σε τοκ σόου, όπου τον ρωτούν γιατί είπε ότι η χούντα ήταν επανάσταση
και εκείνος βουτάει το μικρόφωνο και τραγουδάει «είμαστε δυο, είμαστε τρεις,
συνταγματάρχες χουντικοί… και κάναμε επανάσταση για να φέρουμε ανάσταση»,
ενώ πίσω του οργανοπαίχτες είναι τρεις κουκουλοφόροι. Ήταν η αποθέωση της
σύγχυσης των συμβόλων, η τρομερή επιβεβαίωση της αποκαθήλωσής τους όχι από τη
σάτιρα πλέον, αλλά από τον τηλε-πολτό, του οποίου τη βουρκώδη σύνθεση απλώς
αναδεικνύει η σάτιρα. Το τραγούδι της αριστεροσύνης και του επαναστατικού
παλμού, μουσική υπόκρουση στις χουντοφαντασίες ενός πολιτευόμενου, οι οποίες
αναπαράγονται στα δελτία ειδήσεων και τις ενημερωτικές εκπομπές. Έτσι
αναβιώνει μια ψευδο-πόλωση, που θυμίζει πως σε αυτό τον τόπο τα βήματα της
μιντιακής «προόδου» κατέληξαν να είναι εγκλωβισμός στα στερεότυπα του
παρελθόντος.

Έβγαλαν τη γλώσσα στη μιντιακή διάλεκτο οι ΑΜΑΝ – ντεμπατέ; τι θα πει
ντε-μπα-τε; -, έβγαλαν τη γλώσσα και στους υποψήφιους δήμαρχους και τις
υποσχέσεις τους – θα βάλω τάξη στο χάος της Θεσσαλονίκης έλεγε ο Καλυβάτσης
σαν Παπαγεωργόπουλος, για το οποίο ευθύνονται οι Τούρκοι που έχτισαν μέσα στην
παραλία τον Λευκό Πύργο και οι Ρωμαίοι που έχτισαν σε μια ευθεία τα μνημεία
και δεν άφησαν χώρο για γκαράζ -, έβγαλαν γλώσσα στην τηλεόραση, τους
παρουσιαστές, το παράκαναν με τον Χρήστο Παπουτσή και την Ντόρα Μπακογιάννη,
δείχνοντας τον πρώτο να έχει επισκεφθεί οίκο ανοχής και να επιδίδεται στην
αρμόδια για τον χώρο πράξη και τη δεύτερη σε ινστιτούτο καλλονής να μιλάει από
εκεί σε τηλεπαράθυρο με μάσκα στο πρόσωπο.

Αλλά η σάτιρα είναι ασεβής, ίσως όχι πλέον περισσότερο από το ίδιο το
τηλεοπτικό θέαμα, που επιμένει να αναδεικνύει τα ξεπερασμένα και τελειωμένα,
γιατί είναι πιο γαργαλιστικά μέσα στον παραλογισμό τους, εμβαπτίζοντάς τα στην
αίγλη της τηλε-δημοσιότητας και διατηρώντας τα έτσι στην επικαιρότητα, την
οποία αξιοποιούν στη συνέχεια για να επαναναδειχθούν σε σύμβολά της. Έκανε
«νούμερα» ο Καρατζαφέρης όταν βγήκε στο δελτίο του Χατζηνικολάου, ακούσαμε από
την Άννα Παναγιωταρέα. Αυτό στη γλώσσα της τηλεόρασης σημαίνει «πουλάει», άρα
τον καλούμε να λέει αυτά που λέει και όσοι λένε διαφορετικά με τρόπο που δεν
«πουλάει» κακό του κεφαλιού τους και της πολιτικής που εκπροσωπούν.