Τα δάκρυα στην κατάψυξη

Όλος ο κόσμος βλέπει το Όνειρο και μετά το εξηγεί. Παίρνει έναν φίλο «το ψάρι
τι είναι άμα δεις; Λαχτάρα; Το αίμα δεν είναι λαχτάρα; Τι είναι το αίμα;
Γρήγορο;», ανοίγει ο φίλος τον ονειροκρίτη ψάρι, ψάρι, ψάρι, αίμα, αίμα, αίμα,
και εν τω άμα η εξήγηση. Άλλοι πάλι παίρνουνε τους ψυχαναλυτές. «Είδα τον
πατέρα μου ντυμένο Βεληγκέκα κι εγώ έπαιζα το πόκεμον, τι είναι;». Απώθηση
μετ’ εμποδίων, λέει ο επιστήμων. Εγώ πάλι όχι. Ανάποδος και σ’ αυτό που έλεγε
η μητέρα μου. Πρώτα ζω τη ζωή και μετά βλέπω το όνειρο να μου την εξηγήσει.
Βέβαια δεν έρχεται και τελείως μόνο του, το προκαλώ, για να μην πω το
παραγγέλνω. Πώς μικροί που για να κατουρήσουμε την ώρα που ‘θελαν αυτοί μας
άνοιγαν τη βρύση τσουρ, τσουρ, τσουρ, κι εμείς αμέσως τα αμολάγαμε; Έτσι και
τώρα, αν θέλω να ονειρευτώ, ανοίγω τη στρόφιγγα ενός κατασκευασμένου ονείρου,
ενός ονείρου ΕΥΔΑΠ. Το βλέπω και πριν προλάβω να το πολυσκεφτώ το ψεύτικο, το
faux, μπαίνω στο αληθινό το όνειρο. (Αληθινό όνειρο κάπως οξύμωρο το σχήμα
αλλά προχωρώ). Προχτές λοιπόν καλεσμένος στο σπίτι συμμαθητή μου που χρόνια
τώρα στο Στρασβούργο.

Στο…; Σε μια πόλη πάντως με γερμανικό όνομα, γαλλική προφορά και κάπως
Βέλγιο. Έζησε χρόνια εκεί, παντρεύτηκε μια φίλη από δω, Ελληνίδα, προοδευτικά
παιδιά, όλο πίσω από κάτι πανό και μπουνιές, τα χέρια ψηλά, τους θυμάμαι, τώρα
πήραν σπίτι στην Εκάλη (στη «Ρόδων» άμα πεις, όλα τα ταξί την ξέρουνε τη
«Ρόδων»). Πήγα στη Ρόδων. Τριώροφο, θέα υπέροχη, πισίνα, μεγάλο γκαράζ,
τέσσερις κρεβατοκάμαρες, δύο ξενώνες, τρεις κουζίνες και πολλά σαλόνια… κι
εδώ αρχίζω να μπαίνω στο όνειρο, παγάκια, παγάκια θέλω για τη βότκα μου. Η
οικοδέσποινα θυμάται τα παλιά, βουρκώνει, μιλάει για τα καινούργια,
τρομοκρατία, ο Μπους, οι μετανάστες, ο Σαντάμ, ο λιθοβολισμός της μάνας, το
δάκρυ κορόμηλο. Όμως αντί για μαντίλι έχει ένα μικρό κρυστάλλινο μπουκαλάκι
και σ’ αυτό χύνει τα δάκρυά της, σαν τον Πίτερ Ουστίνοφ – Νέρων στο Quo
Vantis, γι’ αυτό φαίνεται φοράει χλαμύδα. Πάω για την κουζίνα, χάνομαι σε
διαδρόμους με σκάλες που κατεβαίνουν προς τα απάνω. Πίσω από μια πόρτα πολύ
χαμηλή, ακούω φωνές σκύβω να μπω και βλέπω μια τεράστια υπόγεια κουζίνα με
μέσα όλες τις φυλές – Ουκρανέζες, Ρώσοι, Μολδαβοί, κάτι Φιλιππινέζες που ‘χαν
ξεμείνει από ένα όνειρο άλλης δεκαετίας, γελούσαν, με δείχναν και γελούσαν.
«Τι θέλει το κύριος Σταμάτης;», μια Ουκρανή με πλούσιο στήθος που όλο και
μεγάλωνε όλο και μεγάλωνε λέει: «Εδώ παγάκια, εδώ. Κατάπσικσι». Ανοίγω τον
καταψύκτη και βλέπω τίγκα το συρτάρι, αχνιστό, με κάτι παγάκια σε σχήμα
δάκρυα. «Της κυρίας είναι εδώ, τα διατηρούμε τα δάκρυα της κυρίας κι όποτε
χρειαστεί στο μικροκυμάτων 3 λεπτά κι έτοιμο το πάρτι». Κατέβηκα στον πάνω
όροφο, στο σαλόνι. Άδειο. Ο φίλος μου μόνος πολύ μικρός ίσα που χωράει σε
αργυρό τασάκι σαν να τραγουδάει και μου δείχνει το άλλο τασάκι απέναντι που
είναι όλοι οι καλεσμένοι λιλιπούτειοι και χορεύουν. Μου τους δείχνει και
σιγοτραγουδάει «Με σημαίες, με σημαίες, με σημαίες και με τα βούρλα».